CVE-2026-118446
ŚrednieCVSS 6.9Streszczenie
W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free) dotyczące składowych tablicowych obiektów INSTRUX, w tym tablic ND_OPERAND. Tablice te są udostępniane jako listy Pythona odwołujące się do pamięci obiektu nadrzędnego, a przetrzymanie elementu nie utrzymuje przy życiu alokacji nadrzędnej, więc dostęp po jej zwolnieniu sięga do zwolnionej pamięci.
Ocena ryzyka
Może to ujawnić pamięć procesu lub spowodować awarię aplikacji Pythona. Ryzyko występuje, gdy aplikacja przetrzymuje i następnie używa elementu tablicy po zwolnieniu obiektu nadrzędnego.
Rekomendacja
Zastąp pybddisasm utrzymywaną alternatywą lub ogranicz jego użycie, ponieważ pakiet nie jest już utrzymywany. Aplikacje powinny unikać przetrzymywania elementów tablic INSTRUX po zwolnieniu obiektu nadrzędnego.
Inne podatności w pybddisasm
Zobacz wszystkie- CVE-2026-118448Średnie
W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie niezainicjowanej pamięci w funkcji nd_to_text. Gdy konwersja tekstu się nie powiedzie (także z powodu nieprawidłowych parametrów), bufor wyjściowy może pozostać niezainicjowany, a mimo to zostać zwrócony do Pythona, co może ujawnić resztkowe dane pamięci procesu lub spowodować awarię.
- CVE-2026-118447Średnie
W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie niezainicjowanej pamięci, która może ujawnić pamięć procesu, gdy dekodowanie instrukcji się nie powiedzie. Funkcje nd_decode, nd_decode_ex, nd_decode_ex2 i nd_decode_with_context mogą zwrócić obiekt INSTRUX z niezainicjowaną zawartością po nieudanej operacji, a dostęp do jego składowych może ujawnić resztkowe dane pamięci.
- CVE-2026-118445Średnie
W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free) dotyczące składowych strukturalnych obiektów INSTRUX. Składowe te są udostępniane przez obiekty Pythona odwołujące się do pamięci obiektu nadrzędnego, a przetrzymana referencja nie utrzymuje przy życiu alokacji nadrzędnej, więc dostęp po jej zwolnieniu sięga do zwolnionej pamięci.
- CVE-2026-118444Średnie
W powiązaniach Pythona pybddisasm występują podatności typu out-of-bounds read, które mogą ujawnić sąsiednią pamięć procesu podczas dekodowania instrukcji. Funkcja nd_decode może odczytać do 15 bajtów bez sprawdzenia rzeczywistej długości bufora, a funkcje nd_decode_ex, nd_decode_ex2 i nd_decode_with_context przekazują rozmiar bufora bez walidacji względem rzeczywistej długości, co może ujawnić dane przez nd_get_instrux_bytes.
Oryginalny opis (angielski, źródło NVD)
A use-after-free vulnerability in the pybddisasm Python bindings affects array-valued members of INSTRUX objects, including ND_OPERAND arrays. These arrays are exposed as Python lists whose elements reference memory owned by the parent INSTRUX object. Retaining a list or an element does not keep the parent allocation alive. Accessing an element after the parent INSTRUX object has been freed therefore accesses freed memory. Depending on how the element is used and whether the freed allocation has been reused, this may expose process memory or cause the Python process to crash. Exploitation requires an application to retain and subsequently access an array element after the parent object has been freed. The pybddisasm package is no longer maintained.
Dane podatności pochodzą z NVD (NIST) · CISA KEV · EPSS