Podatności pybddisasm

W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie niezainicjowanej pamięci w funkcji nd_to_text. Gdy konwersja tekstu się nie powiedzie (także z powodu nieprawidłowych parametrów), bufor wyjściowy może pozostać niezainicjowany, a mimo to zostać zwrócony do Pythona, co może ujawnić resztkowe dane pamięci procesu lub spowodować awarię.

W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie niezainicjowanej pamięci, która może ujawnić pamięć procesu, gdy dekodowanie instrukcji się nie powiedzie. Funkcje nd_decode, nd_decode_ex, nd_decode_ex2 i nd_decode_with_context mogą zwrócić obiekt INSTRUX z niezainicjowaną zawartością po nieudanej operacji, a dostęp do jego składowych może ujawnić resztkowe dane pamięci.

W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free) dotyczące składowych tablicowych obiektów INSTRUX, w tym tablic ND_OPERAND. Tablice te są udostępniane jako listy Pythona odwołujące się do pamięci obiektu nadrzędnego, a przetrzymanie elementu nie utrzymuje przy życiu alokacji nadrzędnej, więc dostęp po jej zwolnieniu sięga do zwolnionej pamięci.

W powiązaniach Pythona pybddisasm występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free) dotyczące składowych strukturalnych obiektów INSTRUX. Składowe te są udostępniane przez obiekty Pythona odwołujące się do pamięci obiektu nadrzędnego, a przetrzymana referencja nie utrzymuje przy życiu alokacji nadrzędnej, więc dostęp po jej zwolnieniu sięga do zwolnionej pamięci.

W powiązaniach Pythona pybddisasm występują podatności typu out-of-bounds read, które mogą ujawnić sąsiednią pamięć procesu podczas dekodowania instrukcji. Funkcja nd_decode może odczytać do 15 bajtów bez sprawdzenia rzeczywistej długości bufora, a funkcje nd_decode_ex, nd_decode_ex2 i nd_decode_with_context przekazują rozmiar bufora bez walidacji względem rzeczywistej długości, co może ujawnić dane przez nd_get_instrux_bytes.