Katalog podatności CVE

Flatpak przekazuje dowolne klucze rozszerzeń dostawcy bez modyfikacji podczas eksportowania plików Desktop Entry (.desktop) i D-Bus Service (.service), zamiast walidować je względem listy dozwolonych. Złośliwa aplikacja Flatpak może to wykorzystać do spowodowania odmowy usługi (np. wymuszonych pętli restartu aplikacji) lub wpływania na aktywację hosta D-Bus/systemd poza zamierzony zakres sandboxa.

Flatpak tworzy tymczasowe katalogi repozytoriów podrzędnych w pamięci podręcznej użytkownika z uprawnieniami światowego zapisu (0777). Na systemach wieloużytkownikowych z permisywnym umask, inni lokalni użytkownicy mogą odczytywać lub modyfikować tymczasowy katalog używany podczas instalacji aplikacji lub środowisk uruchomieniowych, co może powodować błędy instalacji (odmowa usługi); zmodyfikowana zawartość nie zostanie zaufana, ponieważ nie przejdzie weryfikacji podpisu/skrótu.

Flatpak zapisuje token uwierzytelniający repozytorium OCI z uprawnieniami światowego odczytu (0644) w katalogu pamięci podręcznej systemowego pomocnika, co pozwala innym lokalnym użytkownikom na systemie wieloużytkownikowym odczytać token i podszywać się pod uwierzytelnionego użytkownika wobec repozytorium OCI. Dotyczy to tylko źródeł opartych na OCI (np. używanych przez Fedorę); źródła oparte na libostree, takie jak Flathub, nie są dotknięte.

W bibliotece proxygen (wersje od v2024.10.28.00 do v2026.09.28.00) funkcja WebTransportImpl::terminateSessionStreams (w wydaniach przed v2025.08.18.00 nazwana WebTransportImpl::destroy) nie wyrejestrowywała callbacków odczytu dla strumieni, które nie były już otwarte, przed ich zniszczeniem. W efekcie transport mógł wywołać callback odczytu, który został już zwolniony.

W bibliotece proxygen (wersje od v2024.10.28.00 do v2026.09.28.00) API HTTPTransaction::onWebTransportUniStream i HTTPTransaction::onWebTransportBidiStream mogły zwracać uchwyty strumieni, które zostały już zwolnione przez obsługę strumienia. HQSession następnie instalował te uchwyty jako callbacki odczytu transportu, co mogło prowadzić do użycia zwolnionej pamięci.

W bibliotece proxygen (wersje od v2026.04.06.00 do v2026.09.28.00) metoda QuicWtSession::closeSession uzyskuje dostęp do swoich pól po wywołaniu metody bazowej QuicWtSessionBase::closeSession. Metoda bazowa powiadamia obsługę sesji, która może zwolnić ostatnie odwołanie do sesji i ją zniszczyć.

W podsystemie CoAP (subsys/net/lib/coap/coap_link_format.c) funkcja match_path_uri() porównuje zarejestrowaną ścieżkę zasobu z URI w opcji Uri-Query href. URI nie jest zakończone znakiem NUL, a wewnętrzna pętla nie sprawdza indeksu k względem długości opcji len, co prowadzi do odczytu poza końcem bufora, gdy ścieżka zasobu jest dłuższa niż URI i URI jest jej prefiksem. Podatność jest osiągalna przez nieuwierzytelnione żądanie GET /.well-known/core?href=/<prefix> do urządzenia z włączonym CONFIG_COAP_SERVER_WELL_KNOWN_CORE (domyślnie y) i posiadającego zasoby z atrybutami struct coap_core_metadata.

W funkcji ieee802154_send() w stosie sieciowym Zephyr pakiet wychodzący jest kopiowany do stałego bufora nadawczego o rozmiarze 125 bajtów bez sprawdzenia długości. Gdy włączona jest fragmentacja 6LoWPAN, ale fragmentacja nie jest wymagana, brak weryfikacji rozmiaru pozwala na zapis poza buforem. Luka jest osiągalna przez gniazda NET_AF_PACKET powiązane z interfejsem 802.15.4, w tym przez nieuprzywilejowany wątek aplikacji w buildach CONFIG_USERSPACE.

Sterownik ADI MAX32 w Zephyr nie sprawdzał poprawnie rozmiaru bufora docelowego w adc_max32.c — porównywał liczbę bajtów z liczbą próbek, ignorując rozmiar uint16_t. W wyniku tego bufor o połowę za mały był akceptowany, a sterownik zapisywał dwa razy więcej danych niż przewidziano, powodując zapis poza buforem. W buildach z CONFIG_USERSPACE nieuprzywilejowany wątek w trybie użytkownika może wykorzystać tę lukę do korupcji pamięci jądra.

Sterownik NXP MCUX LPADC w Zephyr nie sprawdzał rozmiaru bufora docelowego przed zapisem próbek, mimo że API ADC wymaga od sterowników odrzucania sekwencji z za małym buforem. W wyniku tego próbki są zapisywane poza granicami bufora, co prowadzi do uszkodzenia pamięci jądra. W buildach z CONFIG_USERSPACE nieuprzywilejowany wątek w trybie użytkownika może wykorzystać tę lukę do eskalacji uprawnień lub ataku typu denial-of-service.

Podatność w weryfikatorze syscall RTIO w Zephyr RTOS (przed v4.3.0) pozwala nieuprzywilejowanemu wątkowi użytkownika zapisać wskaźnik do kontrolowanych danych pod dowolnym adresem jądra. Brakuje sprawdzenia K_SYSCALL_MEMORY_WRITE dla parametru wyjściowego handle, co umożliwia eskalację uprawnień do trybu jądra.

W frameworku Laravel przed wersjami 12.69.0 i 13.30.0 strony debugowania wyjątków przy włączonym APP_DEBUG przekazują dane kontrolowane przez atakującego do podpowiedzi Tippy.js skonfigurowanej z allowHTML=true. Umożliwia to atak DOM-based cross-site scripting, gdy użytkownik najedzie kursorem na podpowiedź.

Biblioteka brace-expansion generuje dowolne ciągi znaków zawierające wspólny prefiks i sufiks. W wersjach przed 1.1.20, 2.1.6, 3.0.8 i 5.0.11 głęboko zagnieżdżone grupy nawiasów powodują, że expand_() rekursuje raz na poziom zagnieżdżenia w miejscach rozwinięcia elementów oddzielonych przecinkami i pojedynczych zestawów, wyczerpując natywny stos zanim limity wyjściowe mogą zostać zastosowane, potencjalnie kończąc proces Node.js. expand_ wykonuje niekontrolowaną rekurencję dla zagnieżdżonych alternatyw nawiasów i zestawów jednoczęściowych. głęboko zagnieżdżone grupy nawiasów dostarczone jako niezaufany wzorzec. expand_ jest dotknięty. expand jest dotknięty. Elementy oddzielone przecinkami są dotknięte. Pojedynczy zestaw jest dotknięty. wyczerpanie natywnego stosu podczas zagnieżdżonego podrozwinięcia. odmowa usługi kończąca proces. Problem został naprawiony w wersjach 1.1.20, 2.1.6, 3.0.8 i 5.0.11.

Biblioteka brace-expansion generuje dowolne ciągi znaków zawierające wspólny prefiks i sufiks. W wersjach przed 1.1.21, 2.1.7, 3.0.9 i 5.0.12 funkcja expand obsługuje niezaufane wzorce w kształcie {a},b} z wieloma końcowymi nawiasami zamykającymi, restartując skanowanie raz dla każdego końcowego nawiasu. Kolejne pełne rescany wejścia z liniowym wzrostem ciągu roboczego powodują kwadratowy czas CPU i presję na pamięć, co może zablokować pętlę zdarzeń Node.js.

Biblioteka brace-expansion generuje dowolne ciągi znaków na podstawie wspólnego prefiksu i sufiksu. W wersjach przed 1.1.19, 2.1.5, 3.0.7 i 5.0.10 specjalnie spreparowane wzorce nawiasów klamrowych mogą wyczerpać natywny stos w funkcji parseCommaParts, ponieważ funkcja ta rekurencyjnie przetwarza resztę raz na każdą grupę nawiasów oraz używa push.apply do przekazania wszystkich elementów bardzo dużej tablicy jako argumentów funkcji. Może to doprowadzić do zakończenia procesu Node.js w wyniku ataku typu denial of service.

PyJWT to implementacja standardów JSON Web Token w Pythonie. Od wersji 2.1.0 do 2.15.0 metoda OKPAlgorithm.from_jwk w jwt/algorithms.py jest podatna, ponieważ ścieżka importu prywatnego JWK nie porównuje klucza publicznego wyprowadzonego z d z x. Ma to miejsce, gdy prywatny JWK OKP dostarcza nieodpowiadające sobie komponenty x i d. W rezultacie tożsamość wyprowadzona z x może różnić się od operacji wykonywanych z d.

PyJWT to implementacja standardów JSON Web Token w Pythonie. Od wersji 2.9.0 do 2.14.0 PyJWKSet nie przechwytuje zwykłego ValueError zgłaszanego dla błędnych komponentów RSA JWK przez RSAAlgorithm.from_jwk w jwt/api_jwk.py. Ma to miejsce, gdy zestaw JWK zawiera błędny klucz RSA obok innych użytecznych kluczy. W rezultacie jeden błędny element przerywa konstrukcję całego PyJWKSet.

PyJWT to implementacja standardów JSON Web Token w Pythonie. Od wersji 2.13.0 do 2.14.0 funkcja HMACAlgorithm.prepare_key jest podatna, ponieważ ochrona klucza HMAC rozpoznaje tylko publiczne formy JWK najwyższego poziomu i pomija reprezentacje kontenerowe. Gdy aplikacja zezwala na algorytmy HMAC i asymetryczne oraz przekazuje publiczny kontener JWK jako surowy klucz, publiczny materiał klucza asymetrycznego jest akceptowany jako sekret HMAC. W rezultacie atakujący znający klucz publiczny może sfałszować token z dowolnymi uwierzytelnionymi oświadczeniami.

PyJWT to implementacja standardów JSON Web Token w Pythonie. Od wersji 2.13.0 do 2.14.0 funkcja HMACAlgorithm.prepare_key w jwt/algorithms.py jest podatna, ponieważ detektor surowego JWK nie normalizuje akceptowanych znaczników kolejności bajtów Unicode przed sprawdzeniem JSON. Gdy publiczny JWK jest poprzedzony BOM UTF-8 i używany w ścieżce weryfikacji mieszanej algorytmami, publiczny JWK omija wykrywanie klucza asymetrycznego i staje się sekretem HMAC. W rezultacie atakujący znający klucz publiczny może sfałszować uwierzytelnione tokeny.

PyJWT to implementacja standardów JSON Web Token w Pythonie. Od wersji 2.4.0 do 2.14.0 funkcja HMACAlgorithm.prepare_key jest podatna, ponieważ ochrona klucza asymetrycznego opiera się na znacznikach tekstowych nieobecnych w kodowaniu DER. Gdy aplikacja miesza algorytmy HMAC i asymetryczne oraz dostarcza publiczny klucz DER jako wspólny klucz weryfikacyjny, PyJWT używa publicznych bajtów DER jako sekretu HMAC. W rezultacie atakujący znający klucz publiczny może sfałszować uwierzytelnione tokeny HMAC.