Katalog podatności CVE

Luka nieprawidłowego obliczenia w RTI Connext Professional (Core Libraries) pozwala na nadużycie istniejącej funkcjonalności. Problem dotyczy Connext Professional od wersji 7.4.0 przed 7.7.0.1, od 7.0.0 przed 7.3.1.6, od 6.1.0 przed 6.1.*, od 6.0.0 przed 6.0.*, od 5.3.0 przed 5.3.*, od 5.2.0 przed 5.2.* oraz od 4.1x przed 5.1.*.

RTI Connext Professional (Core Libraries) ma podatność na odczyt poza zakresem, wywołanie funkcji z nieprawidłową liczbą argumentów oraz dostęp do zasobu z niekompatybilnym typem (Type Confusion), co pozwala na nadmierny odczyt buforów. Dotyczy wersji od 7.4.0 przed 7.7.0.1, od 7.3.0 przed 7.3.1.6 oraz od 6.1.2.21 przed 6.1.*.

Luka przepełnienia bufora na stercie w RTI Connext Professional (Core Libraries) pozwala na przepełnienie buforów. Problem dotyczy Connext Professional od wersji 7.4.0 przed 7.7.0.1, od 7.0.0 przed 7.3.1.6, od 6.1.0 przed 6.1.*, od 6.0.0 przed 6.0.*, od 5.3.0 przed 5.3.* oraz od 5.2.3 przed 5.2.*.

RTI Connext Professional (Core Libraries) ma podatność na odczyt poza zakresem, wywołanie funkcji z nieprawidłową liczbą argumentów oraz dostęp do zasobu z niekompatybilnym typem (Type Confusion), co pozwala na nadmierny odczyt buforów. Dotyczy wersji od 7.4.0 przed 7.7.0.1 oraz od 7.3.0 przed 7.3.1.6.

RTI Connext Professional (Core Libraries) ma podatność na podwójne zwolnienie pamięci (Double Free), która pozwala na manipulację plikami. Dotyczy wersji od 7.4.0 przed 7.7.0.1 oraz od 7.1.0 przed 7.3.1.6.

Przepełnienie bufora stosu w dynamicznym loaderze (ld.so) biblioteki GNU C (glibc) w wersjach od 2.14 do 2.44 pozwala lokalnemu atakującemu na awarię lub uszkodzenie pamięci programów setuid/setgid (AT_SECURE). Gdy DT_RPATH lub DT_RUNPATH takiego programu zaczyna się od $ORIGIN i jest następowane przez NUL lub '/', loader zarówno odczytuje poza bufor ścieżki, jak i zapisuje poza wewnętrzny bufor stosu. Uszkodzony stos loadera może prowadzić do awarii (odmowa usługi) i ograniczonego ujawnienia pamięci procesu.

Postiz generuje wrażliwe poświadczenia bezpieczeństwa przy użyciu Math.random() zamiast kryptograficznie bezpiecznego źródła. Ten sam mechanizm jest używany dla tokenów dostępu OAuth, kodów autoryzacyjnych, sekretów klienta, kluczy API organizacji oraz weryfikatorów PKCE, przez co zależą one od deterministycznego stanu PRNG xorshift128+ w V8. Nieuwierzytelniony endpoint dynamicznej rejestracji klienta OAuth ujawnia świeżo wygenerowane poświadczenia, co pozwala atakującemu odtworzyć wewnętrzny stan generatora i wyliczyć przeszłe oraz przyszłe wartości.

Punkt końcowy HTTP przeznaczony do aprowizacji organizacji enterprise i resellerów jest dostępny bez sesji. Brak autoryzacji umożliwia stworzenie nowej organizacji z najwyższym poziomem subskrypcji, a zwrócony klucz API jest natychmiast ważny.

LightRAG przed wersją 1.5.5 renderuje treść odpowiedzi i myślenia za pomocą react-markdown, rehypeRaw i skipHtml=false bez sanityzacji HTML. Atakujący mogący dodać dokument może zapisać surowy HTML, który jest zwracany przez ścieżkę zapytania i renderowany jako aktywna treść, umożliwiając wykonanie dowolnego kodu JavaScript m.in. przez iframe srcdoc. Skrypt działa w origin LightRAG WebUI i może odczytać token API z localStorage oraz wykonywać akcje API w imieniu ofiary.

Dokploy to samodzielnie hostowana platforma PaaS. Przed wersją 0.29.13 członkowie organizacji bez dostępu do dostawcy Git mogą odczytać poświadczenia dostawcy w postaci jawnej poprzez procedury github.one, gitlab.one, gitea.one i bitbucket.one, ponieważ zwracają one pełne rekordy dostawcy bez sprawdzenia getAccessibleGitProviderIds lub przynależności do organizacji. Trasa application.one zwraca także zagnieżdżone relacje GitHub, GitLab, Gitea i Bitbucket z kluczami prywatnymi GitHub App, tokenami OAuth, sekretami klienta, sekretami webhooków i hasłami aplikacji, nawet gdy hasGitProviderAccess ma wartość false.

LightRAG przed wersją 1.5.5 zawiera podatność w parserze Markdown, która umożliwia pobieranie zasobów z wewnętrznych adresów IPv4 przy użyciu translatorów NAT64, co może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do wewnętrznych zasobów.

LightRAG to narzędzie do szybkiego generowania wspomaganego wyszukiwaniem. Przed wersją 1.5.5 endpoint POST /login w lightrag/api/lightrag_server.py nie nakłada limitu szybkości, blokady konta, opóźnienia ani licznika nieudanych prób uwierzytelnienia. Atakujący w sieci może zgadywać hasła z pełną szybkością żądań, aż znajdzie prawidłowe hasło konta.

LightRAG przed wersją 1.5.5 w funkcji verify_password w lightrag/api/passwords.py porównuje hasła AUTH_ACCOUNTS za pomocą operatora ==, co może ujawniać różnice czasowe zależne od długości hasła i pasujących prefiksów. Atakujący sieciowy o niskich opóźnieniach może wielokrotnie odpytywać /login i wykorzystać oracle czasowy do odzyskania hasła znak po znaku. Wdrożenia używające haseł z prefiksem bcrypt nie są dotknięte tą ścieżką porównania.

LightRAG przed wersją 1.5.5 zwraca surowe teksty wyjątków Pythona z obsługi błędów w document_routes.py, graph_routes.py, query_routes.py, ollama_api.py i lightrag_server.py. Ścieżki detail=str(e), detail=str(exc) i podobne ujawniają klientowi sieciowemu ścieżki systemu plików, host, port, użytkownika i nazwy bazy danych, diagnostykę dostawcy modelu językowego, szczegóły konfiguracji oraz wnętrza bibliotek Pythona. Domyślna konfiguracja bez uwierzytelniania czyni te odpowiedzi dostępnymi bez poświadczeń.

FastGPT przed wersją 4.15.2 posiada lukę DNS rebinding w bezpiecznym interceptorem Axios w packages/service/common/api/axios.ts. Walidacja nazwy hosta przez isInternalAddress() odbywa się przed niezależnym zapytaniem DNS podczas połączenia HTTP, co tworzy okno czasowe. Uwierzytelniony atakujący mogący dostarczyć URL do narzędzia HTTP, węzła workflow, pobierania plików zewnętrznych lub innej integracji serwerowej może wykorzystać tę lukę do osiągnięcia usług, które bezpośrednie adresy prywatne zostałyby zablokowane.

Sentry od wersji 23.11.0 do 26.7.0 z włączoną funkcją relokacji niebezpiecznie deserializuje pole bazy danych podczas importowania archiwum relokacji. Uwierzytelniony użytkownik może przygotować archiwum powodujące wykonanie dowolnego kodu w procesie pracownika importu.

Netdata przed wersją 2.10.4 zawiera podatność w narzędziu ndsudo, które uruchamiane z uprawnieniami roota akceptuje ścieżkę gniazda od niskouprzywilejowanego konta netdata, umożliwiając wykonanie kodu jako root na systemach z zainstalowanym fail2ban-client.

W Netdata w wersjach od 2.0.0 do 2.11.0 endpoint /api/v3/settings jest zarejestrowany z pominięciem kontroli dostępu (HTTP_ACL_NOCHECK, HTTP_ACCESS_ANONYMOUS_DATA), co pozwala nieuwierzytelnionemu użytkownikowi wysyłać żądania PUT z pominięciem ograniczeń IP skonfigurowanych przez operatora. Atakujący może zapisać własną treść JSON w pliku {varlib}/settings/default.json, manipulować licznikiem wersji i wielokrotnymi zapisami blisko 20 MiB wyczerpać miejsce na dysku.

W Netdata przed wersją 2.10.4 uwierzytelniony agent potomny może wysłać zbyt dużą wartość DIMENSION SLOT, która bez górnego limitu trafia przez str2ull_encoded do pluginsd_rrddim_put_to_slot. Funkcja prd_array_create może następnie przepełnić obliczenie rozmiaru alokacji size_t, zachowując oryginalny duży rozmiar tablicy, co powoduje zapis poza zbyt małym buforem sterty i awarię agenta nadrzędnego.