CVE-2026-76925

W Flatpak przed wersją 1.18.1, writer revokefs, używany przez flatpak-system-helper do odbierania danych repozytorium od nieuprzywilejowanych wywołań, walidował ścieżki plików odrzucając dosłowne składniki .., ale nie zapobiegał przechodzeniu przez dowiązania symboliczne. Złośliwy użytkownik lokalny w aktywnej sesji lokalnej mógł uzyskać dwie sesje revokefs przez systemowego pomocnika, utworzyć dowiązanie symboliczne w jednej sesji wskazujące na katalog drugiej sesji i zachować deskryptor pliku przez to dowiązanie. Pozwoliło to atakującemu na modyfikację plików należących do innej sesji revokefs po ich walidacji i imporcie przez systemowego pomocnika. W szczególności atakujący mógł manipulować obiektami commit ostree w repozytorium systemowym po przejściu weryfikacji podpisu, umożliwiając zapis plików kontrolowanych przez roota do wybranych przez atakującego ścieżek i lokalną eskalację uprawnień do roota.

W Flatpak przed wersją 1.18.1 złośliwa aplikacja w sandboxie może zamienić plik ~/.var/app/$appid/.ld.so na dowiązanie symboliczne, co powoduje zapis plików w dowolnej lokalizacji przez regenerate_ld_cache. Nazwy plików i ich treść nie są kontrolowane przez atakującego, co utrudnia wykorzystanie.

Złośliwe lub przejęte repozytorium Flatpak może zapisać treści kontrolowane przez atakującego w dowolnych lokalizacjach w systemie plików hosta poprzez extract_extra_data(). W instalacjach systemowych zapis odbywa się jako root. Łączą się dwa problemy: `files/extra` jest rozwiązywane przez operacje na ścieżkach, które podążają za dowiązaniami symbolicznymi, a nazwy blobów z `xa.extra-data-sources` nie są sanityzowane pod kątem traversal `..`.

W Flatpak przed wersją 0.8.7, zewnętrzne repozytoria aplikacji mogły zawierać złośliwe aplikacje z plikami o niewłaściwych uprawnieniach, takimi jak setuid lub zapisywalne dla wszystkich. Takie pliki mogły być uruchamiane przez lokalnego atakującego lub umożliwiały zapis do lokalizacji zapisywalnej dla wszystkich.

Jeśli złośliwy kontener SDK deklaruje punkt rozszerzenia z spreparowaną ścieżką `directory`, a programista uruchomi `flatpak build-init --writable-sdk --sdk-extension` z tym SDK, pliki wybrane przez atakującego mogą zostać zapisane poza katalogiem roboczym, ponieważ ścieżka docelowa jest rozwiązywana przez funkcję, która pozwala na przejście `..`.

Flatpak w wersjach przed 1.16.4 zawiera podatność, w której portal Flatpak akceptuje ścieżki w opcjach sandbox-expose, które mogą być dowiązaniami symbolicznymi kontrolowanymi przez aplikację, wskazującymi na dowolne ścieżki. Flatpak montuje rozwiązaną ścieżkę hosta w piaskownicy, co daje aplikacjom dostęp do wszystkich plików hosta i może być używane jako prymityw do uzyskania wykonania kodu w kontekście hosta.

W Flatpak przed wersją 1.18.1 złośliwa aplikacja w sandboxie może uzyskać dowolny dostęp do odczytu i zapisu plików na hoście, co może zostać eskalowane do wykonania dowolnego kodu na hoście. Flatpak tworzy katalogi danych aplikacji (np. /var/cache, /var/data, /var/config, /var/tmp) w każdym sandboxie przy każdym uruchomieniu aplikacji, gdzie w niektórych przypadkach komponenty ścieżki są kontrolowane przez atakującego. Brak ochrony przed dowiązaniami symbolicznymi może przekierować te katalogi, a złośliwe dowiązanie może wskazywać na dowolne lokalizacje na hoście i zostać zamontowane wewnątrz sandboxa.

W Flatpak przed wersją 1.16.4 mechanizm buforowania ld.so usuwa nieaktualne pliki cache bez sprawdzania, czy ścieżka kontrolowana przez aplikację znajduje się w katalogu cache. Umożliwia to aplikacjom Flatpak usuwanie dowolnych plików na hoście.