CVE-2026-72889
KrytyczneCVSS 9.8Prawdopodobieństwo exploitacji (EPSS)
Niskie ryzykoPercentyl 27 - wyżej niż 27% wszystkich znanych CVE
Streszczenie
W bibliotece Net::OAuth dla Perla przed wersją 0.33 nadawca wiadomości może wybrać algorytm podpisu używany do weryfikacji. Parametr signature_method jest wymagany w każdym żądaniu, więc strona weryfikująca nie może narzucić metody. Jeśli wiadomość wskazuje HMAC-SHA1 lub HMAC-SHA256, klucz jest wyprowadzany z consumer_secret i token_secret, a nie z klucza dostawcy. Dostawca używający RSA-SHA1 posiada tylko publiczny klucz konsumenta, a RFC 5849 nie używa consumer_secret dla tej metody, więc wymagany parametr jest wypełniany wartością zastępczą. Klient, który zamiast tego użyje HMAC-SHA1, ma sprawdzany podpis względem tej wartości zastępczej, więc łatwa do odgadnięcia wartość wystarczy do sfałszowania żądań dla dowolnego klucza konsumenta i tokena.
Ocena ryzyka
Atakujący może sfałszować żądania OAuth, co może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do chronionych zasobów lub naruszenia integralności danych.
Rekomendacja
Zaktualizuj bibliotekę Net::OAuth do wersji 0.33 lub nowszej, która umożliwia przypięcie algorytmu podpisu po stronie weryfikującej.
Inne podatności w Net::OAuth
Zobacz wszystkie- CVE-2026-75589Wysokie
Net::OAuth dla Perla przed wersją 0.33 sprawdza podpisy HMAC-SHA1, HMAC-SHA256 i PLAINTEXT za pomocą porównania nie w stałym czasie w funkcji verify. Każde z trzech porównań używa operatora eq, który zwraca wynik natychmiast po wykryciu różnicy, co pozwala na odtworzenie podpisu bajt po bajcie na podstawie czasu odpowiedzi. W przypadku PLAINTEXT porównywana wartość to sam klucz podpisu, co umożliwia odzyskanie consumer_secret i token_secret.
- CVE-2026-72888Średnie
Net::OAuth przed wersją 0.32 dla Perla pozwala na wyczerpanie pamięci poprzez nieograniczone buforowanie nieudanych ładowań modułów w smart_require. smart_require przechowuje wyniki w globalnym hashu procesu bez limitu i bez usuwania, zachowując wpis dla każdej nazwy klasy, o którą zapytano, w tym nazw, które nie załadowały się, ponieważ wartość zwracana przez nieudane eval jest przechowywana przed sprawdzeniem błędu. Klucz pochodzi z sieci po stronie serwera: _signature_method_class buduje nazwę klasy z parametru signature_method przychodzącej wiadomości, a verify rozwiązuje ją przed sprawdzeniem podpisu. Zdalny klient wybiera zarówno liczbę wpisów, jak i długość każdego klucza. W trwałym serwerze hash rośnie przez cały czas życia procesu roboczego, aż do wyczerpania pamięci. Limity rozmiaru nagłówka ograniczają długość klucza w ścieżce nagłówka Authorization, ale nie w treści POST.
Oryginalny opis (angielski, źródło NVD)
Net::OAuth versions before 0.33 for Perl allow the sender to choose the signature algorithm in verify. verify resolves the signature method class from the signature_method parameter of the incoming message. signature_method is required on every request, so the algorithm used to check a signature is chosen by whoever sent it, and nothing lets the verifying party pin the method instead. When a message names HMAC-SHA1 or HMAC-SHA256, the key is derived from consumer_secret and token_secret rather than from the key the provider deployed. A provider deployed on RSA-SHA1 holds only the consumer public key, and RFC 5849 does not use consumer_secret for that method, so the required parameter is filled with a placeholder. A client that names HMAC-SHA1 instead has its signature checked against that placeholder, so a guessable one is enough to forge requests for any consumer key and token.
Dane podatności pochodzą z NVD (NIST) · CISA KEV · EPSS