CVE-2026-35191

Zdalny atakujący może zalać lokalny stos QUIC ramkami NEW_CONNECTION_ID, omijając limit liczby identyfikatorów połączeń. Powoduje to wysyłanie ramek RETIRE_CONN_ID i, przy wstrzymywaniu ACK, alokację około 400 MB pamięci.

W OpenSSL 4.0 występuje błąd typu use-after-free (CWE-416) w mechanizmie buforowania rozszerzeń certyfikatów X.509. Gdy kilka wątków jednocześnie po raz pierwszy używa tego samego certyfikatu, jeden wątek może zwolnić pamięć bufora rozszerzeń, podczas gdy inny wątek wciąż z niej korzysta. Może to doprowadzić do awarii procesu i odmowy usługi (DoS).

W logice retransmisji DTLS występuje błąd, który nieprawidłowo obsługuje wstrzymany zapis komunikatu handshake. Retransmitowany komunikat może być odczytany poza bufor, ujawniając dane z pamięci heap lub powodując awarię i odmowę usługi (DoS).

Generowanie podpisu SM2 używa arytmetyki nie-stałoczasowej na tajnych wartościach, co tworzy kanał boczny oparty na czasie. Atakujący mierzący czas generowania podpisu może uzyskać informacje o tajnym nonce, co przy wielu podpisach może prowadzić do odzyskania klucza prywatnego. Podatność dotyczy wszystkich platform, na których wykonywane jest generowanie podpisów SM2.

Ustanowione połączenie DTLS 1.2 z szyfrowaniem AEAD może zostać zerwane przez pojedynczy nieuwierzytelniony datagram, którego zaszyfrowany fragment jest krótszy niż wymagany jawny wektor inicjalizacyjny (IV) i znacznik uwierzytelniający. Błąd polega na tym, że warstwa rekordów przekazuje długość rekordu do implementacji szyfru przed sprawdzeniem, czy rekord jest wystarczająco długi, co prowadzi do wewnętrznego błędu zamiast odrzucenia rekordu jako nieuwierzytelnionego.

Podatność typu NULL pointer dereference w kliencie protokołu CMP biblioteki OpenSSL. Gdy klient żąda unieważnienia certyfikatu na podstawie CSR PKCS#10, a serwer zwróci specjalnie spreparowaną nazwę certyfikatu w odpowiedzi, klient odczytuje dane spod wskaźnika NULL i ulega awarii. Problem dotyczy wyłącznie klientów używających CSR do identyfikacji certyfikatu (np. 'openssl cmp -cmd rr -csr' lub OSSL_CMP_exec_RR_ses() z OSSL_CMP_CTX_set1_p10CSR()).

Stos QUIC w OpenSSL nie egzekwuje limitów przepływu na poziomie połączenia dla strumieni. Zdalny, złośliwy peer może wysyłać więcej bajtów, o ile mieszczą się w limitach przepływu dla strumienia, co prowadzi do nadmiernej alokacji pamięci.

Serwer TLS, który wywołuje SSL_set_SSL_CTX() w trakcie uzgadniania połączenia, może uzyskać dostęp do pamięci poza końcem wewnętrznej tablicy, jeśli nowy kontekst zna więcej algorytmów podpisów dostawcy niż kontekst, z którego utworzono połączenie. Zdalny peer może spowodować mały odczyt poza zakresem, a w niektórych przypadkach zapis poza zakresem o stałej wartości na stercie serwera, co może prowadzić do odmowy usługi.

W implementacji OpenSSL operacji na kluczu prywatnym SM2 na platformach ARM64 i RISC-V używana jest zoptymalizowana wersja mnożenia punktu skalarnego, która nie działa w stałym czasie. Gałęzie warunkowe i odwołania do tablic zależą od bitów tajnego skalara, przez co czas wykonania i wzorzec dostępu do pamięci cache ujawniają informacje o kluczu prywatnym lub nonce podpisu.

Generyczne mnożenie skalarne na krzywych eliptycznych używane w operacjach podpisu ECDSA i SM2 dla krzywych bez dedykowanej implementacji ujawnia informacje o sekretnym nonce poprzez pomiar czasu. Atakujący mierzący czasy podpisywania może poznać nonce, co przy wielu podpisach może prowadzić do odzyskania klucza prywatnego.