CVE-2026-16221

Parser URI fast-uri dla Node.js nieprawidłowo przetwarza schemat z zakodowanymi procentowo ukośnikami, co pozwala atakującemu na manipulację hostem i obejście list dozwolonych. Podatność dotyczy wersji 2.3.1 do 2.4.4, 3.0.0 do 3.1.5 oraz 4.0.0 do 4.1.2.

Parser URI fast-uri dla Node.js nieprawidłowo waliduje adresy IPv6 w nawiasach, co pozwala na przekształcenie złośliwego hosta w inny adres IPv6, np. loopback lub adres prywatny. Podatność dotyczy wersji 2.3.1 do 2.4.4, 3.0.0 do 3.1.5 oraz 4.0.0 do 4.1.2.

Parser URI fast-uri dla Node.js nie kanonizuje hosta w referencjach względnych schematu, co prowadzi do niespójności między funkcjami parse, resolve, normalize i equal. Podatność dotyczy wersji 2.4.2 do 2.4.4, 3.1.3 do 3.1.5 oraz 4.0.1 do 4.1.2.

Parser URI fast-uri dla Node.js dekoduje procentowe sekwencje w nazwie hosta dwukrotnie, co może prowadzić do zmiany docelowego adresu na loopback lub inny adres wewnętrzny. Podatność dotyczy wersji 2.4.1 do 2.4.4, 3.1.2 do 3.1.5 oraz 4.0.0 do 4.1.2.

Biblioteka fast-uri przed wersjami 4.1.2, 3.1.5 i 2.4.4 nieprawidłowo parsuje URI, gdy zamiast podwójnego ukośnika użyto znaku backslasha. Node.js traktuje backslash jako zamiennik ukośnika, co prowadzi do różnic w parsowaniu hosta. Aplikacje używające fast-uri do egzekwowania polityk opartych na hoście mogą zostać przekierowane na niezamierzony host.

fast-uri w wersjach 2.3.1 do 3.1.2 oraz 4.0.0 nie kanonizuje nazw hostów Unicode (IDN) w adresach URL rodziny HTTP. Powoduje to rozbieżności między fast-uri a natywnym parserem URL Node.js, co może prowadzić do obejścia polityk opartych na hostach.

W bibliotece fast-uri w wersjach do 3.1.1 funkcja normalize() dekodowała zakodowane procentowo znaki ograniczników autorytetu w komponencie hosta, a następnie emitowała je jako surowe ograniczniki podczas serializacji. Pozwala to na zmianę autorytetu URI na inny niż wskazywało wejście, co może prowadzić do przekierowania ruchu do nieautoryzowanego hosta.

W bibliotece fast-uri w funkcjach normalize() i equal() odkodowano procentowo zakodowane separatory ścieżki oraz kropki przed usunięciem segmentów kropek. Zakodowane dane ścieżki były traktowane jak prawdziwe ukośniki i odwołania do katalogu nadrzędnego, co powodowało, że różne URI mogły być znormalizowane do tej samej ścieżki. Podatność dotyczy wersji do 3.1.0 włącznie.