CVE-2026-12852

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.86, implementacja Messaging Layer Security (MLS, RFC 9420) nie wiązała poświadczenia X.509 z kluczem podpisu (signature_key) w węźle liścia (LeafNode). LeafNode.verify() sprawdzał podpis liścia względem klucza podpisu zawartego w samym liściu, podczas gdy łańcuch certyfikatów X.509 w poświadczeniu był przechowywany, ale nigdy nie analizowany ani walidowany, więc klucz publiczny certyfikatu końcowego nie musiał odpowiadać signature_key, jak wymaga RFC 9420 sek. 5.3. Atakujący mógł przedstawić cudzy certyfikat jako swoje poświadczenie, podpisując liść i zawierający go KeyPackage niezwiązanym kluczem, i zostać zaakceptowanym pod tożsamością ofiary przez KeyPackage.verify() oraz ścieżkę walidacji liści grupy.

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.85, odpowiedź OCSP zszyta (Stapled OCSP) jest akceptowana bez powiązania ze sprawdzanym certyfikatem. Problem dotyczy również wersji LTS przed 2.73.12 oraz FIPS przed 2.0.2 (seria 2.0.X) i 2.1.3 (seria 2.1.X).

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.85, ograniczenia nazw (Name Constraints) mogą być ominięte poprzez kropkę na końcu w rfc822Name i URI. Problem dotyczy również wersji LTS przed 2.73.12 oraz FIPS przed odpowiednimi wersjami.

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.85, uzgadnianie klucza Diffie-Hellmana MTI/A0 potęguje niezweryfikowaną wartość od partnera. Problem dotyczy również wersji LTS przed 2.73.12.

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.86 stwierdzono podatność polegającą na akceptowaniu obciętych wiadomości OpenPGP bez zgłaszania błędu. W ścieżce SEIPD wersji 1 nie przeprowadzano żadnej kontroli integralności, a w ścieżce AEAD (SEIPD v2 i v5) pomijano tag uwierzytelniający, co skutkowało cichym odrzuceniem pakietów po literale. Problem dotyczy również wersji LTS przed 2.73.13 oraz FIPS (BC-FJA) przed wskazanymi wersjami, ale tylko w ścieżce AEAD.

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.86, opcjonalna walidacja rozmiaru klucza dla odbiorców CMS key-transport (JceKeyTransRecipient.setKeySizeValidation(true)) nie działała dla wiadomości używających RFC 9709 (id-alg-cek-hkdf-sha256). Błąd w porównaniu (tablica bajtów z OID) powodował pominięcie sprawdzenia rozmiaru klucza, przez co akceptowano klucze o niewłaściwym rozmiarze. Problem dotyczy również BC-FJA przed bcpkix-fips 2.0.13 i 2.1.13.

W bibliotece Bouncy Castle for Java przed wersją 1.86 funkcja BLS12_381BasicScheme.keyValidate akceptowała klucze publiczne zbudowane na obcej krzywej ECC, która jedynie dzieli charakterystykę pola z BLS12-381. Pozwalało to na weryfikację zagregowanych podpisów zawierających fałszywego sygnatariusza, mimo braku podpisu dla danej pary klucz-wiadomość.

W Bouncy Castle dla Java przed wersją 1.86, obie kopie klasy PKIXCertPathReviewer (org.bouncycastle.pkix.jcajce oraz starsza org.bouncycastle.x509) nie stosowały ograniczeń nazw X.509 do certyfikatu końcowego (liścia). Sprawdzenie checkNameConstraints pomijało indeks zero (certyfikat docelowy), przez co testy poddrzew dozwolonych i wykluczonych z RFC 5280 sek. 6.1.3 (b) i (c) nie były wykonywane dla nazwy subject DN i subjectAltName liścia. W rezultacie łańcuch z naruszonymi ograniczeniami nazw był raportowany jako prawidłowy (isValidCertPath() zwracało true z pustą listą błędów), podczas gdy CertPathValidator odrzucał ten sam łańcuch.

W bibliotece Bouncy Castle dla Javy przed wersją 1.86, wysokopoziomowe API OpenPGP akceptowało certyfikację lub delegację zaufania od dowolnego klucza składowego certyfikatu wydającego, bez wymogu posiadania przez ten klucz uprawnienia do certyfikowania. Atakujący mógł wykorzystać podklucz z ograniczonymi uprawnieniami (np. tylko do podpisywania lub szyfrowania) do wystawienia ważnej certyfikacji tożsamości lub delegacji zaufania, co skutkowało przypisaniem tych działań do klucza głównego.

W Bouncy Castle dla Java LTS przed wersją 2.73.13, natywne szyfry pakietowe dla AES-CBC, CCM, CFB, CTR, GCM i GCM-SIV zwalniały tablice klucza, IV i dodatkowych danych uwierzytelniających za pomocą JNI ReleaseByteArrayElements w trybie 0, co powodowało skopiowanie danych z powrotem do tablicy Java. Gdy aplikacja używała tej samej tablicy jako wejścia i wyjścia (np. szyfrowanie w miejscu na kluczu), późniejsze zwolnienie w trybie 0 nadpisywało zaszyfrowane dane oryginalnym kluczem, co prowadziło do ujawnienia klucza zamiast szyfrogramu. Poprawka polega na zwalnianiu tablic wejściowych z JNI_ABORT, aby nie kopiować ich z powrotem.