CVE-2026-106440

Hydra w wersjach od 1.3.4 do 1.3.6 oraz 1.4.0.dev9 ma niekompletną czarną listę celów dla instantiate(), która nie sprawdza w pełni efektywnego wywoływanego obiektu. Obejścia takie jak timeit.timeit, deserializacja pickle.loads, aliasy, pomocnicy zwracający callable, ogólne dispatch i odroczone wywołania mogą ukryć lub opóźnić efektywny cel i obejść autoryzację opartą na nazwie.

Hydra przed wersjami 1.3.6 i 1.4.0.dev9 przekazuje konfigurację logowania Pythona do logging.config.dictConfig() bez stosowania polityki celów Hydra do wartości klas handlerów oraz fabryk formatterów, filtrów, handlerów, kolejek i listenerów. Atakujący kontrolujący konfigurację logowania Hydra może wybrać importowalną klasę lub fabrykę i wywołać ją z uprawnieniami aplikacji.

Hydra od wersji 1.3.4 do 1.3.7 i 1.4.0.dev10 przechowuje listy blokowane celów instantiate i powiązane kolekcje polityki wykonawczej w mutowalnym stanie na poziomie modułu. Atakujący kontrolujący wiele wpisów docelowych może rozwiązać hydra._internal.target_policy.UNCONTROLLED_EXECUTION_TARGETS.discard przez instantiate(), usunąć zabroniony cel, a następnie wywołać ten cel, ponieważ węzły rodzeństwa są przetwarzane w kolejności wstawiania względem tej samej zmodyfikowanej polityki.

Hydra przed wersją 1.3.4 ma podatność umożliwiającą wykonanie dowolnego kodu. Funkcja hydra.utils.instantiate() rozwiązuje i wywołuje obiekty Pythona wybrane przez konfigurację, co pozwala atakującemu na wywołanie niebezpiecznych funkcji.

Podatność w Hydra do wersji 9.7 (załatana w commicie 9cc84c2) powoduje przepełnienie bufora stosu w modułach NTLM dla SMTP, POP3, IMAP, NNTP, HTTP, HTTP-Proxy i HTTP-Proxy-Urlenum podczas przetwarzania złośliwych wyzwań NTLM Type-2. Zdalny serwer może wysłać spreparowane wyzwanie z nadmiernie długim ciągiem domeny, powodując przepełnienie 500-bajtowego bufora stosu o 18 do 330 bajtów, co umożliwia zdalne wykonanie kodu na systemach bez ochrony stosu.