CVE-2026-106439

Hydra w wersjach od 1.3.4 do 1.3.6 oraz 1.4.0.dev9 ma niekompletną czarną listę celów dla instantiate(), która nie sprawdza w pełni efektywnego wywoływanego obiektu. Obejścia takie jak timeit.timeit, deserializacja pickle.loads, aliasy, pomocnicy zwracający callable, ogólne dispatch i odroczone wywołania mogą ukryć lub opóźnić efektywny cel i obejść autoryzację opartą na nazwie.

Hydra przed wersjami 1.3.6 i 1.4.0.dev9 przekazuje konfigurację logowania Pythona do logging.config.dictConfig() bez stosowania polityki celów Hydra do wartości klas handlerów oraz fabryk formatterów, filtrów, handlerów, kolejek i listenerów. Atakujący kontrolujący konfigurację logowania Hydra może wybrać importowalną klasę lub fabrykę i wywołać ją z uprawnieniami aplikacji.

Hydra od wersji 1.2.0 do 1.3.0 i 1.4.0.dev10 w pakiecie hydra-optuna-sweeper akceptuje sterowaną konfiguracją ścieżkę kropkową w hydra.sweeper.custom_search_space, rozwiązuje ją za pomocą hydra.utils.get_method() i później wywołuje zwrócony callable w procesie kontrolera Hydra. Ponieważ get_method() nie stosuje polityki wykonawczej używanej przez instantiate(), atakujący kontrolujący konfigurację Optuna lub nadpisania wiersza poleceń może wybrać importowalny kod Pythona do wykonania z uprawnieniami aplikacji.

Hydra przed wersją 1.3.4 ma podatność umożliwiającą wykonanie dowolnego kodu. Funkcja hydra.utils.instantiate() rozwiązuje i wywołuje obiekty Pythona wybrane przez konfigurację, co pozwala atakującemu na wywołanie niebezpiecznych funkcji.

Podatność w Hydra do wersji 9.7 (załatana w commicie 9cc84c2) powoduje przepełnienie bufora stosu w modułach NTLM dla SMTP, POP3, IMAP, NNTP, HTTP, HTTP-Proxy i HTTP-Proxy-Urlenum podczas przetwarzania złośliwych wyzwań NTLM Type-2. Zdalny serwer może wysłać spreparowane wyzwanie z nadmiernie długim ciągiem domeny, powodując przepełnienie 500-bajtowego bufora stosu o 18 do 330 bajtów, co umożliwia zdalne wykonanie kodu na systemach bez ochrony stosu.