CVE-2026-101269

openSIS Classic 9.3 umożliwia uwierzytelnionemu użytkownikowi z wbudowaną rolą nauczyciela wybranie dowolnego rekordu pracownika przez staff_id i spowodowanie, że ścieżka aktualizacji informacji o szkole zresetuje hasło wybranego konta.

Podatność typu Arbitrary File Access w produktach Atlassian (Bitbucket, Confluence, Crowd, Jira, Bamboo, Crucible, Fisheye) pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu na dostęp do konkretnych plików w katalogu głównym aplikacji. Wykorzystanie wymaga wcześniejszej znajomości dokładnej nazwy i ścieżki pliku — nie ma możliwości enumeracji zawartości katalogów. W niektórych konfiguracjach mogą być dostępne wrażliwe pliki, co znacząco zwiększa wagę podatności.

Langflow przed wersją 1.9.0 pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi na zdalne wykonanie kodu (RCE) na serwerze poprzez dodanie serwera MCP z transportem "Stdio". Pole komendy jest przekazywane bezpośrednio do bash -c "exec {command}" bez walidacji, listy dozwolonych komend ani sandboxa. Komenda wykonuje się natychmiast po pobraniu listy serwerów. Dodatkowo pole env pozwala na wstrzyknięcie dowolnych zmiennych środowiskowych (np. LD_PRELOAD, PATH).

Langflow przed wersją 1.10.3 uruchamia dowolne polecenia/argumenty podane przez użytkownika w konfiguracji serwera MCP, bez listy dozwolonych i (przed 1.10.3) owinięte w bash -c "exec {command} ...". Każdy użytkownik mający dostęp do ustawień MCP lub budujący przepływ z komponentem MCP Tools może dodać "serwer" z dowolnym poleceniem OS. Polecenie wykonuje się na hoście Langflow jako proces użytkownika Langflow przy próbie połączenia z serwerem. Przy domyślnym LANGFLOW_AUTO_LOGIN=true, GET /api/v1/auto_login wydaje token bez poświadczeń, więc na wystawionej instancji z domyślną konfiguracją jest to osiągalne bez konta. Z wyłączonym AUTO_LOGIN, każdy uwierzytelniony (nie-admin) użytkownik może to wykorzystać.

Penpot przed wersją 2.18.0 w eksporcie SVG umieszcza wartość koloru wypełnienia kontrolowanego przez atakującego obiektu tekstowego w ciągu polecenia ppmcolormask i wykonuje go przez child_process.exec. Użytkownik, który może edytować plik, może przechowywać metaznaki powłoki w kolorze wypełnienia i wywołać eksport SVG, powodując wykonanie poleceń z uprawnieniami usługi eksportera. Ten sam eksport może być wywołany przez ważny publiczny link do złośliwego pliku.

Wtyczka Advanced Post Manager (od Liquid Web / StellarWP) do WordPressa do wersji 4.5.5 zawiera podatność na deserializację niezaufanych danych, umożliwiającą wstrzyknięcie obiektów (Object Injection).

Plane przed wersją 1.4.0 w manifestach deployments/aio/community/ i deployments/cli/community/ zawiera stałe, publicznie znane domyślne wartości SECRET_KEY i LIVE_SERVER_SECRET_KEY, które pozostają aktywne, gdy operatorzy ich nie nadpiszą. Znajomość SECRET_KEY umożliwia atakującym fałszowanie podpisanych przez Django wartości i kompromitację kont lub sesji. Znajomość LIVE_SERVER_SECRET_KEY omija uwierzytelnianie usługi live na niezmienionych wdrożeniach community.

Plane przed wersją 1.4.0 ufa adresom e-mail zwracanym przez Gitea OAuth oraz przez samodzielnie zarządzane wdrożenia GitLab OAuth, gdzie potwierdzenie e-maila jest wyłączone, bez weryfikacji, czy dostawca uwierzytelnił własność adresu. Atakujący może ustawić niezweryfikowany e-mail dostawcy na adres ofiary, który Plane dopasowuje bezpośrednio do istniejącego lokalnego konta ofiary. Atakujący może następnie zalogować się na konto ofiary bez znajomości hasła. GitHub, GitLab.com i Google nie są dotknięte, ponieważ zwracają zweryfikowane adresy e-mail.

Plane przed wersją 1.4.0 w procesie rejestracji tworzy zalogowany wiersz User dla każdego przesłanego e-maila bez weryfikacji własności poza pasmem, podczas gdy User.email jest unique=True. Uwierzytelniony użytkownik może wywołać GET /api/users/me/workspaces/invitations/, który zwraca każdą WorkspaceMemberInvite, której e-mail pasuje do request.user.email. WorkSpaceMemberInviteSerializer używa fields = "all", ujawniając token chroniący endpoint dołączania do zaproszenia. Nieuwierzytelniony atakujący znający e-mail ofiary może zarejestrować konto z tym adresem, wyliczyć oczekujące zaproszenia i zaakceptować zaproszenie jako ofiara, dołączając do workspace na zaproszonej roli.

Plane przed wersją 1.4.0 w logowaniu przez kod magiczny używa sześciocyfrowego OTP z około 20 bitami entropii. Weryfikator nie ma licznika nieudanych prób na kod, a błędny kod nie zwiększa licznika, nie unieważnia wpisu Redis ani nie blokuje adresu e-mail. Weryfikator rozszerza django.views.View zamiast DRF APIView, więc limit AnonRateThrottle nie ma zastosowania. Stos middleware nie zawiera również ogranicznika szybkości na poziomie Django, takiego jak django-ratelimit, django-axes lub IP-throttling.