Katalog podatności CVE

Podatność w IOMMU związana z niewystarczającym sprawdzaniem RMP podczas dostępu do bufora hosta może pozwolić atakującemu z uprawnieniami i skompromitowanemu hypervisorowi na wywołanie warunku poza zakresem bez kontroli RMP, co prowadzi do potencjalnej utraty integralności poufnego gościa.

Podatność w bibliotece Nokogiri pozwala na ustawienie węzła DTD jako korzenia dokumentu XML, co prowadzi do użycia po zwolnieniu pamięci (use-after-free) podczas czyszczenia pamięci lub finalizacji. Skutkuje to nieprawidłowym odczytem pamięci lub potencjalnym segfaultem.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.12.10 i 2.13.6 występuje przepełnienie bufora na stosie w funkcji xmlSnprintfElements w pliku valid.c. Do wykorzystania wymagana jest walidacja DTD dla niezaufanego dokumentu lub niezaufanego DTD. Podatność jest podobna do CVE-2017-9047.

W shadow 4.5 odkryto problem w narzędziu newgidmap (shadow-utils), które jest setuid i pozwala nieuprzywilejowanemu użytkownikowi na umieszczenie w przestrzeni nazw użytkownika, gdzie dozwolone jest setgroups(2). Umożliwia to atakującemu usunięcie się z grupy dodatkowej, co może dać dostęp do pewnych ścieżek systemu plików.

Podatność w bibliotece Nokogiri dotyczy metody `Nokogiri::XML::Node#do_xinclude`, która podczas przetwarzania XInclude usuwa węzły `<xi:include>` wraz z ich dziećmi (np. `<xi:fallback>`) i zadeklarowanymi przestrzeniami nazw. Jeśli aplikacja wcześniej uzyskała dostęp do tych węzłów, może dojść do nieoczekiwanego zachowania.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.12.10 i 2.13.6 występuje użycie po zwolnieniu w funkcjach xmlSchemaIDCFillNodeTables i xmlSchemaBubbleIDCNodeTables w pliku xmlschemas.c. Do wykorzystania potrzebna jest walidacja spreparowanego dokumentu XML względem schematu XML z określonymi ograniczeniami tożsamości lub użycie spreparowanego schematu XML.

W bibliotece libxml2 przed wersją 2.11.0 w funkcji xmlXIncludeAddNode w pliku xinclude.c występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free).

W bibliotece Libtiff w pliku `tif_dirinfo.c` występuje błąd polegający na dereferencji wskaźnika null. Może to pozwolić atakującemu na wywołanie awarii alokacji pamięci, np. poprzez ograniczenie rozmiaru sterty lub wstrzykiwanie błędów, co prowadzi do błędu segmentacji i awarii aplikacji.

Protokół uzgadniania kluczy Diffie-Hellman (DH) pozwala na używanie długich wykładników, co czyni niektóre obliczenia niepotrzebnie kosztownymi. Artykuł van Oorschot i Wiener z 1996 roku wykazał, że można używać odpowiednio krótkich wykładników, jeśli istnieją odpowiednie ograniczenia podgrupy, a te krótkie wykładniki nie są tu wykorzystywane.

W CPython moduł venv i CLI nieprawidłowo cytują ścieżki podane podczas tworzenia wirtualnego środowiska. Pozwala to twórcy na wstrzyknięcie komend do skryptów aktywacyjnych (np. source venv/bin/activate), co umożliwia wykonanie dowolnego kodu przy aktywacji środowiska.

Podatność w bibliotece Crass powoduje nieograniczone przetwarzanie notacji naukowej w wartościach CSS przed ograniczeniem wyniku do Float::MAX. Atakujący może przesłać mały, spreparowany ciąg CSS, który wymusi nadmierne zużycie CPU i pamięci.

Podatność w bibliotece Crass powoduje nadmierne zużycie CPU podczas parsowania danych zawierających znaki spoza ASCII. Nieefektywne śledzenie pozycji znaków wielobajtowych prowadzi do superlinearnego czasu parsowania.

Podatność w bibliotece Crass umożliwia atak DoS poprzez dostarczenie arkusza stylów z bardzo dużą liczbą sąsiadujących komentarzy CSS, gdy opcja :preserve_comments jest wyłączona (domyślne zachowanie). Powoduje to nadmierną rekurencję i potencjalne wyczerpanie zasobów systemowych.

Podatność w bibliotece Nokogiri dotyczy funkcji pomocniczej kopiowania chronionego używanej przez metody Node#dup i #clone. Funkcja ta rozwijała argument źródłowy jako xmlNode bez sprawdzenia typu, co przy przekazaniu obiektu niebędącego węzłem (np. Namespace) powodowało odczyt poza zakresem struktury xmlNs i awarię procesu. Wersja 1.19.4 dodaje sprawdzanie typu i zgłasza wyjątek TypeError.

W CPython moduł zipfile (konkretnie zipfile.Path) zawiera podatność wysokiego ryzyka (HIGH). Podczas iteracji po nazwach wpisów w archiwum zip (np. metody namelist(), iterdir()) może dojść do nieoczekiwanego zachowania. Należy zauważyć, że popularniejsza klasa zipfile.ZipFile nie jest dotknięta.

W CPython występuje podatność średniego ryzyka (MEDIUM) związana z wyrażeniami regularnymi. Podczas analizy nagłówków plików tar w tarfile.TarFile, nadmierne cofanie się (backtracking) w wyrażeniach regularnych może prowadzić do ataku ReDoS (Regular Expression Denial of Service) poprzez specjalnie spreparowane archiwa tar.

Funkcje urllib.parse.urlsplit() i urlparse() w Pythonie nieprawidłowo walidują hosty w nawiasach kwadratowych (`[]`), akceptując hosty, które nie są IPv6 ani IPvFuture. To zachowanie jest niezgodne z RFC 3986 i może potencjalnie umożliwić ataki SSRF (Server-Side Request Forgery), jeśli URL jest przetwarzany przez więcej niż jeden parser URL.

W PostgreSQL podczas walidacji kodowania GB18030 występuje błąd odczytu poza buforem (buffer over-read). Osoba dostarczająca dane do bazy może spowodować tymczasową odmowę usługi (DoS) na platformach, gdzie jednobajtowy odczyt poza zakresem prowadzi do zakończenia procesu. Podatność dotyczy serwera bazy danych oraz biblioteki libpq.

W PostgreSQL w narzędziu pg_dump występuje podatność typu TOCTOU (Time-of-check Time-of-use). Osoba tworząca obiekt może podmienić inny typ relacji na widok lub tabelę zewnętrzną, co pozwala na wykonanie dowolnych funkcji SQL z uprawnieniami użytkownika uruchamiającego pg_dump, często superużytkownika. Atak wymaga oczekiwania na odpowiedni moment.

W PostgreSQL wbudowane widoki pg_stats_ext i pg_stats_ext_exprs mają brak autoryzacji, co pozwala nieuprzywilejowanemu użytkownikowi bazy danych na odczytanie najczęściej występujących wartości i innych statystyk z poleceń CREATE STATISTICS innych użytkowników. Najczęściej występujące wartości mogą ujawnić dane kolumn, których podsłuchujący nie mógłby inaczej zobaczyć.