Katalog podatności CVE

libcurl przypadkowo pomija weryfikację certyfikatu dla połączeń QUIC, gdy łączy się z hostem podanym jako adres IP w URL. W związku z tym nie wykrywa oszustów ani ataków man-in-the-middle.

Axios w wersjach 0.28.0 i późniejszych zawiera niekontrolowaną rekurencję w formDataToJSON, pomocniku stojącym za publicznym API axios.formToJSON() / nazwanym formToJSON oraz domyślnym przekształceniu żądania używanym, gdy FormData jest wysyłane z typem treści application/json.

Biblioteka compose-go w wersjach v2.10-v2.4.0 pozwala autoryzowanemu użytkownikowi, który wysyła złośliwe ładunki YAML, na spowodowanie nadmiernego zużycia pamięci i cykli CPU podczas parsowania YAML, co jest wykorzystywane przez Docker Compose w wersjach od v2.27.0 do v2.29.7.

Axios w wersjach od 0.28.0 zawiera niekontrolowaną rekurencję w formDataToJSON, która jest udostępniana jako axios.formToJSON() i używana wewnętrznie, gdy axios serializuje FormData z Content-Type: application/json. Jeśli aplikacja przekaże kontrolowane przez atakującego nazwy pól FormData, może to prowadzić do wyczerpania stosu.

Gdy curl ma używać HSTS, czas wygaśnięcia dla subdomeny może nadpisać wpis w pamięci podręcznej domeny nadrzędnej, powodując wcześniejsze lub późniejsze wygaśnięcie niż zamierzono. Dotyczy to aplikacji używających HSTS i adresów URL z niebezpiecznym schematem HTTP://.

Wykryto i naprawiono kilka podatności w zależności libvips, z których dwie mają wysoki poziom dotkliwości w CVSSv4. Wersje sharp przed 0.35.0 przetwarzające niezaufane dane są podatne.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.12.10 i 2.13.6 występuje użycie po zwolnieniu w funkcjach xmlSchemaIDCFillNodeTables i xmlSchemaBubbleIDCNodeTables w pliku xmlschemas.c. Do wykorzystania potrzebna jest walidacja spreparowanego dokumentu XML względem schematu XML z określonymi ograniczeniami tożsamości lub użycie spreparowanego schematu XML.

W jądrze Linuxa wykryto lukę w mechanizmie zapobiegającym zagłodzeniu przerwań czasomierza. Brak resetowania flagi next_event_forced w kilku miejscach, np. przy zmianie stanu zdarzenia zegarowego, może prowadzić do nieprawidłowego działania.

Podatność w bibliotece libfuse w wersjach od 3.18.0 do 3.18.1 powoduje wyłuskanie wskaźnika NULL i wyciek pamięci w funkcji fuse_uring_init_queue. Lokalny użytkownik może wykorzystać ten błąd do awarii demona FUSE lub wyczerpania zasobów systemowych.

W bibliotece libxml2 przed wersją 2.11.0 w funkcji xmlXIncludeAddNode w pliku xinclude.c występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free).

W bibliotece Libtiff w pliku `tif_dirinfo.c` występuje błąd polegający na dereferencji wskaźnika null. Może to pozwolić atakującemu na wywołanie awarii alokacji pamięci, np. poprzez ograniczenie rozmiaru sterty lub wstrzykiwanie błędów, co prowadzi do błędu segmentacji i awarii aplikacji.

Protokół uzgadniania kluczy Diffie-Hellman (DH) pozwala na używanie długich wykładników, co czyni niektóre obliczenia niepotrzebnie kosztownymi. Artykuł van Oorschot i Wiener z 1996 roku wykazał, że można używać odpowiednio krótkich wykładników, jeśli istnieją odpowiednie ograniczenia podgrupy, a te krótkie wykładniki nie są tu wykorzystywane.

W pakiecie cryptography dla języka Python przed wersją 3.3.2, sekwencje wywołań funkcji aktualizującej szyfrowanie symetryczne dla danych o rozmiarze wielu gigabajtów mogą prowadzić do przepełnienia liczb całkowitych i przepełnienia bufora, co zostało zademonstrowane na klasie Fernet.

W CPython moduł venv i CLI nieprawidłowo cytują ścieżki podane podczas tworzenia wirtualnego środowiska. Pozwala to twórcy na wstrzyknięcie komend do skryptów aktywacyjnych (np. source venv/bin/activate), co umożliwia wykonanie dowolnego kodu przy aktywacji środowiska.

W CPython moduł zipfile (konkretnie zipfile.Path) zawiera podatność wysokiego ryzyka (HIGH). Podczas iteracji po nazwach wpisów w archiwum zip (np. metody namelist(), iterdir()) może dojść do nieoczekiwanego zachowania. Należy zauważyć, że popularniejsza klasa zipfile.ZipFile nie jest dotknięta.

W CPython występuje podatność średniego ryzyka (MEDIUM) związana z wyrażeniami regularnymi. Podczas analizy nagłówków plików tar w tarfile.TarFile, nadmierne cofanie się (backtracking) w wyrażeniach regularnych może prowadzić do ataku ReDoS (Regular Expression Denial of Service) poprzez specjalnie spreparowane archiwa tar.

Funkcje urllib.parse.urlsplit() i urlparse() w Pythonie nieprawidłowo walidują hosty w nawiasach kwadratowych (`[]`), akceptując hosty, które nie są IPv6 ani IPvFuture. To zachowanie jest niezgodne z RFC 3986 i może potencjalnie umożliwić ataki SSRF (Server-Side Request Forgery), jeśli URL jest przetwarzany przez więcej niż jeden parser URL.

Wersje XML::Parser do 2.45 dla Perla mogą powodować przepełnienie wstępnie przydzielonego rozmiaru bufora, co prowadzi do uszkodzenia sterty (podwójne zwolnienie lub uszkodzenie) oraz awarii aplikacji. Funkcja parse_stream() w Expat.xs może przepełnić bufor wejściowy XML z powodu zwracania przez funkcję read() z Perla zdekodowanych znaków.

W PostgreSQL podczas walidacji kodowania GB18030 występuje błąd odczytu poza buforem (buffer over-read). Osoba dostarczająca dane do bazy może spowodować tymczasową odmowę usługi (DoS) na platformach, gdzie jednobajtowy odczyt poza zakresem prowadzi do zakończenia procesu. Podatność dotyczy serwera bazy danych oraz biblioteki libpq.

W PostgreSQL w narzędziu pg_dump występuje podatność typu TOCTOU (Time-of-check Time-of-use). Osoba tworząca obiekt może podmienić inny typ relacji na widok lub tabelę zewnętrzną, co pozwala na wykonanie dowolnych funkcji SQL z uprawnieniami użytkownika uruchamiającego pg_dump, często superużytkownika. Atak wymaga oczekiwania na odpowiedni moment.