Katalog podatności CVE

Checkmate od wersji 3.3.0 do 3.9.2, przy włączonym globalnym ustawieniu showURL, powoduje, że nieuwierzytelniony endpoint GET /api/v1/status-page/:url zwraca kompletne obiekty monitorów, w tym pole secret używane jako poświadczenie HTTP Authorization, mimo że nie jest ono wyświetlane w interfejsie.

Omnigent przed wersją 0.3.0 pozwala uwierzytelnionemu użytkownikowi przesłać pakiet agenta z wartością os_env.cwd zawierającą ścieżkę bezwzględną lub sekwencję przejść, ponieważ parser przechowuje wartość bez zmian, a walidator jej nie ogranicza. Gdy OMNIGENT_RUNNER_WORKSPACE nie jest ustawione, atakujący może kontrolować ścieżkę i uzyskać dostęp do plików runnera oraz sekretów środowiska poza zamierzonym workspace.

Omnigent przed wersją 0.3.0 ma wspólny parser poleceń powłoki, który nie rozpoznaje połączonych flag interpretera, wrapperów timeout, nice, setsid, stdbuf, podstawień poleceń oraz pojedynczego operatora kontroli tła. Ukryte w tych formach polecenia git push lub gh write nie są parsowane, co powoduje, że polityki allowlist i confinement nie działają i przepuszczają polecenie.

Omnigent przed wersją 0.3.0 akceptuje w multipart POST /v1/sessions pakiet agenta, a walidator nie odrzuca kropkowanej ścieżki Python w tools..callable. Mechanizm importuje wskazany moduł i wywołuje funkcję, co pozwala pakietowi wybrać subprocess.check_output i wykonać lokalne polecenie z uprawnieniami procesu runnera.

Checkmate przed wersją 3.9.1 zawiera podatność na wyczerpanie pamięci w publicznym punkcie końcowym rejestracji. Niezautentykowany atakujący może wysłać wiele jednoczesnych, zbyt dużych plików, które są buforowane przed walidacją, co prowadzi do przeciążenia pamięci i awarii backendu.

UAC przed wersją 3.3.0 zawiera podatność na wstrzyknięcie poleceń w logice podstawiania użytkownika w parse_artifact.sh. Nazwy użytkowników i katalogi domowe z /etc/passwd są podstawiane do ciągów poleceń bez odpowiedniego escapowania przed wykonaniem przez eval, co pozwala na wstrzyknięcie metaznaków powłoki.

UAC przed wersją 3.3.0 zawiera podatność na wstrzyknięcie poleceń w funkcji _command_collector, gdzie linie wyjścia poleceń są podstawiane do ciągów poleceń przez sed bez odpowiedniego escapowania przed oceną przez eval. Atakujący może wykorzystać złośliwe nazwy plików lub definicje artefaktów.

UAC przed wersją 3.3.0 zawiera podatność na wstrzyknięcie poleceń w funkcji _run_command, która pozwala atakującym na wykonanie dowolnych poleceń poprzez wstrzyknięcie metaznaków powłoki do niezaufanych danych, takich jak nazwy użytkowników, nazwy procesów lub nazwy plików.

Router TP-Link TL-MR6400 v7 zawiera podatność na zapis poza zakresem na stosie w obsłudze żądań logowania w interfejsie administracyjnym. Niezautentykowany atakujący z tej samej sieci może wysłać specjalnie spreparowane żądanie HTTP, powodując awarię procesu usługi webowej.

Router TP-Link TL-MR6400 v7 zawiera podatność na dereferencję wskaźnika NULL w funkcji parsowania żądań HTTP. Niezautentykowany zdalny atakujący może wysłać specjalnie spreparowane żądanie HTTP z uszkodzonym nagłówkiem cookie sesji, powodując awarię procesu usługi HTTP.

Router TP-Link TL-MR6400 v7 zawiera podatność na przepełnienie bufora na stosie w funkcji aktualizacji oprogramowania sprzętowego z powodu niebezpiecznego przetwarzania metadanych kontrolowanych przez atakującego w obrazie firmware. Uwierzytelniony atakujący może wykorzystać tę podatność do wykonania dowolnego kodu.

W jądrze Linuxa w klasyfikatorze route4 (net/sched: cls_route) występuje błąd use-after-free w pamięci podręcznej fastmap. Klasyfikator przechowuje wskaźniki do filtrów w 16-slotowej pamięci podręcznej, a wyścig między operacjami odczytu i zapisu może prowadzić do użycia zwolnionej pamięci, co może skutkować awarią systemu lub eskalacją uprawnień.

W jądrze Linuxa w funkcji packet_snd() (ścieżka wysyłki pakietów) występuje niespójność w odczycie dev->hard_header_len, co może prowadzić do zapisu poza zakresem podczas konstruowania skb. Problem dotyczy również packet_sendmsg_spkt().

W jądrze Linuxa odkryto podatność w podsystemie vhost. Pamięć podręczna metadanych vring (vq->meta_iotlb[]) nie jest resetowana podczas rekonfiguracji vring przez ioctl VHOST_SET_VRING_ADDR lub VHOST_SET_VRING_NUM, gdy urządzenie ma podpięty IOTLB. Może to prowadzić do użycia nieaktualnych mapowań, co skutkuje dostępem do pamięci poza faktycznie zamapowanym regionem.

Jet Admin umożliwia uwierzytelnionemu atakującemu wstrzyknięcie JavaScriptu przez opcję skryptów i stylów na stronie logowania. Wstrzyknięty skrypt jest wykonywany w kontekście domeny każdego odwiedzającego użytkownika.

Jet Admin pozwala atakującemu na utworzenie złośliwej aplikacji, podłączenie jej do domeny niestandardowej ofiary, edycję konfiguracji uwierzytelniania i przekierowanie ruchu do kontrolowanej przez atakującego aplikacji. Jeśli ofiara używa dostawcy OAuth, atakujący uzyskuje jej Client ID i Client Secret.

mod_auth_openidc przed wersją 2.4.19.4 zawiera podatność odczytu poza zakresem i zapisu jednego bajtu poza zakresem w parserze ciasteczek stanu. Problem został naprawiony w wersji 2.4.19.4.

ONNX przed wersją 1.21.0 zawiera podatność w funkcji 'save_external_data', która buduje ścieżkę pliku danych zewnętrznych i otwiera go do zapisu bez zabezpieczeń O_NOFOLLOW/O_EXCL, po nieatomowym sprawdzeniu 'os.path.isfile()'. Lokalny atakujący może podmienić plik na dowiązanie symboliczne, co pozwala na dopisanie danych do dowolnego pliku, do którego ofiara ma prawo zapisu.

OpenViking przed wersją 0.3.4 zawiera podatność na podrabianie żądań po stronie serwera (SSRF), która pozwala uwierzytelnionym atakującym o niskich uprawnieniach na dostęp do wewnętrznych usług sieciowych poprzez wysyłanie dowolnych adresów URL do punktu końcowego API zasobów.

to_abs_path w scripts/iib/tool.py normalizuje ścieżkę za pomocą os.path.normpath, co nie rozwiązuje dowiązań symbolicznych. Dowiązanie symboliczne umieszczone w skanowanym katalogu może wskazywać na plik poza katalogiem, a FileResponse podąża za dowiązaniem, co pozwala na ujawnienie plików takich jak /etc/passwd.