CVE-2026-22681

OpenViking przed wersją 0.3.9 zawiera podatność polegającą na pominięciu uwierzytelniania w interfejsie API VikingBot OpenAPI. Gdy wartość konfiguracyjna api_key jest pusta lub nieustawiona, sprawdzenie uwierzytelnienia kończy się sukcesem, umożliwiając zdalnym atakującym dostęp do chronionych funkcji bota bez podawania nagłówka X-API-Key.

OpenViking w punktach końcowych debugowania wektora i licznika stosuje tylko zakres na poziomie konta, bez kontroli dostępu na poziomie użytkownika, co pozwala uwierzytelnionym użytkownikom czytać wszystkie rekordy współdzierżawców. Atakujący mogą pobierać prywatne dane, takie jak wspomnienia, zasoby, umiejętności i materiały tajne innych użytkowników w tym samym koncie.

W komponencie Local VectorDB Primary-key Label Handler biblioteki OpenViking (do wersji 0.3.21) wykryto podatność polegającą na niewystarczającej weryfikacji autentyczności danych podczas przetwarzania argumentu ID w funkcji str_to_uint64. Atak może być przeprowadzony zdalnie, ale jest bardzo złożony i trudny do wykorzystania.

W aplikacji OpenViking przed wersją 0.3.3 brakuje autoryzacji w endpointach do monitorowania zadań. Niezalogowani atakujący mogą wyliczać i odczytywać metadane zadań innych użytkowników, w tym typ zadania, status, identyfikatory zasobów, URI archiwów, wyniki i błędy.

OpenViking w wersjach od 0.2.5 do 0.2.13 zawiera brak uwierzytelniania w routerze proxy bota, co pozwala zdalnym, nieuwierzytelnionym atakującym na dostęp do chronionych funkcji proxy bota poprzez wysyłanie żądań do endpointów POST /bot/v1/chat i POST /bot/v1/chat/stream. Atakujący mogą ominąć mechanizmy uwierzytelniania i bezpośrednio komunikować się z backendem bota przez proxy OpenViking bez podawania prawidłowych poświadczeń.

W OpenViking w wersjach 0.2.1 i wcześniejszych, naprawionym w commicie 46b3e76, występuje podatność na path traversal podczas importowania plików .ovpack. Atakujący może spreparować złośliwe archiwum ZIP zawierające ścieżki z sekwencjami przejścia do katalogu nadrzędnego, ścieżki absolutne lub prefiksy dysków, co pozwala na zapis plików poza docelowym katalogiem importu.