Katalog podatności CVE

NLTK przed wersją 3.10.3 zawiera podatność na niekontrolowaną rekurencję w nltk.featstruct.FeatStructReader, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym na spowodowanie odmowy usługi poprzez dostarczenie głęboko zagnieżdżonych danych wejściowych struktury cech. Atakujący mogą tworzyć trywialne ładunki z zagnieżdżonymi nawiasami, które przekraczają limit rekurencji Pythona i wywołują nieobsłużony błąd RecursionError, powodując awarię aplikacji przetwarzających struktury cech lub gramatyki cech dostarczane przez użytkownika.

NLTK przed wersją 3.10.3 zawiera podatność na wyczerpanie CPU w XMLCorpusView._read_xml_fragment(). Atakujący może dostarczyć złośliwe pliki XML, powodując poważne zużycie procesora i DoS.

NLTK PorterStemmer w wersjach do 3.10.2 (poprawione w 3.10.3) zawiera podatność na odmowę usługi przez nieefektywną złożoność algorytmiczną w metodzie stem(). Funkcja _is_consonant() przegląda wstecz cały ciąg końcowych znaków 'y' przy każdym wywołaniu, a _measure() wywołuje ją dla każdej pozycji rdzenia, co powoduje złożoność O(n^2). Pojedynczy token o długości 20-50 KB składający się z długiego ciągu litery 'y' i pasującego przyrostka (np. 'ness') może zająć CPU na sekundy lub minuty.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje parametrów kosztu KDF w metadanych zaszyfrowanych plików i nagłówkach keystore, co pozwala atakującym na wywołanie nieograniczonej alokacji pamięci. Atakujący mogą stworzyć złośliwe zaszyfrowane pliki z deklarowanymi bardzo dużymi parametrami Argon2, scrypt lub balloon KDF, co prowadzi do wyczerpania pamięci systemowej i awarii procesu bez uwierzytelnienia.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje parametru memory_cost z bloków ochrony plików tożsamości, co pozwala atakującym na wywołanie warunków braku pamięci podczas wyprowadzania klucza. Atakujący z prawem zapisu do lokalnych magazynów tożsamości mogą tworzyć złośliwe pliki tożsamości z nadmiernymi wartościami memory_cost, które powodują awarię hosta podczas odblokowywania tożsamości przed uwierzytelnieniem.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 wykonuje niezaufane pluginy stron trzecich z niewystarczającymi kontrolami: domyślna polityka podpisu to WARN, więc niepodpisany lub niezweryfikowany plugin nie wbudowany jest kompilowany i wykonywany w procesie gospodarza w czasie importu, przed zainstalowaniem sandboxa. Jedyną domyślną barierą była niekompletna, możliwa do obejścia lista zabronionych AST. Jeśli użytkownik zostanie nakłoniony do załadowania pluginu atakującego, może to prowadzić do wykonania dowolnego kodu z uprawnieniami użytkownika.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 używa niedoparametryzowanego PBKDF2-HMAC-SHA256 z tylko 100 000 iteracji do ochrony kluczy prywatnych plików PQC i 10 000 iteracji do weryfikacji hasła plików z podwójnym szyfrowaniem. Atakujący, którzy zdobędą pliki kluczy lub zaszyfrowane pliki, mogą przeprowadzić atak brute-force na hasła offline przy użyciu akceleracji GPU lub ASIC.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 ma dwie słabości w funkcji przenośnego dysku USB. Weryfikacja integralności nie wykrywa plików dodanych poza manifestem, a stała sól KDF umożliwia ataki rainbow table.

openssl_encrypt (pip: openssl-encrypt) przed wersją 1.4.9 zawiera wadę przechodzenia przez ścieżki w PluginSandbox._is_safe_path, która autoryzowała dostęp do plików za pomocą zwykłego dopasowania prefiksu ciągu. Zablokowany plugin bez uprawnienia READ_FILES mógł odczytać lub zapisać katalog innego pluginu, który jedynie dzieli prefiks nazwy (np. .../plugins/foobar pasujący do dozwolonego .../plugins/foo), łamiąc izolację między pluginami w obrębie tego samego użytkownika. Poprawka polega na dopasowaniu każdego dozwolonego katalogu dokładnie lub z końcowym separatorem ścieżki.

openssl_encrypt (pakiet pip openssl-encrypt) w wersjach do 1.4.8 nie usuwa tokena bearer keyservera przekazanego jako argument pozycyjny do 'keyserver set-token' w zrzucie argumentów --debug, ponieważ sanitize_argv_for_debug nie go oczyszcza. W rezultacie token jest drukowany jawnym tekstem na stderr przy użyciu --debug (nawet bez --unsafe-show-secrets), utrwalając poświadczenia w logach i historii terminala. Naprawiono w wersji 1.4.9.

openssl_encrypt w wersjach do 1.4.8 używa tolerancyjnego na sufiksy dopasowywania odcisków palców podczas wiązania zaufanego klucza. Operator potwierdzający krótki, podrabialny identyfikator klucza GPG może nieświadomie zarejestrować klucz atakującego jako zaufany, co umożliwia podpisywanie złośliwych wtyczek. Wersja 1.4.9 wymaga dokładnego dopasowania pełnego odcisku palca klucza głównego.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie oczyszcza pola email w importowanych dokumentach tożsamości, co pozwala atakującym wstrzykiwać sekwencje ANSI, które fałszują linię weryfikacji odcisku palca wyświetlaną użytkownikom. Atakujący mogą dostarczyć spreparowany pakiet tożsamości przez normalne przepływy wymiany kontaktów lub odpowiedzi serwera kluczy, manipulując wyjściem terminala i wyświetlając fałszywy odcisk palca, omijając mechanizm weryfikacji poza pasmem chroniący przed atakami podstawienia kluczy.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie zapobiega kolizjom przestrzeni nazw między własnymi tożsamościami a kontaktami w IdentityStore, co pozwala atakującym na tworzenie zacienionych wpisów kontaktowych niewidocznych do czasu usunięcia odpowiedniej własnej tożsamości. Po usunięciu własnej tożsamości zacieniony kontakt staje się widoczny i rozwiązuje się do kluczy atakującego, umożliwiając cichą podmianę kluczy dla zaszyfrowanych plików.

openssl-encrypt przed wersją 1.4.9 nie usuwa hasła z wyjścia debugowania, gdy jest ono podane w skróconych formach opcji. Sanityzacja rozpoznaje tylko dokładne nazwy opcji, formy --option=value i tokeny zaczynające się od -p, więc te formy omijają mechanizm i hasło trafia do stderr. Osoby z dostępem do tego wyjścia mogą odzyskać hasło.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 używa słabego wyprowadzania klucza w D-Bus CryptoService.EncryptFile, stosując nierozciągnięty SHA-256 zamiast Argon2id. Atakujący mogą przeprowadzać ataki offline na hasła do zaszyfrowanych plików znacznie szybciej niż przewiduje dokumentacja.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje stanu szyfrowania osadzonych post-kwantowych kluczy prywatnych w metadanych plików. Atakujący mogą tworzyć pliki z niezaszyfrowanymi osadzonymi kluczami PQC, które odszyfrowują się pod dowolnym hasłem, omijając uwierzytelnianie i produkując wybrany przez atakującego tekst jawny z fałszywą weryfikacją integralności.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie przelicza i nie weryfikuje odcisków palców podczas ładowania tożsamości z identity.json, co pozwala atakującym podmieniać klucze publiczne w magazynach tożsamości. Atakujący mogą zastąpić legalne klucze publiczne własnymi, zachowując deklarowany odcisk palca, co umożliwia ciche podstawienie kluczy, gdzie szyfrowanie używa kluczy atakującego, a weryfikacja podpisów wydaje się poprawna.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 używa listy zablokowanych do identyfikacji zaufanych wbudowanych wtyczek, co pozwala niepodpisanym wtyczkom w katalogach plugins/ najwyższego poziomu i nieznanych podkatalogach ominąć weryfikację podpisu. Atakujący mogą umieścić złośliwe niepodpisane wtyczki zgodnie z udokumentowanymi ścieżkami instalacji, aby uzyskać zdalne wykonanie kodu w procesie CLI z dostępem do haseł i kluczy kryptograficznych.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 zawiera podatność weryfikacji podpisu w gpg_runner.verify_detached, która akceptuje odwołane i wygasłe klucze, sprawdzając tylko status VALIDSIG bez analizowania REVKEYSIG, EXPKEYSIG lub kodów wyjścia gpg. Atakujący posiadający skompromitowane, a następnie odwołane klucze podpisujące lub wygasłe klucze projektowe mogą ominąć weryfikację podpisu, aby wykonać złośliwe wtyczki w procesie hosta.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje poprawnie kosztów funkcji wyprowadzania klucza w spreparowanych plikach, co pozwala atakującym na wyczerpanie pamięci i CPU podczas przetwarzania przed uwierzytelnieniem. Złośliwe pliki z nadmiernymi parametrami KDF mogą zawiesić proces.