Katalog podatności CVE

W PostgreSQL wykryto niekompletne śledzenie tabel z zabezpieczeniami na poziomie wierszy (row security), co pozwala ponownie używanemu zapytaniu na przeglądanie lub zmianę innych wierszy niż zamierzone. Poprawki z CVE-2023-2455 i CVE-2016-2193 nie obejmują przypadków z podzapytaniami, WITH ani security invoker views.

W PostgreSQL klient może używać komunikatów błędów serwera, który nie jest zaufany w ramach bieżących ustawień SSL lub GSS, co pozwala serwerowi na dostarczenie dowolnych bajtów innych niż NUL do aplikacji libpq. Na przykład atakujący typu man-in-the-middle może wysłać długi komunikat błędu, który użytkownik psql może błędnie zinterpretować.

W PostgreSQL wykryto nieprawidłowe przypisanie uprawnień, które pozwala mniej uprzywilejowanemu użytkownikowi aplikacji na przeglądanie lub zmianę innych wierszy niż zamierzone. Atak wymaga użycia przez aplikację SET ROLE, SET SESSION AUTHORIZATION lub równoważnej funkcji. Problem występuje, gdy zapytanie aplikacji używa partycjonowania (partitioning).

W PostgreSQL w rozszerzeniu PL/Perl wykryto nieprawidłową kontrolę zmiennych środowiskowych, co pozwala nieuprzywilejowanemu użytkownikowi bazy danych na zmianę wrażliwych zmiennych środowiskowych procesu (np. PATH). To często wystarcza do uzyskania możliwości wykonania dowolnego kodu, nawet jeśli atakujący nie ma konta systemowego na serwerze bazy danych.

W PostgreSQL wbudowane widoki pg_stats_ext i pg_stats_ext_exprs mają brak autoryzacji, co pozwala nieuprzywilejowanemu użytkownikowi bazy danych na odczytanie najczęściej występujących wartości i innych statystyk z poleceń CREATE STATISTICS innych użytkowników. Najczęściej występujące wartości mogą ujawnić dane kolumn, których podsłuchujący nie mógłby inaczej zobaczyć.

W PostgreSQL w narzędziu pg_dump występuje podatność typu TOCTOU (Time-of-check Time-of-use). Osoba tworząca obiekt może podmienić inny typ relacji na widok lub tabelę zewnętrzną, co pozwala na wykonanie dowolnych funkcji SQL z uprawnieniami użytkownika uruchamiającego pg_dump, często superużytkownika. Atak wymaga oczekiwania na odpowiedni moment.

W PostgreSQL podczas walidacji kodowania GB18030 występuje błąd odczytu poza buforem (buffer over-read). Osoba dostarczająca dane do bazy może spowodować tymczasową odmowę usługi (DoS) na platformach, gdzie jednobajtowy odczyt poza zakresem prowadzi do zakończenia procesu. Podatność dotyczy serwera bazy danych oraz biblioteki libpq.

Funkcje urllib.parse.urlsplit() i urlparse() w Pythonie nieprawidłowo walidują hosty w nawiasach kwadratowych (`[]`), akceptując hosty, które nie są IPv6 ani IPvFuture. To zachowanie jest niezgodne z RFC 3986 i może potencjalnie umożliwić ataki SSRF (Server-Side Request Forgery), jeśli URL jest przetwarzany przez więcej niż jeden parser URL.

W CPython występuje podatność średniego ryzyka (MEDIUM) związana z wyrażeniami regularnymi. Podczas analizy nagłówków plików tar w tarfile.TarFile, nadmierne cofanie się (backtracking) w wyrażeniach regularnych może prowadzić do ataku ReDoS (Regular Expression Denial of Service) poprzez specjalnie spreparowane archiwa tar.

W CPython moduł zipfile (konkretnie zipfile.Path) zawiera podatność wysokiego ryzyka (HIGH). Podczas iteracji po nazwach wpisów w archiwum zip (np. metody namelist(), iterdir()) może dojść do nieoczekiwanego zachowania. Należy zauważyć, że popularniejsza klasa zipfile.ZipFile nie jest dotknięta.

W CPython moduł venv i CLI nieprawidłowo cytują ścieżki podane podczas tworzenia wirtualnego środowiska. Pozwala to twórcy na wstrzyknięcie komend do skryptów aktywacyjnych (np. source venv/bin/activate), co umożliwia wykonanie dowolnego kodu przy aktywacji środowiska.

Protokół uzgadniania kluczy Diffie-Hellman (DH) pozwala na używanie długich wykładników, co czyni niektóre obliczenia niepotrzebnie kosztownymi. Artykuł van Oorschot i Wiener z 1996 roku wykazał, że można używać odpowiednio krótkich wykładników, jeśli istnieją odpowiednie ograniczenia podgrupy, a te krótkie wykładniki nie są tu wykorzystywane.

W bibliotece Libtiff w pliku `tif_dirinfo.c` występuje błąd polegający na dereferencji wskaźnika null. Może to pozwolić atakującemu na wywołanie awarii alokacji pamięci, np. poprzez ograniczenie rozmiaru sterty lub wstrzykiwanie błędów, co prowadzi do błędu segmentacji i awarii aplikacji.

W bibliotece libxml2 przed wersją 2.11.0 w funkcji xmlXIncludeAddNode w pliku xinclude.c występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free).

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.12.10 i 2.13.6 występuje użycie po zwolnieniu w funkcjach xmlSchemaIDCFillNodeTables i xmlSchemaBubbleIDCNodeTables w pliku xmlschemas.c. Do wykorzystania potrzebna jest walidacja spreparowanego dokumentu XML względem schematu XML z określonymi ograniczeniami tożsamości lub użycie spreparowanego schematu XML.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.12.10 i 2.13.6 występuje przepełnienie bufora na stosie w funkcji xmlSnprintfElements w pliku valid.c. Do wykorzystania wymagana jest walidacja DTD dla niezaufanego dokumentu lub niezaufanego DTD. Podatność jest podobna do CVE-2017-9047.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.13.8 i 2.14.2 występuje dostęp do pamięci poza zakresem w API Pythona (Python bindings) z powodu nieprawidłowej wartości zwracanej. Problem występuje w funkcjach xmlPythonFileRead i xmlPythonFileReadRaw z powodu różnicy między bajtami a znakami.

W bibliotece libxml2 przed wersjami 2.13.8 i 2.14.2 występuje odczyt poniżej bufora (heap-based buffer under-read) w funkcji xmlSchemaIDCFillNodeTables w pliku xmlschemas.c. Do wykorzystania potrzebna jest walidacja spreparowanego dokumentu XML względem schematu XML z określonymi ograniczeniami tożsamości lub użycie spreparowanego schematu XML.

Problem został rozwiązany poprzez poprawę zarządzania pamięcią. Luka została załatana w systemach macOS Ventura 13.6, tvOS 17, iOS 16.7 i iPadOS 16.7, macOS Monterey 12.7, watchOS 10, iOS 17 i iPadOS 17 oraz macOS Sonoma 14. Przetwarzanie treści internetowych może ujawnić poufne informacje.

W bibliotece libxslt przed wersją 1.1.43 w funkcji xsltGetInheritedNsList występuje użycie po zwolnieniu (use-after-free) związane z wykluczaniem prefiksów wynikowych.