Podatności VeraCrypt

VeraCrypt 1.26.29 (kompilacja FUSE-T) na macOS czasami pozwala na niezamierzony dostęp do odszyfrowanych danych. Po odmontowaniu wolumenu nie kończy usługi pomocniczej FUSE-T (go-nfsv4) ani powiązanych procesów pomocniczych VeraCrypt, które nadal udostępniają odszyfrowany obraz wolumenu (volume.dmg) przez sesję SMB na interfejsie loopback i zachowują uchwyt do surowego urządzenia.

VeraCrypt od wersji 1.26.6 do 1.26.29, tworzenie ukrytego woluminu opartego na pliku wymusza szybkie formatowanie, a funkcje FormatNoFs w src/Common/Format.c i FormatFat w src/Common/Fat.c używają WriteFile do umieszczania surowych wyzerowanych sektorów w przewidywalnych odstępach 128 MiB. Te zapisy omijają normalną ścieżkę formatowania EncryptDataUnits, pozostawiając deterministyczne znaczniki plaintext w obszarze, który powinien przypominać losowy ciphertext. Znaczniki mogą osłabić wiarygodne zaprzeczenie podczas inspekcji kryminalistycznej, chociaż nie ujawniają zawartości ukrytego woluminu ani nie zmniejszają siły szyfrowania VeraCrypt.

W VeraCrypt przed wersją 1.26.29, niestandardowe kompilacje z WOLFCRYPT=1 i WOLFCRYPT_BACKEND kierują wyprowadzanie klucza nagłówka woluminu SHA-256 i SHA-512 przez derive_key_sha256 i derive_key_sha512 w src/Crypto/wolfCrypt.c, gdzie skonfigurowana wartość iteracji jest odrzucana i używane jest wc_HKDF zamiast PBKDF2-HMAC. Zmiana PIM lub liczby iteracji nie zwiększa zatem kosztu wyprowadzania, co pozwala atakującemu z dotkniętym kontenerem, obrazem dysku lub nagłówkiem woluminu na znacznie tańsze odgadywanie hasła offline. Oficjalne prekompilowane binaria VeraCrypt i normalne pakiety dystrybucyjne używają standardowego backendu PBKDF2 i nie są dotknięte. Woluminy utworzone przez dotkniętą kompilację WOLFCRYPT=1 wymagają kopii zapasowej i ponownego utworzenia, ponieważ poprawione kompilacje wyprowadzają inne klucze.