CVE-2026-93603

vm2 do wersji 3.12.0 udostępnia funkcję crypto.setFips() z Node.js niezaufanemu kodowi gościa, gdy osadzający jawnie zezwoli na wbudowany moduł crypto dla NodeVM. Sanitizer nie blokuje crypto.setFips, co pozwala kodowi gościa zmienić tryb FIPS całego procesu hosta, naruszając izolację NodeVM. Naprawiono w vm2 3.12.1.

W vm2 w wersjach przed 3.11.2 nieprawidłowo ograniczono dostęp do globalnej zmiennej VM2_INTERNAL_STATE_DO_NOT_USE_OR_PROGRAM_WILL_FAIL. Atakujący może uzyskać dostęp do tego wewnętrznego obiektu stanu poprzez globalThis i pozyskać wrażliwe elementy wewnętrzne piaskownicy.

vm2, sandbox do uruchamiania niezaufanego kodu JavaScript, w wersjach do 3.11.3 włącznie używa przypisania indeksu z przechodzeniem po prototypie w defaultSandboxPrepareStackTrace, co pozwala kodowi w sandboxie przechwycić linie stosu błędów. Luka ma niski wpływ (kanał boczny informacji) i została naprawiona w wersji 3.11.4.

vm2 przed wersją 3.11.6 nie egzekwuje limitu bufferAllocLimit dla konstruktorów ArrayBuffer, SharedArrayBuffer i TypedArray, co pozwala atakującym alokować dowolną pamięć hosta. Atakujący mogą obejść limit alokacji bufora, używając tych wbudowanych funkcji V8 do wyczerpania pamięci procesu hosta i wywołania warunków braku pamięci.

vm2 przed wersją 3.11.8 nie egzekwuje w pełni opcji allowAsync: false w VM i NodeVM. Mimo że localPromise.prototype.then jest zastąpione procedurą rzucającą błąd 'Async not available', statyczne metody Promise w sandboxie (Promise.resolve, Promise.all, Promise.race, Promise.any, Promise.allSettled) nadal asymilują dostarczone przez atakującego thenable, co pozwala na zaplanowanie pracy po zakończeniu VM.run() lub NodeVM.run() i poza skonfigurowanym limitem czasu.

vm2 do wersji 3.11.6 zawiera obejście listy zablokowanych modułów wbudowanych w NodeVM. Gdy osadzający używa symbolu wieloznacznego builtin wraz z wpisami negatywnymi (np. require: { builtin: ['*', '-fs', '-child_process'] }), wpisy negatywne są dopasowywane po dokładnej nazwie modułu, więc -fs usuwa tylko moduł fs, a nie jego podścieżki, takie jak fs/promises. Kod w sandboxie może wywołać require('fs/promises') lub require('node:fs/promises') i uzyskać dostęp do API systemu plików opartego na obietnicach.

vm2 w wersjach od 3.10.0 do 3.11.7 nie oznacza jako obsłużonych obietnic zwracanych z realm hosta do sandboxa na granicy mostu. Tylko obietnice utworzone wewnątrz sandboxa są opakowywane w procedurę pochłaniającą odrzucenie, a most instaluje sanitizery odrzuceń po stronie hosta tylko wtedy, gdy kod sandboxa wywoła .then/.catch/.finally. W rezultacie kod w sandboxie może wywołać funkcję hosta zwracającą odrzuconą obietnicę i zignorować wartość zwracaną, pozostawiając obietnicę hosta nieobsłużoną, co powoduje zakończenie procesu hosta przez domyślne zachowanie Node.js.

W vm2 w wersjach od 3.11.4 do 3.11.6 niekompletnie filtrowano zarejestrowane wewnętrzne symbole Node.js na granicy piaskownicy. Filtry w lib/setup-sandbox.js oraz sprawdzenia symboli i pułapki zapisu w lib/bridge.js używają stałej listy znanych niebezpiecznych symboli, pomijając nodejs.stream.disturbed i nodejs.stream.errored, które są eksponowane na prototypach WebStream w nowszych wersjach Node.js. Gdy osadzający udostępnia obiekt WebStream i moduł stream/web piaskownicy, kod piaskownicy może uzyskać prawdziwe symbole hosta i użyć ich jako kluczy zapisu na obiektach strumieni hosta, uszkadzając widoczny dla hosta stan strumienia. Może to obejść logikę hosta opartą na publicznych pomocnikach stanu strumienia Node.js. Nie jest to prymityw wykonania kodu hosta w zgłoszonym dowodzie podatności. To niekompletna poprawka wcześniejszego problemu filtrowania symboli nodejs.*. Naprawiono w vm2 3.11.7.

Podatność w narzędziu CLI vm2 (przed wersją 3.11.7) umożliwia ucieczkę z piaskownicy i wykonanie dowolnego kodu w procesie Node.js hosta. Atakujący może dostarczyć złośliwy plik skryptu, który używa require(__filename) do ponownego wykonania siebie w środowisku hosta, omijając izolację piaskownicy i uzyskując dostęp do modułów takich jak fs i child_process.

W vm2 w wersjach od 3.9.6 przed 3.11.7 nieprawidłowo ograniczono dostęp do właściwości akcesorów na zamrożonych obiektach, co pozwala skryptom w piaskownicy obejść zabezpieczenia vm.freeze() i vm.readonly(). Atakujący może użyć Object.getOwnPropertyDescriptor() lub __lookupSetter__() do wyodrębnienia i wywołania setterów obiektów hosta bezpośrednio, modyfikując właściwości oznaczone przez osadzającego jako tylko do odczytu.