CVE-2026-19401

Podatność w NSD dotyczy tokenów tekstu w RDATA (np. rekordów TXT) o długości poniżej 32 bajtów, które nie są sprawdzane pod kątem pozostania w zarezerwowanym obszarze, co pozwala na zapisy poza stosem o dowolnym rozmiarze, w tym nadpisanie wskaźnika funkcji wywołania zwrotnego.

Podatność w NSD dotyczy rekordu HIP, który wypełnia RDATA blisko limitu i zawiera dodatkowe pole dname (serwer rendezvous HIP), co może nadpisać stos danymi kontrolowanymi przez atakującego (do 191 bajtów).

Podatność w NSD dotyczy rekordów SVCB lub HTTPS, które wypełniają RDATA do granicy, a dodatkowy parametr ECH może nadpisać stos, a po przekroczeniu limitu dekoder base64 może zapisać nieograniczoną ilość danych kontrolowanych przez atakującego.

Podatność w NSD dotyczy danych base64 podzielonych na fragmenty o długości 3 znaków lub mniej, gdzie tokeny są niepoprawnie obliczane jako 0 bajtów, co umożliwia atakującym nadpisanie stosu danymi kontrolowanymi przez atakującego (do 64K).

Gdy do kontroli dostępu używane są zakresy adresów IP (np. 1.2.3.4-1.2.3.25), NSD błędnie porównuje adres IP z zakresem na systemach little-endian, co może powodować odmowę dostępu dla adresów, które powinny być dozwolone, lub przyznanie dostępu adresom, które powinny być zablokowane.

Każdy zdalny klient może spowodować awarię procesu serwera NSD, ograniczając okno odbiorcze TCP po zapytaniu TCP. Poprzez ciągłe powodowanie awarii procesów serwera, zdalny klient może odmówić całego ruchu TCP dla tej instancji NSD.