CVE-2026-123537

W OpenAM 10.1.0 występuje podatność XXE (XML External Entity) w ścieżce /SSOPOST/metaAlias/%realm%/idpv2, która pozwala zdalnym atakującym na odczyt dowolnych plików za pomocą parametru SAMLRequest.

OpenAM od wersji 14.0.0 do 16.1.4 zawiera podatność na ujawnienie informacji, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym odczytać aktywne tokeny sesji z WebSocketu powiadomień. Atakujący mogą obejść sprawdzenie przeznaczone tylko dla agentów poprzez niezwalidowane wewnętrzne przekierowanie na starszych punktach końcowych Liberty ID-FF, zbierając tokeny iPlanetDirectoryPro w celu przejęcia sesji użytkowników i administratorów.

OpenAM przed wersją 16.1.4 zawiera podatność na obejście uwierzytelniania w usłudze SAML v2.0 service provider, która akceptuje niepodpisane asercje w powiązaniach ECP (PAOS) i HTTP-Artifact, gdy WantAssertionsSigned ma wartość false. Nieuwierzytelnieni zdalni atakujący mogą przesłać sfałszowane asercje, aby uzyskać sesje jako dowolny zmapowany użytkownik, w tym administrator, i przejąć logowanie jednokrotne do aplikacji zależnych.

OpenAM przed wersją 16.1.4 nie egzekwuje listy Valid Creation Attributes podczas samodzielnej rejestracji, co pozwala anonimowym atakującym ustawić zastrzeżone atrybuty, w tym członkostwo w grupach. Atakujący mogą zarejestrować się przez starszy punkt końcowy REST samoobsługi lub przepływ User Self-Service, aby dołączyć do grup administracyjnych i uzyskać pełną kontrolę administracyjną nad OpenAM.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.2 endpoint pre-autoryzacji /authservice PLL przyjmuje element XML CustomCallback, którego wartość className pozwala na załadowanie i utworzenie dowolnej klasy Java bez weryfikacji, czy implementuje DSAMECallbackInterface. Domyślna konfiguracja udostępnia ten endpoint bez uwierzytelnienia, co umożliwia atakującemu wykonanie kodu w procesie serwera poprzez niebezpieczną deserializację. Włączenie opcji sunRemoteAuthSecurityEnabled nie zapobiega temu, ponieważ sprawdzenie następuje zbyt późno.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.2 metoda WebAuthnAuthentication.deserialize stosuje ObjectInputFilter, który zezwala na każdy serializowany obiekt na głębokości większej niż 1, ograniczając jedynie obiekt główny AuthenticatorImpl. Atakujący przed uwierzytelnieniem może dostarczyć userHandle, którego graf serializacji zawiera prawidłowy obiekt główny AuthenticatorImpl oraz zagnieżdżoną klasę gadget, powodując wykonanie readObject lub readResolve przed weryfikacją. Omija to niekompletną naprawę wcześniejszej podatności deserializacji WebAuthn.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 AuthorizationCodeGrantTypeHandler wymaga code_verifier tylko wtedy, gdy włączone jest ustawienie codeVerifierEnforced dla całego realm. Ponieważ ustawienie jest domyślnie wyłączone, atakujący, który przechwyci kod autoryzacyjny chroniony przez PKCE, może pominąć code_verifier i wymienić kod na token. Klienci publiczni są bezpośrednio narażeni, a wykorzystanie dla klientów poufnych wymaga dodatkowo materiału uwierzytelniającego klienta.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 moduł uwierzytelniania MSISDN w MSISDNValidation konkatenuje wartość MSISDN z żądania do filtra wyszukiwania LDAP bez escapowania, a domyślna pusta lista zaufanych bram pozwala na cały ruch. W realmie, w którym moduł MSISDN jest włączony w osiągalnym łańcuchu uwierzytelniania, nieuwierzytelniony zdalny atakujący może wstrzyknąć metaznaki filtra LDAP, wybrać dowolnego pasującego użytkownika i uzyskać sesję OpenAM bez hasła.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 odbiornik SOAP Liberty Web Services pozwala nieuwierzytelnionym zdalnym żądaniom zapisywać trwałe wpisy przez SOAPReceiver i DiscoveryService do magazynu Liberty Discovery użytkownika oraz współdzielonej gałęzi Discovery root-realm. Handlery po stronie serwera omijają ACL LDAP i tożsamości, a ścieżka globalna używa wewnętrznego tokenu administracyjnego. Wdrożenia korzystające z danych Liberty discovery mogą następnie używać zmanipulowanych rekordów routingu usług lub mechanizmów bezpieczeństwa.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 WebAuthnAuthentication ładuje serializowany graf obiektów AuthenticatorImpl z skonfigurowanego userAttribute przez loadAuthenticators bez ObjectInputFilter. Wykorzystanie wymaga osiągalności przepływu WebAuthn oraz wcześniejszego zapisania kontrolowanych danych do tego atrybutu przez delegowaną administrację, provisioning, dostęp do katalogu, starszą samo-rejestrację REST lub niebezpieczną konfigurację. Gdy te warunki są spełnione, dane są deserializowane przed weryfikacją asercji i mogą wykonać gadget z classpath w procesie serwera aplikacji.