CVE-2026-115586

W virtualenv od wersji 20.26.6 do 21.14.2 metoda ViaTemplateActivator.instantiate_template() zastępuje placeholdery pojedynczo w całym szablonie aktywacji, co pozwala na ponowne podstawienie nazw takich jak __VIRTUAL_NAME__ we wcześniej podstawionej ścieżce. Może to doprowadzić do wykonania poleceń przy aktywacji środowiska przez bash, fish, xonsh lub activate_this.py, jeśli atakujący wpłynie na ścieżkę docelową lub opcję --prompt.

W virtualenv przed wersją 21.14.2 klasa FishActivator dziedziczy metodę quote() z ViaTemplateActivator, która używa POSIX shlex.quote(), mimo że fish interpretuje backslashe i apostrofy inaczej. Wartość ścieżki, --prompt lub VIRTUALENV_PROMPT zawierająca backslash przed cudzysłowem może zakończyć literał fish i wykonać podstawienie poleceń przy źródłowaniu activate.fish.

W virtualenv przed wersją 21.13.0 skrypt aktywacji bash, który źródłuje także zsh, pozostawia nazwę środowiska bez escapowania; od 21.13.0 do 21.14.4 escapuje backslashe, znaki dolara i backticki tylko gdy ustawiona jest zmienna BASH_VERSION, więc zsh otrzymuje surową wartość przypisywaną do PS1. W zsh z PROMPT_SUBST wartość zawierająca składnię rozwinięć może wykonać polecenia przy każdym rysowaniu promptu.

virtualenv to narzędzie do tworzenia izolowanych środowisk Pythona. W wersjach przed 21.14.7 skrypt aktywacyjny bash escapuje nazwę środowiska tylko w jednym z dwóch przebiegów, jakie bash wykonuje na PS1, więc ukośnik odwrotny w nazwie cofa escapowanie, a nazwa zawierająca \$(...) jest wykonywana jako polecenia w powłoce użytkownika za każdym razem, gdy bash rysuje prompt.

W virtualenv przed wersją 21.14.9 procedura obsługi błędu usuwania safe_delete() po nieudanym usunięciu odczytuje bity uprawnień przez os.lstat(path) i stosuje uprawnienie zapisu właściciela przez os.chmod(path, ...), które podąża za dowiązaniem symbolicznym. Podszyte dowiązanie w katalogu tylko do odczytu może spowodować, że docelowy plik poza katalogiem docelowym, początkowo niezapisywalny, stanie się szeroko zapisywalny.

virtualenv to narzędzie do tworzenia izolowanych środowisk Pythona. W wersjach przed 21.14.9 tekst promptu dostarczony przez wywołującego może stać się wykonywalną składnią w promptcie aktywacyjnym bash. Atakujący musi wpłynąć na wartość przekazaną do virtualenv, a użytkownik musi następnie aktywować środowisko i wyświetlić prompt.

W virtualenv przed wersją 21.14.9 ścieżka interpretera jest niepełnie cytowana podczas generowania skryptów konsolowych POSIX. Gdy ścieżka zawiera spację lub shebang przekracza 127 bajtów, distlib tworzy wrapper /bin/sh, w którym podstawienia poleceń i backticki nadal są interpretowane, co pozwala na wykonanie poleceń z uprawnieniami użytkownika po uruchomieniu wygenerowanego launchera.

W virtualenv przed wersją 21.14.9 metoda ViaTemplateActivator._generate() usuwa istniejące wyjście tylko gdy Path.exists() zwraca prawdę, co pozwala przetrwać wiszącemu dowiązaniu symbolicznemu i przekierować generowaną treść aktywacji; PyEnvCfg.write() otwiera pyvenv.cfg bez uprzedniego zastąpienia istniejącego dowiązania symbolicznego lub twardego. Inne konto lokalne może spowodować utworzenie lub nadpisanie plików poza drzewem docelowym.

W virtualenv przed wersją 21.14.9 seeder kopiowania app-data używa shutil.copy() do kopiowania plików pakietów z pamięci podręcznej do późniejszych środowisk, co powoduje, że tryby źródła z pamięci podręcznej nadpisują bieżącą umask. Pamięć podręczna utworzona przy permisywnej umask może spowodować pliki zapisywalne przez inne konto lokalne w późniejszym środowisku.

W virtualenv przed wersją 21.14.9 metoda PipInstall._uninstall_previous_version() akceptuje istniejące metadane pakietów seed, a _uninstall_dist() łączy wpisy z top_level.txt i RECORD do site-packages bez sprawdzania zawierania. Gdy ponownie używany katalog docelowy zawiera metadane dystrybucji pod wpływem innego konta, względne przejścia, wpisy absolutne lub dowiązane katalogi nadrzędne mogą spowodować usunięcie plików poza środowiskiem.