CVE-2022-43945

W jądrze Linux w module nfsd nie resetowano weryfikatora zapisu (write verifier) po niepowodzeniu asynchronicznego zapisu wstecznego operacji COPY. Gdy zapis wsteczny się nie powiódł, serwer zgłaszał klientowi NFS_UNSTABLE, ale nie rotował weryfikatora, przez co klient po wykonaniu COMMIT uznawał dane za trwałe, mimo że zapis się nie udał.

W jądrze Linux funkcja nfsd_dispatch() nie przywracała rq_status_counter do wartości parzystej na wszystkich ścieżkach wyjścia (cache-hit, drop, błąd kodowania). Pozostawiony nieparzysty licznik powodował, że bezblokadowy czytnik w nfsd_nl_rpc_status_get_dumpit() uznawał pola rqstp za stabilne i mógł odczytać dane poza końcem 8-elementowej tablicy ops.

W jądrze Linux funkcja _nfsd_copy_file_range() próbkowała kursor błędu zapisu wstecznego (dst->f_wb_err) po pętli kopiowania, a nie przed nią. Współbieżne COMMIT lub stabilny WRITE mogły przesunąć kursor, przez co błąd zapisu nie był wykrywany i ustawiano NFSD4_COPY_F_COMMITTED mimo niepowodzenia zapisu.

W jądrze Linux funkcja nfsd4_drop_revoked_stid() obsługująca FREE_STATEID dla delegacji odwołanych przez administratora nie ustawiała flagi SC_STATUS_FREED przed zwolnieniem cl_lock. Bez tej flagi zwolniona delegacja była dodawana do cl_revoked, co prowadziło do use-after-free przy późniejszym przechodzeniu po tej liście w __destroy_client().

W jądrze Linux ścieżki dekodowania TIME_DELEG_ACCESS i TIME_DELEG_MODIFY (oparte na xdrgen) zapisywały surową wartość uint32_t nseconds bezpośrednio do tv_nsec bez sprawdzenia warunku nseconds < NSEC_PER_SEC. Złośliwy klient mógł przesłać nieprawidłowy timespec, który propagował się przez notify_change() aż do dysku.

W jądrze Linux polityka nfsd_sock_nl_policy deklarowała NFSD_A_SOCK_ADDR jako NLA_BINARY bez minimalnej długości. Użytkownik z uprawnieniem CAP_NET_ADMIN mógł wysłać 16-bajtowy adres z sa_family=AF_INET6, powodując 12-bajtowy odczyt poza granicami bufora w trzech miejscach (rpc_cmp_addr_port, svc_find_listener, kernel_bind).

W jądrze Linux funkcja nfsd4_decode_create() przyjmowała nieograniczoną wartość cr_datalen z sieci dla celów dowiązań symbolicznych NF4LNK, umożliwiając klientowi wymuszenie alokacji kmalloc o rozmiarze do maksymalnego ładunku RPC (kilka MiB) na każdą operację COMPOUND. VFS odrzucał zbyt duże cele z ENAMETOOLONG, ale alokacja już się odbywała.

W jądrze Linux struktura nfsd_genl_rqstp deklarowała pola rq_daddr i rq_saddr jako zwykłe struct sockaddr (16 bajtów). Przy połączeniu klienta IPv6 funkcja nfsd_genl_rpc_status_compose_msg() rzutowała te pola na struct sockaddr_in6 (28 bajtów), odczytując 8 bajtów poza końcem pola i wysyłając do przestrzeni użytkownika obcięty adres IPv6 wraz z fragmentem rq_flags przez netlink.

W jądrze Linux gałąź BOTH_TIME_SET w nfsd_proc_setattr() wywoływała fh_verify() wcześnie, aby setattr_prepare() mógł sprawdzić dentry. Powodowało to pominięcie fh_want_write() w nfsd_setattr(), przez co notify_change() działał bez referencji zapisu do montowania.

W jądrze Linux w module nfsd występuje luka polegająca na tym, że po operacji FOREIGN PUTFH kolejne operacje mogą być wykonywane mimo że fh_dentry ma wartość NULL. Zdalny klient NFSv4.2 może spreparować żądanie COMPOUND, które doprowadzi do dereferencji wskaźnika NULL w wątku jądra nfsd. Problem dotyczy konfiguracji z włączonym CONFIG_NFSD_V4_2_INTER_SSC.