Katalog podatności CVE

Funkcja `_nx_snmp_utility_object_id_get` w dodatku SNMP NetX Duo nie weryfikuje deklarowanej długości danych OID względem rzeczywistego rozmiaru bufora, gdy OID używa wielobajtowego kodowania długości BER, więc zdalny atakujący może wysłać spreparowany pakiet SNMP z wielobajtową długością OID większą niż dostępny bufor, powodując odczyt poza granicami bufora pakietu do sąsiedniej pamięci sterty. Bajty poza zakresem są dekodowane jako wartości składników OID i zapisywane do wewnętrznego bufora ciągu OID agenta, uszkadzając stan agenta. W systemach z ochroną pamięci odczyt poza zakresem stwarza ryzyko awarii wątku agenta SNMP, powodując denial of service. W systemach wbudowanych bez ochrony pamięci odczyt cicho kończy się sukcesem i uszkadza stan wewnętrzny agenta danymi ze sterty.

Nieuwierzytelniony klient może wyczerpać pulę pakietów serwera RTSP, wysyłając kilkadziesiąt żądań z nagłówkiem Session, którego parser nie potrafi skonwertować. Błąd w gałęzi Session zwraca surowy kod błędu NetX zamiast kodu statusu RTSP, co prowadzi do wycieku pakietów odpowiedzi. Po 26 żądaniach pula pakietów spada do zera, a serwer przestaje obsługiwać wszystkich klientów.

Podatność przepełnienia bufora sterty (heap-buffer-overflow) w module mDNS systemu NX. Dowolny host w sieci LAN może wysłać dwa rekordy mDNS, powodując zapis poza końcem pakietu transmisyjnego. Błąd wynika z porównywania rozmiaru slotu (zaokrąglonego do wielokrotności czterech) zamiast rzeczywistej długości łańcucha przy wyszukiwaniu nazw.

Funkcja `_nx_icmpv6_validate_options()` w stosie sieciowym Eclipse ThreadX (NetX Duo) skanuje obszar opcji ICMPv6 pętlą `while (length > 2)`, przez co końcówka o rozmiarze 1-2 bajtów pozostaje niezbadana, a funkcja zwraca `NX_SUCCESS`. Konsumenci ponownie przetwarzają ten sam obszar, odczytując dwubajtowy nagłówek opcji i odejmując `nx_icmpv6_option_length << 3` bez sprawdzenia zera i bez sprawdzenia pozostałej długości. Prowadzi to do trzech scenariuszy: nieskończonej pętli (bajt zerowej długości), niedomiaru liczników i odczytu poza buforem pakietu (niezerowy bajt długości na krótkiej końcówce) oraz nadczytu jednego bajtu (końcówka jednobajtowa).

Serwer TFTP nie sprawdza górnego limitu rozmiaru datagramu DATA, akceptując pakiety większe niż dozwolone przez protokół. Prowadzi to do przepełnienia bufora sterty (heap-buffer-overflow) podczas kopiowania danych do FileX, co umożliwia ujawnienie zawartości pamięci, a także do zawieszenia wątku serwera poprzez wyczerpanie puli pakietów. Obie podatności są osiągalne bez uwierzytelnienia, ponieważ TFTP go nie posiada.

Podczas pierwszego ClientHello w DTLS parser kopiuje długość session_id zgłoszoną przez urządzenie i sprawdza długość listy ciphersuite względem całkowitej długości rekordu zamiast pozostałych bajtów. Nieuwierzytelniony peer może spowodować odczyt poza zakresem do 255 bajtów, a te bajty są wysyłane z powrotem w ServerHello, ujawniając sąsiednią pamięć procesu przez sieć. Wariant awarii występuje przy pierwszym pakiecie.

Dwa problemy w loaderze modułów ładowalnych ThreadX, osiągalne gdy urządzenie ładuje moduł kontrolowany przez atakującego przez `_txm_module_manager_memory_load` / `_txm_module_manager_in_place_load`. API przyjmują tylko wskaźnik bazowy bez długości obrazu, więc wszystkie pola rozmiaru/przesunięcia w `TXM_MODULE_PREAMBLE` są w pełni kontrolowane przez atakującego: (1) odczyt poza granicami sterty oraz (2) luka w integralności przepływu sterowania.

Model atakującego / Warunki wstępne: załadowany moduł TXM_MODULE_USER_MODE | TXM_MODULE_MEMORY_PROTECTION wykonujący wywołania dyspozytora jądra, w kompilacji z TX_ENABLE_EVENT_TRACE. Moduł w trybie użytkownika z ochroną pamięci może zarejestrować dowolny wskaźnik funkcji jako globalne wywołanie zwrotne pełnego śledzenia. Jądro wywołuje go bezpośrednio — bez walidacji, bez trampoliny — z uprzywilejowanego kodu jądra, gdy bufor śledzenia się zawinie. Nieprawidłowy wskaźnik powoduje błąd jądra (DoS). Zaobserwowano wskaźnik do kodu modułu działający z uprawnieniami jądra (CONTROL.nPRIV = 0), potwierdzony w czasie wykonywania przez przechwycenie rejestru wewnątrz tego kodu.

Nieprawidłowa walidacja wskaźników non-secure (NS) w wielu funkcjach NSC TrustZone-M pozwala atakującemu działającemu w świecie non-secure na dostarczenie wskaźników do pamięci secure. Secure firmware następnie dereferencjonuje te wskaźniki bez weryfikacji, czy odnoszą się do pamięci non-secure, co prowadzi do niezamierzonego ujawnienia zawartości pamięci secure. Narusza to gwarancje izolacji TrustZone-M i może być wykorzystane do ujawnienia lub uszkodzenia pamięci, w tym odzyskania wrażliwego materiału kryptograficznego.

Electron to framework do tworzenia aplikacji desktopowych. W wersjach od 42.3.3 do 42.10.0, 43.5.0 i 44.0.0-beta.6, sandboxowany preload code cache nie weryfikował, czy wpis w cache odpowiada preloadowi, dla którego był serwowany. Złamany renderer mógł zapisać dane cache kontrolowane przez atakującego i spowodować, że Electron użyje ich przy późniejszym ładowaniu, wykonując kod renderera w bardziej uprzywilejowanym kontekście preload. Problem dotyczy aplikacji ładujących niezaufane treści. Poprawiono w wersjach 42.10.0, 43.5.0 i 44.0.0-beta.6.

MobilityDB w wersji 1.3.0 i wcześniejszych zawiera podatność typu out-of-bounds read w logice deserializacji WKB w bibliotece MEOS. Nieuprzywilejowany użytkownik bazy danych może dostarczyć spreparowany ładunek WKB z ujemnym polem długości, co powoduje awarię procesu backendu PostgreSQL.

W bibliotece libsoup, gdy rozszerzenie WebSocket permessage-deflate kompresuje bardzo dużą wiadomość wychodzącą, obcięte obliczenia rozmiaru używane do wzrostu GByteArray mogą się zawinąć, powodując, że zlib zapisuje poza przydzielony bufor, co prowadzi do przepełnienia sterty.

W bibliotece libsoup, podczas konstruowania maskowanej ramki WebSocket klienta dla bardzo dużego ładunku wychodzącego, wartości rozmiaru przekazywane do funkcji alokacji GByteArray mogą zostać obcięte, podczas gdy procedura maskowania nadal używa pełnej długości, co powoduje przepełnienie bufora sterty.

W bibliotece libsoup, gdy maksymalny rozmiar przychodzącego ładunku jest nieograniczony (0), SoupWebsocketConnection może zwiększać swój przychodzący GByteArray na podstawie długości ramki kontrolowanej przez atakującego, aż długość się zawinie, co powoduje przepełnienie bufora sterty podczas odczytu danych ramki.

W bibliotece libsoup funkcja soup_uri_decode_data_uri() nieprawidłowo traktowała ładunki data-URI base64 jako ciągi zakończone NUL podczas wywoływania g_base64_decode_inplace(). Jeśli ładunek po zdekodowaniu procentowo zawierał wbudowane bajty NUL, zdekodowana długość mogła pozostać niezainicjalizowana i być użyta jako rozmiar zwracanego GBytes. Może to prowadzić do odczytu poza zakresem lub awarii aplikacji podczas przetwarzania spreparowanego data URI.

W Google MCP Toolbox for Databases w wersjach 1.2.0–1.9.0 walidacja ścieżek allowedLocalRoots sprawdza katalogi leksykalnie, bez rozwiązywania dowiązań symbolicznych. Uwierzytelniony zdalny atakujący z uprawnieniami do wykonywania narzędzi może obejść ograniczenia katalogów i uzyskać dostęp lub nadpisać dowolne pliki lokalne poza dozwolonymi katalogami głównymi.

W Joomla! Core w wersjach 1.5.0-5.4.8 oraz 6.0.0-6.1.3 występuje obejście filtra XSS w klasie InputFilter. Metoda cleanAttribute usuwa atrybuty data URI w HTML, ale wstawione białe znaki mogą ominąć to czyszczenie, tworząc wektor XSS.

W Joomla! Core w wersjach 1.5.0-5.4.8 oraz 6.0.0-6.1.3 występuje obejście filtra XSS w InputFilter z powodu niezgodności w dekodowaniu encji HTML5. Metoda checkAttribute normalizuje wartość atrybutu przed testowaniem względem wyrażenia regularnego dla schematu "javascript:", ale nie dekoduje encji HTML5 przed tym testem, co tworzy wektor XSS.

W Joomla! Core w wersjach 4.0.0-5.4.8 oraz 6.0.0-6.1.3 występuje podatność obejścia uwierzytelniania MFA przez przedwczesne wydanie ciasteczka rememberme. To pozwala na ominięcie wymogu wieloskładnikowego uwierzytelniania.

W Joomla! Core w wersjach 4.0.0-5.4.8 oraz 6.0.0-6.1.3 występuje nieprawidłowa kontrola dostępu (ACL) dla różnych zadań edycji w usługach webowych. Nieprawidłowa kontrola dostępu pozwala nieautoryzowanym użytkownikom na wykonywanie operacji edycji na elementach, które normalnie nie są edytowalne.