Katalog podatności CVE

Ucieczka z piaskownicy z powodu nieprawidłowych warunków granicznych w komponencie Graphics. Podatność została naprawiona w Thunderbird 140.17, Firefox 156, Firefox ESR 153.3, Thunderbird 156, Thunderbird 153.3, Firefox ESR 115.42 i Firefox ESR 140.17.

Problem z izolacją witryn w komponencie Graphics. Podatność została naprawiona w wersjach Firefox 156 oraz Thunderbird 156.

Podatność typu ucieczka z piaskownicy (sandbox escape) spowodowana nieprawidłowym wskaźnikiem w komponencie Graphics przeglądarki Firefox i klienta poczty Thunderbird. Luka została naprawiona w wersjach Firefox 156, Firefox ESR 140.16, Firefox ESR 153.3, Thunderbird 156, Thunderbird 140.16 oraz Thunderbird 153.3.

Podatność typu sandbox escape w komponencie DOM: Core & HTML. Została naprawiona w wersjach Firefox 156, Firefox ESR 115.41, Firefox ESR 140.16, Firefox ESR 153.3, Thunderbird 156, Thunderbird 140.16 oraz Thunderbird 153.3.

Casdoor do wersji 4.4.0 zawiera podatność obejścia autoryzacji w punkcie końcowym /api/mcp, która pozwala atakującym z dowolnym clientId i clientSecret aplikacji uzyskać nieograniczony dostęp do administracji użytkownikami we wszystkich organizacjach. Atakujący mogą wyliczać rekordy użytkowników, w tym sole haseł i adresy e-mail, tworzyć konta administratorów, modyfikować i usuwać użytkowników w dowolnej organizacji.

W bibliotece pig w wersjach przed 4.1.0 występuje luka obejścia uwierzytelniania w punkcie końcowym /register/password. Wynik weryfikacji hasła jest ignorowany, więc dowolna wartość jest akceptowana jako aktualne hasło. Zdalny atakujący może podać nazwę użytkownika z niepoprawnym hasłem i nadpisać poświadczenia dowolnego konta, w tym konta administratora.

W punkcie końcowym ping.php występuje luka wstrzyknięcia poleceń systemu operacyjnego, która nie wymaga uwierzytelnienia. Zdalny atakujący może wykonać dowolne polecenia w systemie operacyjnym, uzyskując zdalne wykonanie kodu.

W PraisonAI przed wersją 0.1.6, gdy PLATFORM_JWT_SECRET nie jest ustawione, używany jest publiczny klucz deweloperski dev-secret-change-me do podpisywania HS256, a zabezpieczenia startowe i wydawania tokenów są wyłączone, ponieważ PLATFORM_ENV domyślnie przyjmuje wartość dev. Nieuwierzytelniony atakujący może podpisać JWT z dowolną wartością sub, który zostanie zaakceptowany jako tożsamość, umożliwiając podszycie się pod użytkownika lub właściciela obszaru roboczego.

W PraisonAI przed wersją 0.1.6, gdy PLATFORM_JWT_SECRET nie jest ustawione, JWT_SECRET przyjmuje publiczną wartość dev-secret-change-me, a zabezpieczenie produkcyjne nie działa, gdy PLATFORM_ENV również nie jest ustawione (domyślnie dev). Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wygenerować token HS256 z dowolnym sub i email, który zostanie zaakceptowany przez AuthService._verify_token() i get_current_user dla chronionych tras API.

W PraisonAI przed wersją 1.7.2 narzędzie codeMode w src/praisonai-ts/src/tools/builtins/code-mode.ts wykonuje model-generated JavaScript za pomocą new Function() i with(sandbox), a bloklistę opartą na wyrażeniach regularnych można obejść używając Function('return this')() do odzyskania obiektu globalnego i dynamicznego konstruowania nazwy modułu child_process. Atakujący mogący wpływać na argument code może uzyskać dostęp do możliwości procesu hosta, czytać lub zapisywać pliki, pozyskiwać poświadczenia środowiskowe i wykonywać polecenia systemowe z uprawnieniami procesu PraisonAI.

W PraisonAI od wersji 1.6.0 do 1.7.2, AgentOS w src/praisonai-ts/src/os/agentos.ts używa domyślnego adresu 0.0.0.0 z src/praisonai-ts/src/os/config.ts i rejestruje GET /api/agents oraz POST /api/chat bez oprogramowania pośredniczącego uwierzytelniania. Zdalny wywołujący mogący połączyć się z usługą może uzyskać nazwy agentów, role i prefiksy instrukcji oraz wywołać wybranego agenta, potencjalnie uzyskując dostęp do jego narzędzi, pamięci, zewnętrznych API, poświadczeń i stanu przepływu pracy.

W PraisonAI od wersji 1.5.0 do 1.7.2, MCPServer.startHttp() w src/praisonai-ts/src/mcp/server.ts wiąże się bez ograniczenia hosta i przekazuje każde żądanie HTTP POST do handleRequest() bez uwierzytelniania i autoryzacji. Każdy klient sieciowy mogący połączyć się z portem może wywołać tools/list, tools/call, resources/read lub prompts/get, powodując uruchomienie zarejestrowanych procedur obsługi z poświadczeniami serwera i uprawnieniami procesu lub ujawnienie zarejestrowanych danych.

W PraisonAI od wersji 1.4.0 do 1.7.2, codeMode w src/praisonai-ts/src/tools/builtins/code-mode.ts wykonuje niezaufany JavaScript za pomocą new Function() wewnątrz with(sandbox) i opiera się na małej blokliście kodu źródłowego oraz przesłoniętych właściwościach process i require. Kod może użyć ({}).constructor.constructor do odzyskania prawdziwego konstruktora Function, uzyskać process i process.mainModule.require oraz dotrzeć do API systemu plików i podprocesów hosta mimo reklamowanego sandboxa. Atakujący kontrolujący dane wejściowe codeMode mogą czytać sekrety, modyfikować pliki, wykonywać polecenia lub wyczerpać proces hosta.

W Kimai przed wersją 2.58.0 oficjalny obraz Docker ustawia APP_SECRET na publiczną wartość change_this_to_something_unique w Dockerfile, a .docker/entrypoint.sh nie zastępuje ani nie odrzuca tej wartości, zanim Symfony użyje jej jako kernel.secret. Nieuwierzytelniony atakujący, który dotrze do wdrożenia bez nadpisania APP_SECRET, zna nazwę użytkownika, poprawnie odgadnie identyfikator konta powiązany z tą nazwą i wybierze konto bez aktywnego uwierzytelniania dwuskładnikowego, może sfałszować artefakty uwierzytelniania chronione HMAC, w tym ciasteczka KIMAI_REMEMBER i linki logowania, aby uzyskać dostęp do konta bez hasła. Zaktualizowany entrypoint generuje i utrwala losowy sekret, gdy nie istnieje bezpieczna wartość dostarczona przez operatora.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.2 endpoint pre-autoryzacji /authservice PLL przyjmuje element XML CustomCallback, którego wartość className pozwala na załadowanie i utworzenie dowolnej klasy Java bez weryfikacji, czy implementuje DSAMECallbackInterface. Domyślna konfiguracja udostępnia ten endpoint bez uwierzytelnienia, co umożliwia atakującemu wykonanie kodu w procesie serwera poprzez niebezpieczną deserializację. Włączenie opcji sunRemoteAuthSecurityEnabled nie zapobiega temu, ponieważ sprawdzenie następuje zbyt późno.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.2 metoda WebAuthnAuthentication.deserialize stosuje ObjectInputFilter, który zezwala na każdy serializowany obiekt na głębokości większej niż 1, ograniczając jedynie obiekt główny AuthenticatorImpl. Atakujący przed uwierzytelnieniem może dostarczyć userHandle, którego graf serializacji zawiera prawidłowy obiekt główny AuthenticatorImpl oraz zagnieżdżoną klasę gadget, powodując wykonanie readObject lub readResolve przed weryfikacją. Omija to niekompletną naprawę wcześniejszej podatności deserializacji WebAuthn.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 AuthorizationCodeGrantTypeHandler wymaga code_verifier tylko wtedy, gdy włączone jest ustawienie codeVerifierEnforced dla całego realm. Ponieważ ustawienie jest domyślnie wyłączone, atakujący, który przechwyci kod autoryzacyjny chroniony przez PKCE, może pominąć code_verifier i wymienić kod na token. Klienci publiczni są bezpośrednio narażeni, a wykorzystanie dla klientów poufnych wymaga dodatkowo materiału uwierzytelniającego klienta.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 moduł uwierzytelniania MSISDN w MSISDNValidation konkatenuje wartość MSISDN z żądania do filtra wyszukiwania LDAP bez escapowania, a domyślna pusta lista zaufanych bram pozwala na cały ruch. W realmie, w którym moduł MSISDN jest włączony w osiągalnym łańcuchu uwierzytelniania, nieuwierzytelniony zdalny atakujący może wstrzyknąć metaznaki filtra LDAP, wybrać dowolnego pasującego użytkownika i uzyskać sesję OpenAM bez hasła.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 odbiornik SOAP Liberty Web Services pozwala nieuwierzytelnionym zdalnym żądaniom zapisywać trwałe wpisy przez SOAPReceiver i DiscoveryService do magazynu Liberty Discovery użytkownika oraz współdzielonej gałęzi Discovery root-realm. Handlery po stronie serwera omijają ACL LDAP i tożsamości, a ścieżka globalna używa wewnętrznego tokenu administracyjnego. Wdrożenia korzystające z danych Liberty discovery mogą następnie używać zmanipulowanych rekordów routingu usług lub mechanizmów bezpieczeństwa.

W OpenAM w wersjach przed 16.1.1 WebAuthnAuthentication ładuje serializowany graf obiektów AuthenticatorImpl z skonfigurowanego userAttribute przez loadAuthenticators bez ObjectInputFilter. Wykorzystanie wymaga osiągalności przepływu WebAuthn oraz wcześniejszego zapisania kontrolowanych danych do tego atrybutu przez delegowaną administrację, provisioning, dostęp do katalogu, starszą samo-rejestrację REST lub niebezpieczną konfigurację. Gdy te warunki są spełnione, dane są deserializowane przed weryfikacją asercji i mogą wykonać gadget z classpath w procesie serwera aplikacji.