Katalog podatności CVE

Podatność w produkcie Oracle Hyperion Infrastructure Technology (komponent: Lifecycle Management). Dotknięta wersja to 11.2.25.0.000. Łatwa do wykorzystania podatność pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu z dostępem sieciowym przez HTTP na naruszenie bezpieczeństwa. Udane ataki mogą skutkować nieautoryzowanym dostępem do krytycznych danych lub pełnym dostępem do wszystkich danych.

Podatność w produkcie Oracle Outside In Technology (komponent: Outside In PDF Export SDK). Dotknięta wersja to 8.5.8. Łatwa do wykorzystania podatność pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu z logowaniem do infrastruktury, gdzie działa Oracle Outside In Technology, na naruszenie bezpieczeństwa. Udane ataki wymagają interakcji człowieka innego niż atakujący i mogą skutkować przejęciem produktu.

Podatność w produkcie Oracle Hyperion Financial Reporting (komponent: Server). Dotknięta wersja to 11.2.25.0.000. Łatwa do wykorzystania podatność pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu z dostępem sieciowym przez HTTP na naruszenie bezpieczeństwa. Udane ataki mogą skutkować nieautoryzowanym dostępem do krytycznych danych lub pełnym dostępem do wszystkich danych.

Podatność w linuxfabrik-lib i Linuxfabrik Monitoring Plugins. Od najwcześniejszych dotkniętych wersji do linuxfabrik-lib 5.0.0 i Linuxfabrik Monitoring Plugins 6.0.0, pluginy sprawdzające osadzały wartości kontrolowane przez użytkownika w ciągach poleceń przekazywanych do lib.shell.shell_exec(), które dzieliły ciągi na znaku potoku i wykonywały wynikowe polecenia. W check-plugins/restic-check/restic-check parametr --repo mógł wstrzyknąć polecenie rozdzielone potokiem do konstruowanego wywołania restic, a wykonanie autoryzowane przez sudo pozwalało skompromitowanemu kontu nagios lub icinga uruchomić to polecenie jako root. Poprawki wymagają list argv, zawsze używają shell=False, usuwają dzielenie na potoki i odrzucają wartości podobne do opcji przez lib.shell.safe_cli_value(). Problemy naprawiono w linuxfabrik-lib 5.0.0 i Linuxfabrik Monitoring Plugins 6.0.0.

Froxlor przed wersją 2.3.8 zawiera podatność SQL Injection w endpointach Admins.add i Admins.update, gdzie atakujący administrator może zapisać tablicę ipaddress z dowolnymi elementami, które później są łączone w klauzulę SQL IN bez parametryzacji. Uwierzytelniony administrator z uprawnieniami change_serversettings może wykorzystać to do odczytania danych z bazy, w tym loginów i hashy haseł administratorów.

Froxlor przed wersją 2.3.8 zawiera podatność Stored XSS w treści rekordów DNS TXT, gdzie zawartość nie jest odpowiednio escapowana przed renderowaniem w panelu administratora. Uwierzytelniony klient z dostępem do edycji DNS może umieścić złośliwy JavaScript w rekordzie TXT, który wykona się w sesji administratora podczas przeglądania konfiguracji DNS.

Blueprint Studio przed wersją 2.5.2 zawiera podatność polegającą na wstrzyknięciu poleceń powłoki do generatora poświadczeń Git, gdzie nazwa użytkownika i token są interpolowane bez walidacji. Atakujący, który może ustawić poświadczenia Git, może dodać znaki nowej linii lub składnię powłoki, co prowadzi do wykonania dowolnych poleceń z uprawnieniami Home Assistant.

Blueprint Studio przed wersją 2.5.2 nie egzekwuje spójnie granic autoryzacji administratora w backendzie, co pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi na dostęp do akcji API przeznaczonych dla administratorów. Obejmuje to wywoływanie usług Home Assistant, modyfikację plików konfiguracyjnych, dostęp do strumieni i przesyłanie plików.

Linuxfabrik Monitoring Plugins przed wersją 5.1.0 zawiera podatność w polityce sudo, która pozwala kontu nagios lub icinga na wykonanie /usr/bin/apt-get jako root bez ograniczeń argumentów. Atakujący kontrolujący to konto może użyć opcji APT::Update::Pre-Invoke do wykonania dowolnego polecenia z uprawnieniami roota, co prowadzi do pełnej kompromitacji hosta.

Froxlor przed wersją 2.3.7 zawiera podatność w ścieżce uwierzytelniania API, która nie wymaga drugiego czynnika (2FA) dla kont z włączoną weryfikacją dwuetapową. Atakujący, który zdobędzie klucz API i sekret, może uzyskać pełny dostęp do funkcji API bez podania kodu TOTP, co może prowadzić do ujawnienia lub modyfikacji danych klientów, domen, kont e-mail i FTP, baz danych, rekordów DNS i materiałów certyfikatów.

Keycloak zawiera podatność w legacy endpoint do łączenia kont, gdzie mechanizm ochrony oparty na hashu może być przewidziany przez złośliwego klienta OIDC. Atakujący może sfałszować link łączący, aby połączyć konto ofiary z zewnętrzną tożsamością atakującego, co prowadzi do pełnego przejęcia konta.

Amazon ion-java przed wersją 1.12.0 nieprawidłowo obsługuje wysoko skompresowane dane w handlerze GZIP, co może pozwolić zdalnym atakującym na wywołanie odmowy usługi poprzez spreparowany dokument Ion, który po dekompresji rozszerza się do bardzo dużego rozmiaru.

Amazon ion-java przed wersją 1.12.0 zawiera niekontrolowaną alokację pamięci w binarnym kursorze strumienia Ion, co może pozwolić zdalnym atakującym na wywołanie odmowy usługi poprzez spreparowany dokument binarny Ion z polem deklarowanej długości, które powoduje nadmierną prealokację sterty.

Podatność przepełnienia bufora w Open5GS v.2.7.0 pozwala zdalnemu atakującemu spowodować odmowę usługi poprzez łańcuch dekodera NAS 5GS, gdy bajt typu wiadomości w pakiecie NAS PDU zostanie zmutowany.

Problem w Open5GS v.2.7.0 pozwala zdalnemu atakującemu spowodować odmowę usługi poprzez funkcję ngap_send_to_nas() w pliku src/amf/ngap-path.c.

Lemur przed wersją 1.9.3 zawiera podatność w endpointach API, która pozwala nieuprzywilejowanemu użytkownikowi na utworzenie duplikatu certyfikatu bez wymaganych uprawnień, a następnie na jego unieważnienie, co może prowadzić do odmowy usługi dla wszystkich certyfikatów. Poprawka w wersji 1.9.3 odrzuca duplikaty i wymaga uprawnień do autorytetu.

Lemur do wersji 1.9.3 nie sprawdzał uprawnień CertificatePermission przy przypisywaniu identyfikatorów do pola replaces w żądaniach tworzenia, przesyłania i edycji certyfikatów. Umożliwiało to atakującemu z uprawnieniami nie tylko do odczytu wyłączenie powiadomień o ofierze i oznaczenie jej certyfikatu jako zastąpionego, co mogło prowadzić do wdrożenia atakującego certyfikatu na punktach końcowych ofiary. Problem naprawiono w wersji 1.9.3.

Lemur przed wersją 1.9.3 udostępniał endpointy GET /api/1/destinations i GET /api/1/destinations/ tylko z uwierzytelnieniem, bez wymogu uprawnień administratora, a odpowiedzi zawierały nieprzefiltrowane opcje, w tym hasła i klucze prywatne w postaci jawnego tekstu. Umożliwiało to użytkownikowi z uprawnieniami tylko do odczytu pobranie poświadczeń do zdalnych hostów wdrażania certyfikatów. Problem naprawiono w wersji 1.9.3.

Lemur przed wersją 1.9.3 nie sprawdzał listy dozwolonych hostów ACME przy aktualizacji acme_url przez PUT /api/1/authorities/, co pozwalało użytkownikowi z rolą authority na ustawienie adresu URL wewnętrznej usługi lub metadanych chmury (np. 169.254.169.254). Podczas kolejnej operacji wydawania certyfikatu Lemur wysyłał żądanie do tego adresu, co mogło ujawnić wewnętrzne usługi lub metadane chmury. Problem naprawiono w wersji 1.9.3.

Lemur przed wersją 1.9.3 pozwalał użytkownikowi z rolą authority na aktualizację acme_url bez ponownej walidacji i skierowanie klienta ACME do kontrolowanego przez atakującego serwera. Serwer ten mógł zwracać adresy URL (newNonce, newOrder, authorizations, finalize) wskazujące na wewnętrzne usługi lub metadane chmury, a Lemur podążał za nimi bez sprawdzania zgodności hosta. Problem naprawiono w wersji 1.9.3.