Katalog podatności CVE

FlexRIC v2.0.0 zawiera osiągalną asercję w funkcji e2ap_recv_sctp_msg(). Wysyłka pojedynczej wiadomości SCTP o długości >= 32768 bajtów powoduje awarię procesu near-RT RIC, iApp, E2 Agent lub xApp przez SIGABRT. W wersjach Release dochodzi do przepełnienia liczb całkowitych.

FlexRIC v2.0.0 ulega awarii, gdy iApp otrzyma E42_RIC_SUBSCRIPTION_REQUEST z nieistniejącym E2 Node. Funkcja wyszukiwania zwraca NULL, co w Debug powoduje asercję (SIGABRT), w Release dereferencję (SIGSEGV). Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wysłać żądanie na port 36422.

W narzędziu claw-orchestrator (do wersji 3.5.5) wykryto brak uwierzytelnienia w funkcji EmbeddedServer w pliku src/embedded-server.ts komponentu API Endpoint. Atak może być przeprowadzony zdalnie, a exploit jest publicznie dostępny.

W narzędziu mcpilot w wersji 0.1.0 od horizon921 stwierdzono podatność na fałszowanie żądań po stronie serwera (SSRF) w punkcie końcowym MCP API Call. Manipulacja argumentem serverBaseUrl umożliwia zdalnemu atakującemu wysyłanie żądań do wewnętrznych zasobów sieciowych.

W metodzie addInputMethodListener w com.android.server.inputmethod.InputMethodManagerService brakuje sprawdzenia uprawnień. Może to prowadzić do lokalnej eskalacji uprawnień bez dodatkowych uprawnień. Eksploatacja nie wymaga interakcji użytkownika.

Podatność w bibliotece launch-editor (używanej przez Vite) przed wersją 2.9.0 pozwala na wykonanie dowolnych poleceń w systemie Windows. Problem wynika z niedostatecznego oczyszczania argumentu `file` w funkcji `launchEditor`, co umożliwia atakującemu wstrzyknięcie specjalnych znaków.

Sterownik jądra Windows PCTCore64.sys z PC Tools Internet Security ma nieprawidłową kontrolę dostępu, co pozwala procesom w trybie użytkownika na dostęp do interfejsu urządzenia WDM PCTCoreDriver i wywoływanie uprzywilejowanych procedur IOCTL. Lokalny atakujący może wykorzystać tę podatność do wykonywania wrażliwych operacji na systemie.

W jądrze Linuxa załatano podatność w kliencie SMB, która pozwalała użytkownikom przestrzeni użytkownika na tworzenie kluczy cifs.spnego z polami autorytatywnymi (takimi jak pid, uid, creduid, upcall_target) poprzez request_key(2) lub add_key(2). Teraz akceptowane są tylko opisy pochodzące z jądra.

Nextcloud (platforma współpracy) w wersjach od 0.3.0 do przed 3.1.0, 5.0.0 do przed 5.1.0 oraz 6.0.0 do przed 6.4.0 zawiera brak weryfikacji podpisu w User OIDC, co pozwala złośliwemu dostawcy ID4me na podszycie się pod dowolnego użytkownika.

Wtyczka GiveWP dla WordPressa jest podatna na atak DOM-Based XSS z powodu nieprawidłowego neutralizowania danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji do 4.14.5.

Wtyczka WP Document Revisions dla WordPressa ma brak autoryzacji, co pozwala na wykorzystanie nieprawidłowo skonfigurowanych poziomów kontroli dostępu. Podatność dotyczy wersji przed 4.0.0.

Podatność brakującej autoryzacji w Themefic Hydra Booking do wersji 1.1.41. Umożliwia wykorzystanie nieprawidłowo skonfigurowanych poziomów kontroli dostępu.

Wtyczka Advanced Access Manager (AAM) dla WordPressa do wersji 7.1.0 zawiera lukę pomijania uwierzytelniania przez spoofing z wykorzystaniem kodowania URL. Atakujący może ominąć mechanizmy uwierzytelniania.

Wstawianie wrażliwych informacji do wysyłanych danych w Activity Logs, User Activity Tracking, Multisite Activity Log od Logtivity umożliwia odzyskanie osadzonych wrażliwych danych.

ESA AnomalyMatch przed wersją 1.3.1 ładuje pliki modeli z katalogów sesji za pomocą torch.load() bez ograniczeń deserializacji. Pozwala to atakującym na wykonanie dowolnego kodu poprzez spreparowane pliki punktów kontrolnych modelu.

FlexRIC v2.0.0 zawiera osiągalne wywołania assert(0) w procedurach obsługi wiadomości dla dozwolonych, ale niezaimplementowanych typów wiadomości E2AP w near-RT RIC. Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wysłać dekodowalną jednostkę PDU E2AP takiego typu (np. E2nodeConfigurationUpdate), aby spowodować awarię procesu near-RT RIC (port 36421) przez SIGABRT.

FlexRIC v2.0.0 ulega awarii, gdy iApp otrzymuje żądanie E42_RIC_SUBSCRIPTION_REQUEST z pustym polem ricEventTriggerDefinition. Dekoder warstwy E42 akceptuje to jako prawidłowe, ale koder E2AP wymusza ograniczenie niepustości podczas przekazywania żądania. Zdalny, nieuwierzytelniony atakujący może spowodować awarię procesu iApp (port 36422) przez SIGABRT, wykorzystując tę niezgodność walidacji między warstwami.

FlexRIC v2.0.0 ulega awarii przy otrzymaniu duplikatu E2_SETUP_REQUEST od tego samego lub sfałszowanego węzła E2. Rejestr iApp wymusza unikalność ID węzła przez assert() zamiast łagodnego odrzucenia. Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może spowodować awarię procesu iApp (port 36421) wysyłając dwa E2_SETUP_REQUEST z tą samą konfiguracją węzła E2, wyzwalając SIGABRT.

FlexRIC v2.0.0 zawiera osiągalne asercje w dyspozytorze wiadomości iApp. Dyspozytor sprawdza przychodzące wiadomości E2AP względem 9-elementowej białej listy za pomocą assert(). Zdalny, nieuwierzytelniony atakujący może wysłać dowolny dekodowalny PDU E2AP z typem wiadomości spoza białej listy, powodując awarię procesu iApp (port 36422) przez SIGABRT. Ponieważ iApp i near-RT RIC współdzielą jeden proces, kończy to działanie całej usługi RIC i rozłącza wszystkie węzły E2 oraz xApp.

FlexRIC v2.0.0 używa zakodowanych na stałe asercji do walidacji liczby elementów informacyjnych (IE) w zdekodowanych wiadomościach E2AP. Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wysłać poprawną PDU E2AP z nieoczekiwaną liczbą IE, powodując awarię near-RT RIC (port 36421) lub iApp (port 36422) przez SIGABRT.