Katalog podatności CVE

Cocos AI to system obliczeń poufnych dla AI. W wersji 0.8.2 i wcześniejszych funkcja VerifTeeAttestation w weryfikatorze aTLS Intel TDX otrzymuje oczekiwaną wartość bieżącej sesji, ale nie stosuje jej do TdQuoteBodyPolicy.ReportData przed walidacją dowodu TDX QuoteV4. Weryfikator może w konsekwencji zaakceptować strukturalnie poprawne dowody zawierające niedopasowane lub ponownie użyte REPORT_DATA dla bieżącej sesji TLS, powodując ujawnienie danych aplikacji lub podjęcie decyzji o zaufaniu bądź autoryzacji dla niepowiązanego kontekstu atestacji. Problem naprawiono w Cocos AI 0.9.0 poprzez usunięcie wadliwej ścieżki weryfikatora w ramach migracji do atestacji po handshake.

Icinga 2 od wersji 2.8 do 2.14.9, 2.15.4 i 2.16.2 zawiera podatność w obsłudze wiadomości JSON-RPC dotyczących aktualizacji certyfikatów, gdzie nie weryfikuje się, czy nadawca jest zaufanym punktem końcowym. Nieuwierzytelniony atakujący z dostępem do portu TCP 5665 może podmienić certyfikat węzła i certyfikat CA, podszyć się pod zaufany węzeł i przejąć kontrolę.

Mnemosyne przed wersją v3.10.1 zawiera podatność w sprawdzaniu uwierzytelnienia w mnemosyne/core/sync_server.py, gdzie parsowanie JWT używa base64 i wyłącza weryfikację podpisu. Serwer akceptuje dowolny dobrze sformowany token, w tym z alg: none lub z błędnym kluczem.

LMDeploy w wersjach od 0.9.2 do 0.16.0 wykorzystywał funkcję recv_pyobj() do deserializacji komunikatów odbieranych przez gniazdo ZeroMQ PULL w płaszczyźnie sterowania DistServe/PD-disaggregation. Deserializacja pickle może wykonać dowolny kod, a adres peera był dostarczany przez endpoint HTTP POST /distserve/p2p_connect. Bez włączonego uwierzytelniania kluczem API atakujący mógł doprowadzić do zdalnego wykonania kodu z uprawnieniami procesu serwującego LMDeploy.

Mongoid zawiera słabość niebezpiecznej refleksji w warstwie trwałości dokumentów. Przekazanie kluczy z danych wejściowych od nieuwierzytelnionej strony może spowodować niezamierzone wywołanie metod wewnętrznych zamiast aktualizacji pola tablicy, co może prowadzić do usunięcia przechowywanych rekordów i braku odpowiedzi aplikacji.

Kamery IP CareCam CM2507 przechowują hasło root'a przy użyciu stałego, przestarzałego hasha, który nie zapewnia wystarczającej odporności na atak offline.

Kamery IP CM2507 przechowują skonfigurowane poświadczenia sieci bezprzewodowej w postaci jawnego tekstu w systemie plików.

WACRM w wersji 0.7.0 i wcześniejszych zawiera luki: zasady bezpieczeństwa na poziomie wierszy pozwalają uwierzytelnionym użytkownikom na zmianę własnej roli i identyfikatora konta, co umożliwia eskalację uprawnień i przeniesienie do innej dzierżawy. Ponadto funkcje match_ai_knowledge_fts i match_ai_knowledge_semantic uruchamiane z SECURITY DEFINER nie sprawdzają przynależności do konta, pozwalając niebędącym członkami na odczyt fragmentów bazy wiedzy innego dzierżawcy.

libheif w wersjach od 1.22.0 do 1.23.2 ma podatność na przepełnienie sterty (heap out-of-bounds write). Specjalnie spreparowany plik HEIF/HEIC/AVIF z zagnieżdżonymi referencjami iden i auxl powoduje dodanie duplikatów kanałów Alpha z różną głębią bitową, a funkcja scale_nearest_neighbor() alokuje mniejszy bufor niż potrzeba, prowadząc do zapisu poza pamięć.

W projekcie interchange/interchange wykryto krytyczną podatność zdalnego wykonania kodu (RCE) w funkcji administracyjnej „quick question”. W domyślnych instalacjach nieuwierzytelnieni użytkownicy mogą wstrzyknąć i wykonać dowolny kod Perl po stronie serwera. Kod Perl zwykle działa w kontenerze Safe ograniczającym jego możliwości, chyba że dla odwiedzanego katalogu skonfigurowano niedomyślną dyrektywę AllowGlobal.

kcp przed wersjami 0.31.4 i 0.32.2 nie usuwa nagłówków tożsamości (X-Remote-User, X-Remote-Group, X-Remote-Extra-*) przed przekazaniem żądań do shardów. Każdy uwierzytelniony dzierżawca może wstrzyknąć X-Remote-Group: system:masters i uzyskać pełne uprawnienia.

IBM MQ dla HPE NonStop w wersjach od 8.1.0 do 8.1.0.40 ma podatność na niedomiar bufora sterty (heap buffer underflow) podczas przetwarzania wiadomości wielosesyjnych. Uwierzytelniony atakujący może spowodować odmowę usługi lub potencjalnie wykonać dowolny kod.

IBM MQ Appliance ma podatność na przepełnienie bufora sterty w przetwarzaniu protokołu przed uwierzytelnieniem, co pozwala zdalnemu atakującemu na odmowę usługi lub potencjalne wykonanie dowolnego kodu.

XWiki Rendering przed wersjami 14.10.2 i 15.0 RC1 umożliwia wykonanie dowolnych makr skryptowych, w tym Groovy i Python, przez użytkownika, który może edytować swój profil lub dowolny dokument. Wynik renderowania jest dołączany jako treść makra HTML bez dalszego eskejpowania, co pozwala zamknąć makro HTML i wstrzyknąć makra skryptowe z uprawnieniami programistycznymi.

IBM Common Licensing Agent 9.0 (w tym wersje 9.0.0.1 i 9.0.0.2) oraz ART 9.0 (wersje 9.0.0.1 i 9.0.0.2) jest podatny na cross-site request forgery (CSRF), co pozwala atakującemu na wykonanie złośliwych działań w imieniu uwierzytelnionego użytkownika.

Podatność w bibliotece vm2 (npm) w wersjach do 3.12.0 umożliwia ucieczkę z sandboxa w klasach VM i NodeVM. Gdy aplikacja udostępnia funkcję hosta zwracającą Promise z innej domeny, mechanizm czyszczący odrzucenia nie obejmuje wszystkich przypadków, a kod w sandboxie może podmienić właściwości Promise i uzyskać nieprzefiltrowany obiekt hosta. Może to prowadzić do wykonania dowolnego kodu na hoście. Problem naprawiono w wersji 3.12.1.

Podatność w NodeVM biblioteki vm2 przed wersją 3.12.1 umożliwia ucieczkę z sandboxa, ponieważ lista zablokowanych modułów DANGEROUS_BUILTINS nie zawiera child_process, mimo że blokuje inne moduły uruchamiające procesy. Atakujący może zażądać modułu child_process i wykonać dowolne polecenia na hoście, gdy NodeVM jest skonfigurowany z builtin:['*'] lub jawnym zezwoleniem na child_process.

Podatność w vm2 do wersji 3.12.0 (naprawiona w 3.12.1) dotyczy nieprawidłowej obsługi odbiorcy `this` o wartości null w pułapce apply mostka. Gdy kod w sandboxie wywołuje funkcję hosta w trybie nieścisłym bez odbiorcy, niezdefiniowany odbiorca jest przekazywany do hosta, a V8 podstawia globalny obiekt domeny hosta. vm2 zwraca ten obiekt do sandboxa, co umożliwia pełną ucieczkę i dostęp do procesu. Wymaga to, aby aplikacja udostępniała co najmniej jedną funkcję hosta w trybie nieścisłym.

Wersje Imager dla Perla przed 1.036 kończą proces podczas odczytu pliku TGA z długością mapy kolorów wynoszącą 32768 lub więcej w funkcji tga_palette_read. Długość jest rozpakowywana do typu signed short, przez co wartość 32768 lub większa staje się ujemna, a następnie rzutowana na size_t, co powoduje żądanie alokacji o rozmiarze bliskim SIZE_MAX. Alokacja kończy się niepowodzeniem, a alokator Imager wywołuje exit(3).

Podatność polegająca na niewłaściwym kodowaniu lub escapowaniu danych wyjściowych w SCGI w Synology DiskStation Manager (DSM) przed wersjami 7.2.1-69057-12, 7.2.2-72806-9, 7.3.2-86009-4 i 7.4-90075 pozwala zdalnym atakującym na odczyt lub zapis dowolnych plików oraz przeprowadzanie ataków odmowy usługi.