Katalog podatności CVE

Wtyczka Rox Appointment Booking dla WordPressa w wersji przed 1.2.0 nie weryfikuje sumy zamówienia ani wybranej metody płatności względem własnej wyceny po stronie serwera podczas tworzenia rezerwacji. Umożliwia to nieuwierzytelnionym atakującym tworzenie potwierdzonych rezerwacji po dowolnej cenie i obejście skonfigurowanych ograniczeń metod płatności.

Wtyczka Rox Appointment Booking dla WordPressa w wersji przed 1.2.0 nie wykonuje żadnego sprawdzenia uprawnień ani autoryzacji podczas zapisywania harmonogramu świąt. Umożliwia to nieuwierzytelnionym atakującym nadpisanie dat, które system rezerwacji uznaje za niedostępne, co może zablokować legalne rezerwacje lub otworzyć daty, które właściciel witryny zamierzał pozostawić zamknięte.

Wtyczka WordPress Sprout Invoices w wersji przed 20.8.16 nie sprawdza uprawnień ani własności przed nadpisaniem prywatnej notatki przez jedną z akcji AJAX. Umożliwia to każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi, np. subskrybentowi, nadpisanie prywatnych notatek na rekordach należących do innych użytkowników.

Wtyczka WordPress WP Highlight Box w wersji do 1.0 nie escapuje niektórych atrybutów shortcode przed wyświetleniem ich na stronie, w której osadzono shortcode. Umożliwia to użytkownikom z rolą współtwórcy i wyższą przeprowadzenie ataków Stored Cross-Site Scripting.

Wtyczka WordPress BEAR w wersji przed 1.2.2 nie weryfikuje nonce CSRF przed zapisaniem konfiguracji pola meta. Umożliwia to atakującemu nadpisanie tej konfiguracji poprzez nakłonienie zalogowanego administratora do odwiedzenia spreparowanej strony.

Wtyczka BEAR dla WordPressa w wersji przed 1.2.2 nie weryfikuje tokenu CSRF ani nie sprawdza uprawnień użytkownika przed aktualizacją terminów taksonomii. Umożliwia to atakującemu modyfikację dowolnych terminów poprzez nakłonienie zalogowanego uprzywilejowanego użytkownika do odwiedzenia spreparowanej strony.

Wtyczka Custom Menu Wizard Widget dla WordPressa w wersji do 3.3.1 nie sanityzuje ani nie escapuje kilku atrybutów shortcode przed wyrenderowaniem ich do HTML. Umożliwia to użytkownikom z uprawnieniami co najmniej contributor wstrzyknięcie dowolnych skryptów, które wykonują się przy przeglądaniu zmodyfikowanej treści.

Wtyczka Masteriyo LMS dla WordPressa w wersji przed 3.4.1 nie sanityzuje ani nie escapuje jednego z pól kursu przed wyświetleniem go w edytorze kursu. Umożliwia to użytkownikom z rolą instruktora przeprowadzenie ataków Stored Cross-Site Scripting przeciwko użytkownikom o wyższych uprawnieniach, takim jak administratorzy.

Wtyczka WordPress SureRank SEO w wersji przed 1.10.1 domyślnie nie wyklucza zarejestrowanych adresów e-mail użytkowników z danych strukturalnych publikowanych na stronach publicznych. Umożliwia to nieuwierzytelnionym odwiedzającym uzyskanie adresu e-mail każdego użytkownika, który opublikował treści.

Wtyczka WordPress Temporary Login Without Password w wersji przed 1.9.9 nie blokuje tymczasowemu użytkownikowi utworzenia Application Password i nie unieważnia go, gdy tymczasowy dostęp wygaśnie lub zostanie wyłączony. Odbiorca tymczasowego loginu zachowuje działający dostęp do witryny przez REST i XML-RPC po tym, jak administrator sądzi, że został on odebrany.

Wtyczka WordPress Booking for Appointments and Events Calendar w wersji przed 9.8.1 nie weryfikuje, czy płatność została faktycznie pobrana, przed zapisaniem rezerwacji jako opłaconej, ufając bramce płatności wskazanej w publicznym, nieuwierzytelnionym żądaniu rezerwacji, nawet gdy witryna nigdy nie skonfigurowała tej bramki. Umożliwia to nieuwierzytelnionemu atakującemu uzyskanie potwierdzonych, w pełni opłaconych rezerwacji bez pobrania jakiejkolwiek płatności.

aiosmtplib przed wersją 5.1.3 nieprawidłowo waliduje adresy e-mail przekazywane przez wywołujących, umożliwiając atakującym wstrzyknięcie parametrów ESMTP do wierszy poleceń MAIL FROM i RCPT TO. Atakujący może spreparować adresy zawierające spacje i nawiasy kątowe, aby dołączyć parametry takie jak AUTH, NOTIFY lub ORCPT do poleceń koperty, fałszując uwierzytelnione tożsamości lub wymuszając powiadomienia o dostarczeniu do osób trzecich.

QloApps do wersji 1.7.0 renderuje parametry POST filtrów listy back-office do atrybutów value pól HTML bez ich escapowania w szablonie pomocnika listy. Atakujący może nakłonić uwierzytelnionych użytkowników do wysłania spreparowanych żądań POST ze złośliwymi ładunkami do kontrolerów listy, wykonując dowolny JavaScript w sesji ofiary w celu odczytu danych administracyjnych i wykonywania akcji.

starlette-admin w wersjach od 0.16.1 do 0.17.1 nie wymusza listy dozwolonych searchable_fields, gdy jest ona skonfigurowana jako pusta lista, co pozwala uwierzytelnionym użytkownikom filtrować pola nieprzeznaczone do wyszukiwania. Atakujący może wysyłać strukturalne zapytania filtrujące przez parametr where w API listy, aby wykonywać operacje równości i porównania na wykluczonych kolumnach.

OpenStack Ironic w wersjach do 38.0.0 włącznie może wysłać nazwę użytkownika i hasło do nieoczekiwanego zdalnego hosta, gdy usługa Image Service jest skonfigurowana do uwierzytelniania HTTP(S) Basic. Poświadczenia mogą wyciec do niepowołanego odbiorcy.

Hasło administracyjne jest hashowane przy użyciu stosunkowo słabego, szybkiego algorytmu dla magazynu poświadczeń obsługującego jedną ścieżkę uwierzytelniania, a plik zawierający ten hash jest zapisywany z uprawnieniami umożliwiającymi odczyt każdemu lokalnemu użytkownikowi. Jest to niespójne z silniejszym algorytmem hashowania używanym dla tego samego hasła na innej ścieżce uwierzytelniania.

Tryb wdrożenia mający na celu udostępnienie wyłącznie dostępu do odczytu interfejsu wbudowanego komponentu analizy pakietów blokuje listę tras z możliwością zapisu według wzorca, ale wzorzec pomija trasy modyfikujące tagi dołączone do przechowywanych rekordów sesji. Konfiguracja proxy w inny sposób zezwala na metodę żądania używaną przez te trasy.

Żądania z reverse proxy do usługi dostawcy tożsamości dotyczące wykrywania tokenów, introspekcji i wymiany poświadczeń nie weryfikują certyfikatu serwera dostawcy tożsamości. Atakujący znajdujący się na ścieżce sieciowej między proxy a dostawcą tożsamości może podszyć się pod dostawcę tożsamości i wystawić sfałszowane tokeny uwierzytelniające akceptowane przez wdrożenie.

Przykładowy plik konfiguracyjny środowiska zawiera stałą, publicznie znaną wartość sekretu używaną do podpisywania ciasteczek uwierzytelniających dla dołączonego komponentu analizy pakietów. Wdrożenie, które skopiuje ten przykładowy plik do aktywnej konfiguracji bez uruchomienia procedury konfiguracyjnej regenerującej wartość, będzie używać znanej domyślnej wartości.

Mechanizm autoryzacji oparty na rolach domyślnie przyznaje dostęp, gdy nazwa handlera żądania nie znajduje się w tabeli wymagań ról, zamiast domyślnie odmawiać. Każdy handler nie zarejestrowany jawnie w tej tabeli jest osiągalny dla dowolnego uwierzytelnionego użytkownika niezależnie od jego roli, a nowo dodane handlery są domyślnie fail-open.