Katalog podatności CVE

Pi to minimalny zestaw narzędzi do kodowania w terminalu. W wersjach od 0.74.0 do 0.78.1, instalacje tymczasowych pakietów npm lub git używały przewidywalnych ścieżek w systemowym katalogu tymczasowym, co umożliwiało lokalnemu atakującemu wstrzyknięcie złośliwego kodu.

W Pivotal CRM w wersji 6.6.04.08 występuje problem, który pozwala zdalnemu atakującemu na wykonanie dowolnego kodu poprzez komponenty Pivotal.Core.Common.dll oraz Pivotal.Engine.Client.Services.Conversion.dll.

W wersjach przed 0.185.0, Daytona pozwalała na aktualizację i usuwanie ról organizacji bez weryfikacji, czy rola należy do danej organizacji. Użytkownik uwierzytelniony, będący właścicielem jakiejkolwiek organizacji, mógł zmodyfikować uprawnienia lub usunąć rolę należącą do innej organizacji, korzystając z identyfikatora tej roli.

W wersjach od 0.101.0 do 0.184.0, sandboxy, które zostały przełączone z publicznych na prywatne, mogły pozostać dostępne bez uwierzytelnienia przez krótki czas po zmianie, z powodu nieunieważnionego stanu widoczności w pamięci podręcznej.

W wersjach przed 0.184.0, użytkownicy mogli akceptować lub odrzucać zaproszenia do organizacji, nawet jeśli ich adres e-mail nie był zweryfikowany. System autoryzacji Daytona nie wymagał weryfikacji e-maila dla tych akcji, co stwarzało ryzyko nieautoryzowanego dostępu.

Crawl4AI przed wersją 0.8.9 zawiera podatność SSRF, która pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu na ominięcie sprawdzania docelowego adresu URL i skierowanie ruchu przez proxy na wewnętrzne adresy IP. Atakujący może wykorzystać tę lukę do uzyskania dostępu do wewnętrznych usług i punktów końcowych metadanych chmury, podając prawidłowy adres URL do przeszukania.

Crawl4AI przed wersją 0.8.8 zawiera podatność SSRF w serwerze API Docker, która pozwala atakującemu ominąć blokadę CIDR i uzyskać dostęp do wewnętrznych usług oraz endpointów metadanych chmury (np. 169.254.169.254) poprzez kodowanie adresu IPv4 w formie przejściowej IPv6 lub użycie adresu nieokreślonego IPv6. Ponieważ API Docker jest domyślnie nieuwierzytelnione, atak nie wymaga żadnych poświadczeń.

Home Assistant przed wersją 2026.5.3 zawiera podatność w komponencie LocationSensorManager, gdzie BroadcastReceiver jest eksportowany bez wymaganych uprawnień. Każda zainstalowana aplikacja, nawet bez uprawnień w czasie wykonania, może wysłać sfałszowany obiekt LocationResult z Google Play Services, który jest akceptowany i przekazywany do serwera Home Assistant jako rzeczywista lokalizacja urządzenia.

W Home Assistant przed wersją 2026.6.0, integracja Konnected udostępnia endpoint HTTP, który dla żądań GET nie wymaga uwierzytelnienia, mimo że deklaracja w kodzie sugeruje inaczej. Żądania zapisu (POST/PUT) są chronione tokenem, ale odczyt (GET) jest całkowicie niechroniony.

Open WebUI to platforma sztucznej inteligencji, która przed wersją 0.9.6 miała lukę w funkcji validate_url w SafePlaywrightURLLoader, umożliwiającą ataki SSRF. Walidacja adresu URL była przeprowadzana tylko na początkowym URL, co pozwalało atakującym na ominięcie zabezpieczeń poprzez wykorzystanie przekierowań HTTP.

W Open WebUI przed wersją 0.9.6 stwierdzono podatność na atak XSS przez obrazy SVG w profilach modeli. Autoryzowany użytkownik z domyślnie włączonym uprawnieniem workspace.models może przechować złośliwy kod w obrazie profilowym modelu, co prowadzi do przejęcia konta każdego, kto wyświetli ten obraz.

Open WebUI przed wersją 0.9.6 pozwala użytkownikom na przechowywanie dowolnych wpisów meta.knowledge w modelach bez weryfikacji uprawnień do plików. To umożliwia złośliwym właścicielom modeli dostęp do prywatnych plików innych użytkowników.

Open WebUI przed wersją 0.9.6 renderuje bloki Mermaid z plików Markdown w panelu podglądu plików, co pozwala na wstrzyknięcie złośliwego kodu JavaScript do DOM. Z powodu ustawienia securityLevel: 'loose', złośliwe treści kontrolowane przez atakującego mogą być renderowane w sposób niebezpieczny.

Open WebUI to platforma sztucznej inteligencji, która przed wersją 0.9.6 pozwalała uwierzytelnionym użytkownikom dołączać dowolne wartości file_id do swoich wiadomości czatu bez weryfikacji, czy mają do nich prawo. To umożliwia atakującym dostęp do plików ofiar poprzez udostępnienie czatu.

W Open WebUI przed wersją 0.9.6 występuje podatność, która pozwala atakującemu z ważną tożsamością OAuth na przesłanie publicznego URL, który przekierowuje do wewnętrznego adresu. Dzięki temu atakujący może odczytać odpowiedź z wewnętrznego serwera.

Caddy przed wersją 2.11.4 zawiera podatność w mechanizmie forward_auth copy_headers, która pozwala zdalnemu klientowi na ominięcie usuwania nagłówka tożsamości i wstrzyknięcie własnego nagłówka do CGI/PHP-FastCGI. Problem wynika z różnicy w normalizacji nagłówków HTTP (zamiana myślników na podkreślenia) między Caddy a PHP/FastCGI.

Caddy przed wersją 2.11.4 na Windows nieprawidłowo obsługuje separatory ścieżek w matcherach ścieżek, co pozwala ominąć ochronę dostępu do katalogów. Niezautoryzowany atakujący zdalnie może uzyskać dostęp do chronionych zasobów.

W Deno przed wersją 2.8.1 funkcje `node:crypto.checkPrime` i `crypto.checkPrimeSync` nie wykonywały żadnych rund testu Millera-Rabina, gdy parametr `options.checks` pozostawał na domyślnej wartości 0. W takim przypadku jedynym testem była próbna dzielenie przez liczby pierwsze do 17 863, co powodowało, że liczby złożone, których najmniejszy czynnik pierwszy przekraczał tę granicę, były błędnie uznawane za prawdopodobnie pierwsze.

W Deno przed wersją 2.7.10 funkcja escapeShellArg() w implementacji node:child_process nieprawidłowo obsługiwała znaki specjalne cmd.exe w systemie Windows. Atakujący kontrolujący część argumentu przekazanego do spawn() lub exec() z opcją shell:true mógł wstrzyknąć dodatkowe polecenia.

W systemie Deno przed wersją 2.7.14 mechanizm uprawnień porównywał ścieżki plików na poziomie bajtów, podczas gdy system plików APFS w macOS traktuje różne zapisy Unicode tej samej nazwy jako ten sam plik. Umożliwia to programowi ominięcie reguł blokowania dostępu do ścieżek poprzez użycie alternatywnej pisowni znaków Unicode.