Katalog podatności CVE

W Google Chrome przed wersją 154.0.8037.92 występuje niezainicjowany zasób w module GPU, który pozwala zdalnemu atakującemu, po przejęciu procesu renderowania, na odczyt pamięci poza piaskownicą za pomocą spreparowanej strony HTML. Waga bezpieczeństwa Chromium: wysoka.

W Google Chrome na systemie Windows przed wersją 154.0.8037.92 występuje niezainicjowany zasób w module Media, który pozwala zdalnemu atakującemu, po przejęciu procesu renderowania, na odczyt pamięci poza piaskownicą za pomocą spreparowanej strony HTML. Waga bezpieczeństwa Chromium: wysoka.

W Google Chrome na systemie Android przed wersją 154.0.8037.92 występuje niezainicjowany zasób w module GPU, który pozwala zdalnemu atakującemu, po przejęciu procesu renderowania, na odczyt pamięci poza piaskownicą za pomocą spreparowanej strony HTML. Waga bezpieczeństwa Chromium: wysoka.

Russh to biblioteka klienta i serwera SSH w języku Rust. W wersjach przed 0.62.6 ścieżka USERAUTH_REQUEST osiągana z server::run_stream w russh/src/server/encrypted.rs zwiększa licznik self.common.auth_attempts, ale nigdy nie porównuje go z server::Config.max_auth_attempts. Nieuwierzytelniony zdalny klient może kontynuować wysyłanie żądań uwierzytelnienia na jednym połączeniu ponad skonfigurowany limit, omijając politykę ograniczania prób i zwiększając szansę na zgadywanie online oraz obciążenie backendu uwierzytelniania.

Russh to biblioteka klienta i serwera SSH w języku Rust. W wersjach przed 0.63.1 połączenie skonfigurowane do zezwalania na mac=none może wynegocjować ten tryb z szyfrem blokowym CTR lub CBC wymagającym MAC, ponieważ logika wyboru sprawdza needs_mac() tylko wtedy, gdy wybór MAC zawiedzie. Zdalny peer może następnie wysłać pakiet o odszyfrowanej długości zero, powodując w russh/src/cipher/mod.rs zmniejszenie wcześniej odczytanego bloku przed indeksowaniem buffer.buffer[16..], co prowadzi do paniki i zakończenia zadania połączenia.

W Google Chrome na systemie Android przed wersją 154.0.8037.57 występuje niezainicjowany zasób w module GPU, który pozwala zdalnemu atakującemu, po przejęciu procesu renderowania, na odczyt pamięci poza piaskownicą za pomocą spreparowanej strony HTML. Waga bezpieczeństwa Chromium: średnia.

Niezainicjalizowany zasób w GPU w przeglądarce Google Chrome przed wersją 154.0.8037.57 umożliwił zdalnemu atakującemu, który skompromitował proces renderowania, odczyt pamięci poza sandboxem za pomocą spreparowanej strony HTML. (Waga: wysoka)

Nieprawidłowa autoryzacja w MediaCapture w przeglądarce Google Chrome przed wersją 154.0.8037.57 umożliwiła zdalnemu atakującemu wykorzystującemu inżynierię społeczną uzyskanie danych z innego pochodzenia (cross-origin) za pomocą spreparowanego rozszerzenia Chrome. (Waga: średnia)

Niesprawdzana wartość zwracana w Performance w przeglądarce Google Chrome przed wersją 154.0.8037.57 umożliwiła lokalnemu atakującemu potencjalny odczyt pamięci za pomocą lokalnego programu. (Waga: niska)

Wyciek informacji w module Passwords w przeglądarce Google Chrome przed wersją 154.0.8037.57 umożliwił zdalnemu atakującemu, który skompromitował proces renderowania, uzyskanie danych z innego pochodzenia (cross-origin) za pomocą spreparowanej strony HTML. (Waga: średnia)

Przepełnienie liczby całkowitej w module Metrics w przeglądarce Google Chrome przed wersją 154.0.8037.57 umożliwiło zdalnemu atakującemu, który skompromitował proces renderowania, potencjalny odczyt pamięci poza sandboxem za pomocą spreparowanej strony HTML. (Waga: niska)

Nieprawidłowa autoryzacja w WebAPKs w przeglądarce Google Chrome na Androidzie przed wersją 154.0.8037.57 umożliwiła lokalnemu atakującemu uzyskanie danych z innego pochodzenia (cross-origin) za pomocą współzainstalowanej aplikacji. (Waga: średnia)

ImageMagick w wersjach przed 7.1.2-32 i 6.9.13-57 zawiera podatność ujawnienia niezainicjalizowanej pamięci sterty w dekoderze GIF w obsłudze rozszerzeń aplikacji w pliku coders/gif.c. Atakujący może stworzyć złośliwy plik GIF, który powoduje odczyt niezainicjalizowanej pamięci sterty przez parser liczb i zapisanie jej jako metadanych obrazu, ujawniając wrażliwe informacje z pamięci.

Serialize JavaScript w wersjach od 7.1.1 do 7.1.2 nie w pełni chroni serializowanych funkcji przed tagami zamykającymi skrypty, gdy źródło funkcji jest pod wpływem atakującego. Może to prowadzić do przedwczesnego zamknięcia elementu script i parsowania pozostałego wyniku jako HTML, co umożliwia cross-site scripting (XSS) w kontekście strony. Problem dotyczy tylko wartości funkcji i został naprawiony w wersji 7.1.2.

Generowanie podpisu SM2 używa arytmetyki nie-stałoczasowej na tajnych wartościach, co tworzy kanał boczny oparty na czasie. Atakujący mierzący czas generowania podpisu może uzyskać informacje o tajnym nonce, co przy wielu podpisach może prowadzić do odzyskania klucza prywatnego. Podatność dotyczy wszystkich platform, na których wykonywane jest generowanie podpisów SM2.

W implementacji OpenSSL operacji na kluczu prywatnym SM2 na platformach ARM64 i RISC-V używana jest zoptymalizowana wersja mnożenia punktu skalarnego, która nie działa w stałym czasie. Gałęzie warunkowe i odwołania do tablic zależą od bitów tajnego skalara, przez co czas wykonania i wzorzec dostępu do pamięci cache ujawniają informacje o kluczu prywatnym lub nonce podpisu.

Generyczne mnożenie skalarne na krzywych eliptycznych używane w operacjach podpisu ECDSA i SM2 dla krzywych bez dedykowanej implementacji ujawnia informacje o sekretnym nonce poprzez pomiar czasu. Atakujący mierzący czasy podpisywania może poznać nonce, co przy wielu podpisach może prowadzić do odzyskania klucza prywatnego.

Serwer QUIC w OpenSSL, gdy wyłączona jest walidacja adresu klienta, może wielokrotnie zliczać odebrane datagramy w obliczeniach limitu kredytu niewalidowanego. Prowadzi to do naruszenia limitu amplifikacji 3x z RFC 9000, umożliwiając atakującemu wykorzystanie serwera do wzmocnienia ataku DDoS.

Flysystem przed wersją 3.35.3 zawiera podatność w domyślnym WhitespacePathNormalizer, który używa preg_match z modyfikatorem u i traktuje zarówno false, jak i 0 jako fałsz. Ścieżka z nieprawidłowym UTF-8 powoduje, że PCRE zwraca false, co pozwala na obejście walidacji i zapisanie nazw zawierających znaki kontrolne. Może to prowadzić do ukrytych lub sfałszowanych list plików w terminalu administratora.

Poświadczenia OAuth (tokeny dostępu) pozostają ważne przez cały okres ich życia, nawet jeśli aplikacja (klient OAuth), do której są przypisane, zostanie ręcznie wyłączona.