Katalog podatności CVE

Przepełnienie bufora w licq 1.0.4 i wcześniejszych wersjach umożliwia zdalnym atakującym spowodowanie awarii (denial of service) oraz potencjalne wykonanie dowolnego kodu poprzez długi ciąg znaków formatu, takich jak "%d".

Narzędzie do konfiguracji sieci w hubach HP AdvanceStack J3200A do J3210A z wersją oprogramowania A.03.07 i wcześniejszymi umożliwia nieautoryzowanym użytkownikom ominięcie uwierzytelnienia poprzez bezpośrednie żądanie HTTP do pliku web_access.html. To pozwala na zmianę konfiguracji przełącznika oraz modyfikację hasła administratora.

Podatność w reorganizatorze systemu plików XFS (fsr_xfs) w SGI IRIX 6.5.10 i wcześniejszych wersjach umożliwia lokalnym użytkownikom uzyskanie uprawnień roota poprzez nadpisywanie krytycznych plików systemowych.

W funkcji cfsd_calloc w Solaris cachefsd występuje przepełnienie bufora oparte na stercie, które pozwala zdalnym atakującym na wykonanie dowolnego kodu poprzez wysłanie żądania z długą nazwą katalogu i pamięci podręcznej.

Przepełnienie bufora w AOL Instant Messenger (AIM) w wersji 4.2 i nowszych umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez długie żądanie AddExternalApp oraz typ TLV większy niż 0x2711.

W module PAM LDAP (pam_ldap) przed wersją 144 występuje podatność typu format string w funkcji logowania, która pozwala atakującym na wykonanie dowolnego kodu poprzez wykorzystanie formatów ciągów w nazwie pliku konfiguracyjnego.

NDSAuth.DLL w Cisco Secure Authentication Control Server (ACS) w wersji 3.0.1 nie sprawdza stanu wygaszenia ani dezaktywacji użytkowników w Novell Directory Services (NDS), co może pozwolić tym użytkownikom na uwierzytelnienie się na serwerze.

Wersje wmtv 0.6.5 i wcześniejsze umożliwiają lokalnym użytkownikom modyfikację dowolnych plików poprzez atak symlink na plik konfiguracyjny.

W Internet Explorer 6 występuje podatność na ataki typu cross-site scripting, która pozwala zdalnym atakującym na wykonanie dowolnego skryptu poprzez rozszerzony formularz HTML. Problem wynika z niewłaściwego oczyszczania danych wyjściowych z serwera zdalnego.

PowerFTP Personal FTP Server w wersjach od 2.03 do 2.10 przechowuje wrażliwe informacje o kontach w formacie tekstowym w pliku ftpserver.ini. Umożliwia to atakującym, którzy mają dostęp do tego pliku, uzyskanie uprawnień.

Przepełnienie bufora w Apple QuickTime Player w wersjach 5.01 i 5.02 umożliwia zdalnym serwerom internetowym wykonanie dowolnego kodu poprzez odpowiedź zawierającą długi nagłówek MIME Content-Type.

W programie wmtv w wersji 0.6.5 i wcześniejszych występują przepełnienia bufora, które mogą umożliwić lokalnym użytkownikom uzyskanie wyższych uprawnień.

Przepełnienie bufora w programie vpnclient dla UNIX VPN Client przed wersją 3.5.2 umożliwia lokalnym użytkownikom uzyskanie uprawnień administratora poprzez długą nazwę profilu w argumencie połączenia.

Wielokrotne przepełnienia bufora w Oracle Web Cache dla Oracle 9i Application Server (9iAS) umożliwiają zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu za pomocą nieznanych wektorów.

Przepełnienie bufora w mIRC w wersji 5.91 i wcześniejszych umożliwia zdalnemu serwerowi wykonanie dowolnego kodu na kliencie poprzez długą nazwę użytkownika.

Przepełnienie bufora w cpr dla pakietu oprogramowania SGI Checkpoint-Restart na systemie SGI IRIX 6.5.10 i wcześniejszych wersjach może umożliwić lokalnym użytkownikom uzyskanie uprawnień roota.

Przepełnienia bufora w rozszerzonych procedurach składowanych dla Microsoft SQL Server 7.0 i 2000 umożliwiają zdalnym atakującym spowodowanie odmowy usługi lub wykonanie dowolnego kodu poprzez zapytanie do bazy danych z określonymi długimi argumentami.

IRISconsole 2.0 może pozwalać użytkownikom na logowanie się do konta icadmin z niepoprawnym hasłem w niektórych okolicznościach, co może umożliwić uzyskanie uprawnień.

Sudo w wersjach przed 1.6.6 zawiera błąd off-by-one, który może prowadzić do przepełnienia bufora w pamięci heap. Umożliwia to lokalnym użytkownikom uzyskanie uprawnień roota poprzez specjalne znaki w argumencie -p (prompt), które nie są prawidłowo rozwijane.

Moduł mod_python w wersji 2.7.6 i wcześniejszych pozwala na dostęp do modułu pośrednio importowanego przez opublikowany moduł, co umożliwia zdalnym atakującym wywoływanie potencjalnie niebezpiecznych funkcji z tego importowanego modułu.