Katalog podatności CVE

Rozszerzenie Translate do MediaWiki ma podatność polegającą na braku autoryzacji, co pozwala na dostęp do funkcjonalności nieodpowiednio ograniczonej przez listy kontroli dostępu (ACL). Podatność dotyczy wersji przed 1.46.1, 1.45.5 i 1.43.10.

Podatność ujawnienia wrażliwych informacji nieautoryzowanemu aktorowi w rozszerzeniu WikiLambda Mediawiki. Problem dotyczy wersji 1.47.0-alpha i został naprawiony w gałęzi master.

Podatność na Cross-Site Scripting (XSS) w rozszerzeniu TemplateSandbox Mediawiki, wynikająca z niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji przed 1.46.1, 1.45.5 i 1.43.10.

Klient SOAP HTTP ma zabezpieczenie wzrostu bufora odpowiedzi oparte na przepełnieniu liczby całkowitej ze znakiem, co jest niezdefiniowanym zachowaniem i może nie zadziałać. Gdy kontrola jest zoptymalizowana, złośliwy serwer SOAP może spowodować przydzielenie zbyt małego bufora, prowadząc do przepełnienia bufora sterty.

Podatność na Reflected XSS w rozszerzeniu Cargo Mediawiki, wynikająca z niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji do 3.9.4 włącznie.

Podatność na Reflected XSS w rozszerzeniu Cargo Mediawiki, wynikająca z niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji do 3.9.4 włącznie.

Podatność na Reflected XSS w rozszerzeniu Cargo Mediawiki, wynikająca z niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji do 3.9.4 włącznie.

Podatność na Stored XSS w rozszerzeniu Cargo Mediawiki, wynikająca z niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Dotyczy wersji do 3.9.4 włącznie.

Gdy HTTP stream wrapper podąża za przekierowaniem i odpowiedź zawiera nagłówek Location z pustą wartością, kod przekierowania czyta jeden bajt poza końcem bufora sterty przechowującego lokalizację. Wartość tego bajtu poza zakresem decyduje o celu przekierowania, więc złośliwy serwer kontroluje, czy klient zostanie wysłany do katalogu głównego hosta, czy do bieżącego katalogu.

OpenMetadata do wersji 2.0.2 zawiera podatność na Server-Side Request Forgery (SSRF) w funkcji URLValidator.validateURL, która nie rozwiązuje poprawnie nazw DNS i nie waliduje adresów wewnętrznych. Użytkownicy z uprawnieniami do tworzenia lub aktualizacji EventSubscription mogą ustawić webhooki na wewnętrzne hosty, umożliwiając serwerowi wysyłanie żądań do prywatnych sieci i endpointów metadanych chmury, zwracając kody statusu HTTP, które umożliwiają ślepe badanie SSRF.

Podatność w krayin laravel-crm do wersji 2.2.5 dotyczy nieznanej części pliku packages/Webkul/Admin/src/Http/Controllers/Settings/UserController.php w komponencie User Management. Manipulacja argumentem role_id prowadzi do niewłaściwego zarządzania uprawnieniami. Atak może być wykonany zdalnie. Exploit został publicznie ujawniony i może być wykorzystany. Aktualizacja do wersji 2.2.6 łagodzi problem.

W Zammad przed wersją 7.1.2 użytkownik z prawem edycji bazy wiedzy może osadzić widget wideo ze specjalnie spreparowaną wartością, która nie jest escapowana w kontekście atrybutu HTML. Gdy inny użytkownik z uprawnieniem przełączania sesji otworzy taką odpowiedź, jego przeglądarka wysyła żądanie do endpointu przełączania sesji Zammad z jego własnymi poświadczeniami, co powoduje przełączenie go na konto wybrane przez autora odpowiedzi.

W Zammad przed wersją 7.1.2 krok logowania dwuskładnikowego pozwalał atakującemu na nieograniczone próby zgadywania hasła bez wyzwalania blokady konta ani ograniczania tempa. Odpowiedź ujawniała też, czy zgadywane hasło było poprawne, jeszcze przed sprawdzeniem drugiego składnika.

W Zammad przed wersją 7.1.2 każdy uwierzytelniony użytkownik może wywołać endpoint REST pobierania listy tagów i otrzymać nazwy tagów dla dowolnego zgłoszenia, niezależnie od posiadanych uprawnień. Ponieważ identyfikatory zgłoszeń są kolejnymi liczbami, możliwe jest masowe wyliczanie danych.

W Zammad przed wersją 7.1.2 nieoczyszczone etykiety opcji są renderowane w oknach konfiguracji agentów AI w panelu administracyjnym. Etykieta opcji jest wstawiana jako surowy HTML bez escapowania, co pozwala atakującemu kontrolującemu etykietę wstrzyknąć dowolny HTML i JavaScript.

W Zammad przed wersją 7.1.2, gdy żądanie Microsoft Graph kończy się błędem, system zapisuje w logach błąd wraz z tokenem uwierzytelniającym. Maskowanie tokenu jest niekompletne — dla formatu JWT ukrywana jest tylko pierwsza część, a pozostałe pozostają czytelne w postaci jawnej.

W Zammad w wersjach 7.0.3 i 7.1.1 uwierzytelniony administrator może uzyskać zapisane poświadczenia integracji w postaci jawnej przez API administracji integracjami. Niektóre odpowiedzi nie maskują spójnie pól wrażliwych, więc skonfigurowane sekrety mogą być zwracane jawnie zamiast jako zamaskowany placeholder.

W Zammad przed wersją 7.1.2 sanitizer HTML blokujący zdalne obrazy w artykułach i widokach e-mail można obejść, używając skróconego formatu URL bez podwójnego ukośnika po schemacie. Nowoczesne przeglądarki traktują oba formaty jako równoważne, więc spreparowany e-mail lub zgłoszenie może spowodować ciche załadowanie obrazu z zewnętrznego serwera.

W Zammad przed wersją 7.1.2 podczas tworzenia lub aktualizacji podpisu e-mail system przetwarza obrazy inline wskazane w treści podpisu. Jeśli treść zawiera znacznik img wskazujący na istniejący załącznik, system kopiuje go do nowego rekordu należącego do podpisu bez sprawdzenia uprawnień użytkownika do oryginalnego załącznika.

W Zammad przed wersją 7.1.2 kontrolowany przez atakującego HTML w przychodzących e-mailach lub zgłoszeniach może obejść sanitizer adresów URL obrazów za pomocą sekwencji przejścia ścieżki. Gdy uwierzytelniony agent wyświetla treść, przeglądarka rozwiązuje URL do chronionego endpointu API i wysyła żądanie z ciasteczkiem sesji agenta.