Katalog podatności CVE

W MariaDB Connector/Node.js w wersjach od 3.3.0 do 3.5.4, ścieżka walidacji odcisku palca TLS przy zerowej konfiguracji wywołuje Ed25519PasswordAuth.hash() przez Authentication.validateFingerPrint, ale Ed25519PasswordAuth.hash() odwołuje się do identyfikatora seed, który nie jest w zakresie. W określonych warunkach (serwer MariaDB przez TCP, TLS z ssl: true lub obiektem ssl z rejectUnauthorized nie równym false, ustawione hasło, brak ssl.ca, negocjowany plugin client_ed25519) może wystąpić synchroniczny ReferenceError, który w domyślnym zachowaniu Node.js powoduje zakończenie procesu klienta (odmowa usługi). Problem został naprawiony w wersji 3.5.4.

Nieprawidłowa walidacja długości tablicy BSON w MongoDB Go Driver może spowodować odczyt poza zakresem i panikę w czasie wykonywania, gdy aplikacja wywołuje bson.RawArray.Validate lub bsoncore.Array.Validate na nieprawidłowej czterobajtowej tablicy. Nieuwierzytelniony atakujący, który może dostarczyć surowe dane tablicy BSON do podatnej aplikacji, może zakończyć proces aplikacji, powodując odmowę usługi.

Przepełnienie liczby całkowitej w obsłudze długości wartości BSON w MongoDB Go Driver może spowodować panikę w czasie wykonywania, gdy aplikacja waliduje lub uzyskuje dostęp do nieprawidłowego dokumentu BSON. Nieuwierzytelniony atakujący, który może dostarczyć bajty BSON do podatnej aplikacji, może zakończyć proces aplikacji, powodując odmowę usługi.

Nieprawidłowe obliczenia w parsowaniu ciągów Decimal128 w MongoDB C Driver mogą akceptować pewne dane wejściowe z nadmierną precyzją zawierające wiodące zera zamiast je odrzucać. To powoduje, że wartość różni się od dostarczonego tekstu. Atakujący, który może dostarczyć ciąg dziesiętny do aplikacji osadzającej, w tym przez parsowanie Extended JSON, może spowodować, że aplikacja zapisze lub użyje nieprawidłowej wartości numerycznej.

API rezerwacji bufora BSON w MongoDB C Driver może zarejestrować długość mniejszą niż minimalna pięciobajtowa długość BSON. Późniejsze operacje dołączania lub porównywania mogą spowodować niedomiar w obliczeniach długości bez znaku i odczyt lub zapis poza buforem dokumentu. Atakujący, który może wpłynąć na długość dostarczoną przez aplikację osadzającą, może spowodować zakończenie aplikacji lub odczytanie/uszkodzenie sąsiedniej pamięci procesu.

Komponent jawnego odszyfrowania w MongoDB libmongocrypt może zwrócić niezmieniony, nierozpoznany zaszyfrowany payload zamiast zwrócić błąd odszyfrowania. Atakujący, który może modyfikować przechowywane zaszyfrowane pola (np. zapisujący do bazy, serwer lub pośrednik sieciowy), może spowodować, że aplikacja przetworzy dostarczone bajty jako odszyfrowany tekst jawny.

Błąd off-by-one w bulk writerze dokumentów BSON w MongoDB C Driver może zapisać jeden bajt zerowy tuż poza alokacją sterty, gdy dokument kończy się na określonej granicy bufora. Atakujący, który może wpłynąć na rozmiar dokumentów serializowanych przez aplikację osadzającą, może uszkodzić sąsiednią pamięć procesu lub zakończyć proces.

MongoDB C++ Driver odrzuca zawartość po wbudowanym bajcie NUL w niektórych nazwach pól i kolekcji akceptowanych przez API kolekcji. To może spowodować, że sterownik i aplikacja będą interpretować tę samą nazwę różnie. Uwierzytelniony atakujący, który może wpłynąć na nazwę przekazaną przez aplikację, może spowodować, że aplikacja odczyta różne wartości z niezamierzonego pola lub zmieni nazwę niezamierzonej kolekcji.

Podatność w MongoDB libmongocrypt powoduje niedomiar liczby całkowitej w logice analizy punktów końcowych KMS, co może prowadzić do błędu alokacji i zakończenia procesu aplikacji. Problem występuje, gdy uwierzytelniony użytkownik modyfikuje dokument klucza w kolekcji key vault lub gdy aplikacja akceptuje punkt końcowy KMS zawierający dwukropek po ścieżce lub zapytaniu podczas tworzenia klucza. Podatność nie uzyskuje dostępu do pamięci poza przydzielonymi granicami.

Docker Sandboxes porównywały nazwy hostów punktów końcowych tokenów OAuth w sposób uwzględniający wielkość liter przy decydowaniu, czy maskować odpowiedzi zarządzanych poświadczeń, podczas gdy routing żądań traktował nazwy DNS bez uwzględniania wielkości liter. Niezaufany kod w sandboxie mógł użyć nazwy hosta z różną wielkością liter, aby dotrzeć do prawdziwego punktu końcowego dostawcy, omijając maskowanie odpowiedzi. Jeśli użytkownik ukończył przepływ OAuth, tokeny dostępu i odświeżania dostawcy mogły zostać zwrócone bez maskowania do sandboxa, ujawniając poświadczenia zarządzane przez hosta.

Docker Sandboxes mogły przekazywać poświadczenia dostarczone przez klienta wraz z poświadczeniem wstrzykniętym przez hosta przez proxy egress. Proxy usuwało alternatywne poświadczenia tylko wtedy, gdy ich wartości pasowały do znanych wartości sentinel, więc niezaufany kod w autoryzowanym sandboxie mógł dostarczyć nierozpoznane poświadczenie w innym obsługiwanym nagłówku autoryzacji. Dla dotkniętych usług zewnętrznych mogło to uwierzytelnić żądanie na koncie kontrolowanym przez atakującego i ujawnić dane zawarte w żądaniu.

Docker Sandboxes mogły zawieść w trybie otwartym podczas maskowania poświadczeń w chronionych odpowiedziach proxy. Gdy odczyt treści odpowiedzi zwracał dane wraz z błędem, dotknięte procedury mogły przekazywać niezmaskowane bajty. Kod wewnątrz autoryzowanego sandboxa mógł to wykorzystać do odzyskania zarządzanych przez hosta tokenów OAuth dostępu i odświeżania lub pochodnego klucza API Anthropic, który miał pozostać poza sandboxem.

GnuTLS w wersji 3.8.13 nie odrzuca krytycznego rozszerzenia keyUsage, gdy nie może go przetworzyć, np. gdy extnValue jest typu ASN.1 NULL (05 00) zamiast BIT STRING. Dostawca nie uznaje tego za realną podatność bezpieczeństwa ze względu na swój model zagrożeń, który nie uwzględnia ataków wymagających modyfikacji elementów w granicach zaufania.

GnuTLS v3.8.13 nie egzekwuje prawidłowo ograniczeń nazw (name constraints), co pokazano na przykładzie naruszenia dozwolonego poddrzewa ("EE O=Evil accepted although outside permitted O=Good"). Dostawca nie uznaje tego za podatność bezpieczeństwa z powodu przyjętego modelu zagrożeń.

W OpenStack Mistral do wersji 23.0.0, API członkostwa przepływów pracy pozwala projektowi, który zaakceptował udział w prywatnym przepływie pracy innego projektu, na utworzenie kolejnego członkostwa wskazującego trzeci projekt. Nowy wiersz członkostwa jest tworzony z project_id ustawionym na projekt akceptujący, a nie na pierwotnego właściciela przepływu, więc właściciel nie może go zobaczyć ani usunąć. Trzeci projekt może zaakceptować to członkostwo (które nie zostało faktycznie przyznane przez właściciela), a następnie czytać i wykonywać prywatny przepływ pracy właściciela; tylko projekt akceptujący (nie właściciel) może później cofnąć ten dostęp.

QloApps do wersji 1.7.0 zawiera podatność na obejście autoryzacji w AdminHotelRoomsBookingController::postProcess(), która pozwala ograniczonym pracownikom back-office na dostęp do danych innych hoteli poprzez podanie parametru id_hotel. Atakujący mogą zmodyfikować parametr id_hotel w URL na stronie Book Now, aby zobaczyć dostępność pokoi i status rezerwacji hoteli spoza ich przypisanego profilu dostępu.

FFmpeg przed wersją 7.1.4 i 8.0.x przed 8.0.2 zawiera podatność na atak SSRF w ff_rtsp_connect() w libavformat/rtsp.c, która podąża za przekierowaniami RTSP 3xx bez walidacji URL Location. Złośliwe serwery RTSP mogą przekierować FFmpeg do wewnętrznych hostów i portów w innych schematach, omijając -protocol_whitelist, w celu sondowania wewnętrznych usług sieciowych.

FFmpeg przed wersją 8.1.3 zawiera błąd mechanizmu ochrony w demuxerze HLS, który pozwala atakującym ominąć ograniczenia protokołów i dozwolonych rozszerzeń podczas otwierania podrzędnych playlist. Atakujący mogą dostarczyć spreparowaną playlistę główną, której podrzędne playlisty używają niedozwolonych protokołów lub lokalnych plików niebędących multimediami, co powoduje, że parse_playlist() otwiera zasoby, które polityka bezpieczeństwa HLS powinna blokować.

FFmpeg do wersji 9.0.2 zawiera podatność na nieskończoną pętlę w ff_rtsp_connect() w libavformat/rtsp.c, która podąża za przekierowaniami RTSP 3xx bez żadnego limitu przekierowań. Atakujący kontrolujący serwer RTSP mogą odpowiadać na każde żądanie przekierowaniem 302 do siebie lub innego serwera, powodując niekończące się ponowne połączenia, które przeciążają rdzeń procesora.

FFmpeg przed wersją 8.1.3 zawiera podatność na nieskończoną pętlę w demuxerze HLS, która pozwala zdalnym atakującym spowodować denial of service, ponieważ parse_playlist() akceptuje tagi Master Playlist wewnątrz Media Playlists. Atakujący mogą nakłonić ofiary do otwarcia spreparowanej samoodnoszącej się playlisty, która nieskończenie dodaje warianty w hls_read_header(), powodując nieograniczone zużycie CPU i I/O.