Katalog podatności CVE

Banks generuje znaczące prompty LLM przy użyciu prostego języka szablonów. Przed wersją 2.5.0, Banks Prompt.chat_messages() próbuje sparsować każdą linię wyrenderowanego wyniku szablonu jako JSON ChatMessage. Gdy aplikacja renderuje niezaufane dane i przekazuje zwrócone obiekty ChatMessage do dostawcy LLM, JSON kontrolowany przez atakującego może przekroczyć granicę promptu i stać się wiadomością systemową, asystenta lub narzędzia, ponieważ ChatMessage.role akceptuje dowolne ciągi. Może to nadpisać instrukcje aplikacji, zmienić zamierzoną strukturę promptu lub zdezorientować dalsze przetwarzanie narzędzi i wiadomości. Ten problem został naprawiony w wersji 2.5.0.

Biblioteka Mechanize jest używana do automatyzacji interakcji z witrynami. Przed wersją 2.14.1, Mechanize wysyła nagłówki poświadczeń dostarczone przez wywołującego do innego hosta po przekierowaniu HTTP. Mechanize#request_headers= jest ponownie stosowane przez Mechanize::HTTP::Agent#request_add_headers nawet po tym, jak Mechanize::HTTP::Agent#response_redirect usuwa nagłówki per-request, a listy chronionych nagłówków pomijają Proxy-Authorization i Cookie2. Atakujący, który kontroluje cel przekierowania, może przechwycić tokeny nośnika lub ciasteczka sesji dostarczone przez request_headers= lub argument nagłówków per-request, podczas gdy Mechanize#cookie_jar i Mechanize::HTTP::AuthStore nie są dotknięte. Ten problem został naprawiony w wersji 2.14.1.

Biblioteka Mechanize przed wersją 2.14.1 nieprawidłowo traktuje przekierowania jako samego pochodzenia, gdy host się zgadza, bez spójnego porównywania schematu i portu. Przekierowanie HTTPS na HTTP na tym samym hoście może wysłać nagłówki Authorization i Cookie w postaci zwykłego tekstu, a przekierowanie na inny port może wysłać nagłówek Cookie do innej usługi. Problem dotyczy nagłówków dostarczonych przez wywołującego i może ujawnić poświadczenia.

Biblioteka Mechanize przed wersją 2.14.1 nie stosuje granicy zaufania pochodzenia w Mechanize::HTTP::Agent#response_follow_meta_refresh, gdy włączona jest opcja follow_meta_refresh. Strona zawierająca meta refresh do innego pochodzenia powoduje ponowne zastosowanie nagłówków skonfigurowanych przez Mechanize#request_headers= do żądania odświeżenia, co pozwala atakującemu kontrolującemu treść w przeszukiwaniu na przechwycenie tokenów bearer lub ciasteczek sesji. Domyślna konfiguracja nie jest dotknięta, ponieważ follow_meta_refresh jest fałszywe.

Satel Netco Design przed wersją 2.1.7 zawiera podatność na względne przejście ścieżki w funkcji importu danych. Uwierzytelniony użytkownik z uprawnieniami Viewer może uzyskać dostęp do ścieżek plików poza zamierzonym katalogiem i wykorzystać obserwowalne odpowiedzi aplikacji do określenia, czy pliki istnieją w systemie.

Satel Netco Design przed wersją 2.1.7 zawiera podatność na trwały cross-site scripting. Uwierzytelniony użytkownik z uprawnieniami Network Operator może przechowywać niezaufaną treść, która jest renderowana bez odpowiedniej neutralizacji. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić na wykonanie skryptu w przeglądarce innego użytkownika podczas przeglądania dotkniętej treści.

Satel Netco Design przed wersją 2.1.7 zawiera podatność na nieefektywną złożoność wyrażeń regularnych. Uwierzytelniony użytkownik z uprawnieniami Viewer może przesłać spreparowane dane wejściowe wyszukiwania, które powodują nadmierne przetwarzanie, potencjalnie obniżając dostępność aplikacji.

Jivejdon do wersji 5.0 zawiera podatność na iniekcję SQL w metodzie AccountDaoSql.getAccountByNameLike(), która pozwala uwierzytelnionym administratorom na wstrzykiwanie SQL przez parametr username. Atakujący z rolą Admin mogą przesłać spreparowane dane do /admin/user/userListAction, aby odczytać zawartość bazy danych, w tym hasła innych kont.

IBM Security Verify Access 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access 11.0 do 11.0.3 są podatne na cross-site scripting. Ta podatność pozwala uwierzytelnionemu użytkownikowi na osadzenie dowolnego kodu JavaScript w interfejsie Web UI, co zmienia zamierzoną funkcjonalność i może prowadzić do ujawnienia poświadczeń w zaufanej sesji.

IBM Security Verify Access 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access 11.0 do 11.0.3 mogą pozwolić uwierzytelnionemu użytkownikowi na spowodowanie odmowy usługi za pomocą specjalnie spreparowanego zapytania HTTP z powodu nieprawidłowej alokacji zasobów systemowych.

IBM Security Verify Access 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access 11.0 do 11.0.3 są podatne na cross-site request forgery, co może pozwolić atakującemu na wykonanie złośliwych i nieautoryzowanych działań transmitowanych od użytkownika, któremu witryna ufa.

IBM Security Verify Access 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access 11.0 do 11.0.3 mogą pozwolić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu na ominięcie dodatkowych kroków przepływu uwierzytelniania.

IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 są podatne na atak zdalny powodujący odmowę usługi (DoS) z powodu niekontrolowanej rekurencji.

IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 zawierają podatność SQL injection, która umożliwia zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu modyfikację danych i wywołanie odmowy usługi.

IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 pozwalają atakującemu z uprawnieniami administracyjnymi i dostępem do lokalnego interfejsu zarządzania na wykonanie dowolnego kodu z powodu niezabezpieczonego zapisu do bufora stosu o stałym rozmiarze.

Lokalny interfejs zarządzania IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 w niektórych konfiguracjach jest podatny na cross-site scripting (XSS). Uwierzytelniony użytkownik może osadzić dowolny kod JavaScript w interfejsie webowym, zmieniając jego działanie i potencjalnie ujawniając poświadczenia w zaufanej sesji.

IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 mogą nie egzekwować poprawnie autoryzacji dla niektórych serwerów webowych.

IBM Security Verify Access w wersjach 10.0 do 10.0.9.2 oraz IBM Verify Identity Access w wersjach 11.0 do 11.0.3 są podatne na atak ujawnienia informacji.

MIT Kerberos 5 (krb5) do wersji 1.22.2 zawiera dereferencję wskaźnika NULL w funkcji make_cred_list() w pliku rd_cred.c, co pozwala uwierzytelnionym klientom Kerberos na zawieszenie usług poprzez wysyłanie niezgodnych tablic KRB-CRED. Atakujący mogą wysyłać przekazane poświadczenia z większą liczbą biletów niż wpisów ticket_info przez gss_accept_sec_context(), powodując awarię usług akceptora GSS-API i odmowę usługi.

MIT krb5 do wersji 1.22.2 zawiera podatność dereferencji wskaźnika NULL w funkcji get_pac_princ_with_realm() centrum dystrybucji kluczy (KDC), która zwraca sukces pozostawiając główny podmiot klienta jako NULL przy nieprawidłowych nazwach. Złośliwe lub przejęte zaufane KDC międzyrealmowe może wysłać żądanie S4U2Proxy z PAC zawierającym nieprawidłową nazwę klienta, aby zawiesić krb5kdc i uniemożliwić uwierzytelnianie.