Katalog podatności CVE

Implementacja VML w przeglądarkach Microsoft Internet Explorer 6 do 10 nieprawidłowo przydziela bufory, co umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez spreparowaną stronę internetową. Jest to znane jako 'Vulnerability Memory Corruption'.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer w wersjach 6-9 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer w wersjach 6 do 9 pozwala zdalnym atakującym na wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer w wersjach 6 do 10 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w Microsoft Internet Explorer 9 pozwala zdalnym atakującym na wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu. Jest to znane jako 'Internet Explorer InsertElement Use After Free Vulnerability'.

Podatność typu use-after-free w Microsoft Internet Explorer 8 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu. Jest to znane jako 'Internet Explorer SLayoutRun Use After Free Vulnerability'.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer 8 i 9 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer 9 i 10 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer od wersji 6 do 10 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w Microsoft Internet Explorer 9 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu. Jest to znane jako 'Internet Explorer CMarkup Use After Free Vulnerability'.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer 7 do 10 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Podatność typu use-after-free w przeglądarce Microsoft Internet Explorer w wersjach 6 do 9 umożliwia zdalnym atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez specjalnie przygotowaną stronę internetową, która wywołuje dostęp do usuniętego obiektu.

Wtyczka highlight w Joomla! w wersjach 3.0.x do 3.0.2 oraz 2.5.x do 2.5.8 umożliwia atakującym deserializację dowolnych obiektów PHP, co może prowadzić do uzyskania wrażliwych informacji, usunięcia dowolnych katalogów oraz przeprowadzenia ataków SQL injection.

ActiveRecord w Ruby on Rails przed wersją 2.3.17 oraz 3.x przed wersją 3.1.0 umożliwia zdalnym atakującym spowodowanie odmowy usługi lub wykonanie dowolnego kodu poprzez spreparowane atrybuty serializowane, które powodują deserializację dowolnego YAML przez pomocnika +serialize+.

Gem JSON w wersjach przed 1.5.5, 1.6.x przed 1.6.8 oraz 1.7.x przed 1.7.7 dla Ruby umożliwia zdalnym atakującym spowodowanie odmowy usługi (zużycie zasobów) lub obejście mechanizmu ochrony przed masowym przypisaniem poprzez spreparowany dokument JSON, który wywołuje tworzenie dowolnych symboli Ruby lub określonych obiektów wewnętrznych.

Przepełnienie bufora w funkcji e1000_receive w sterowniku urządzenia e1000 w QEMU 1.3.0-rc2 i innych wersjach, gdy flagi SBP i LPE są wyłączone, umożliwia zdalnym atakującym spowodowanie awarii systemu operacyjnego gościa oraz potencjalne wykonanie dowolnego kodu gościa za pomocą dużego pakietu.

Podatność typu use-after-free w Adobe Flash Player przed wersją 10.3.183.63 i 11.x przed 11.6.602.168 na Windows, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.6.602.167 na Mac OS X, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.2.202.270 na Linux, przed 11.1.111.43 na Android 2.x i 3.x oraz przed 11.1.115.47 na Android 4.x; Adobe AIR przed 3.6.0.597 oraz Adobe AIR SDK przed 3.6.0.599 umożliwia atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez nieokreślone wektory.

Przepełnienie bufora w Adobe Flash Player przed wersją 10.3.183.63 i 11.x przed 11.6.602.168 na Windows, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.6.602.167 na Mac OS X, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.2.202.270 na Linux oraz przed 11.1.111.43 na Android 2.x i 3.x, a także przed 11.1.115.47 na Android 4.x; Adobe AIR przed 3.6.0.597 i Adobe AIR SDK przed 3.6.0.599 umożliwia atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez nieokreślone wektory.

Przepełnienie bufora w Adobe Flash Player przed wersją 10.3.183.63 i 11.x przed 11.6.602.168 na Windows, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.6.602.167 na Mac OS X, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.2.202.270 na Linux oraz przed 11.1.111.43 na Android 2.x i 3.x, a także przed 11.1.115.47 na Android 4.x; Adobe AIR przed 3.6.0.597 oraz Adobe AIR SDK przed 3.6.0.599 umożliwia atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez nieokreślone wektory.

Przepełnienie bufora w Adobe Flash Player przed wersją 10.3.183.63 i 11.x przed 11.6.602.168 na Windows, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.6.602.167 na Mac OS X, przed 10.3.183.61 i 11.x przed 11.2.202.270 na Linux oraz przed 11.1.111.43 na Android 2.x i 3.x, a także przed 11.1.115.47 na Android 4.x; Adobe AIR przed 3.6.0.597 oraz Adobe AIR SDK przed 3.6.0.599 umożliwia atakującym wykonanie dowolnego kodu poprzez nieokreślone wektory.