Katalog podatności CVE

Podatność w platformie Enterprise Video Platform firmy Vimesoft Inc. umożliwia ominięcie autoryzacji poprzez klucz kontrolowany przez użytkownika, co pozwala na dostęp do funkcji nieobjętych odpowiednimi ograniczeniami ACL. Problem dotyczy wersji od 3.11.0.0 do 3.25.0 (z wyłączeniem tej ostatniej).

Podatność w platformie wideo Vimesoft Enterprise umożliwia niezweryfikowaną zmianę hasła, co prowadzi do obejścia uwierzytelnienia. Problem dotyczy wersji od 3.11.0.0 do 3.25.0 (z wyłączeniem 3.25.0).

Rozszerzenie Joomla Events Booking przed wersją 5.8.0 domyślnie pozwala nieuwierzytelnionym użytkownikom na przesyłanie plików multimedialnych. Jest to niebezpieczna domyślna konfiguracja.

W bibliotekach libpvestorage-perl w wersji 9.1.1 oraz libpve-storage-perl w wersji 8.3.7 wykryto podatność XML External Entity (XXE). Umożliwia ona atakującemu wczytanie zewnętrznych encji XML, co może prowadzić do ujawnienia plików lub wykonania nieautoryzowanych żądań.

Podatność w HCL Aftermarket EPC umożliwia nieautoryzowanemu użytkownikowi przechwycenie haseł z serwera poprzez manipulację odpowiedzią serwera. Brak walidacji żądań e-mail pozwala na przekierowanie haseł na własny adres e-mail atakującego.

Wtyczka AI Copilot dla WordPress przed wersją 1.5.4 nie wiąże tokenów OAuth z kontem użytkownika WordPress i akceptuje każdy ważny token jako sesję administratora. Umożliwia to nieuwierzytelnionym atakującym, którzy ukończą publiczny przepływ OAuth, wykonywanie uprzywilejowanych narzędzi MCP jako administrator, w tym tworzenie dowolnych użytkowników i eskalację uprawnień.

Wtyczka Aimogen Pro dla WordPressa zawiera lukę umożliwiającą eskalację uprawnień. Brak kontroli dostępu w funkcji 'aiomatic_call_google_ai_function' pozwala nieuwierzytelnionym atakującym na użycie narzędzia 'aimogen_wp_god_mode' do czyszczenia czarnych list funkcji i wykonywania dowolnych funkcji PHP, w tym tworzenia kont administratora.

Serwer API clawvet (self-hosted) przed wersją 0.7.5 zawiera zakodowany na stałe domyślny sekret JWT ('clawvet-dev-secret-change-me') w pliku auth.ts oraz w .env.example. Ponadto endpoint GET /api/v1/scans zwraca rekordy skanów zawierające identyfikatory użytkowników bez wymagania uwierzytelnienia, co pozwala zdalnemu, nieuwierzytelnionemu atakującemu na zebranie identyfikatora ofiary, sfałszowanie ważnego ciasteczka sesyjnego cg_session (HS256) przy użyciu znanego sekretu, a następnie wywołanie GET /api/v1/auth/me w celu uzyskania adresu e-mail, planu subskrypcji oraz tajnego klucza API ofiary.

Wtyczka Bricksforge dla WordPressa jest podatna na eskalację uprawnień we wszystkich wersjach do 3.1.8.6 włącznie. Podatność wynika z nieprawidłowej walidacji parametru fieldIds w akcji rejestracji Pro Forms, co pozwala atakującemu na dodanie własnych identyfikatorów pól do zaufanej listy pól formularza. Umożliwia to niezautoryzowanym atakującym rejestrację nowego konta administratora poprzez wysłanie spreparowanego żądania do publicznie dostępnego formularza rejestracyjnego Bricksforge Pro Forms.

Jupyter Enterprise Gateway przed wersją 3.3.0 interpoluje niezaufane zmienne środowiskowe (np. KERNEL_XXX) do manifestów Kubernetes bez odpowiedniego escapowania YAML, co umożliwia ataki typu YAML injection. Atakujący mogą wstrzykiwać nowe pola, nadpisywać krytyczne pola (np. securityContext) oraz wstrzykiwać znaczniki dokumentów (---, ...), tworząc dowolne zasoby, w tym uprzywilejowane pody.

Jupyter Enterprise Gateway w wersjach od 2.0.0rc2 do 3.3.0 jest podatny na wstrzykiwanie szablonów po stronie serwera (SSTI) poprzez zmienne środowiskowe KERNEL_XXX używane podczas renderowania manifestu Kubernetes. Atakujący może wykonać kod Pythona i polecenia systemowe w usłudze Enterprise Gateway.

W bibliotece YAML::Syck dla Perla przed wersją 1.47 wykryto podatność na odczyt poza zakresem pamięci. Problem występuje w funkcji syck_base64dec, która używa indeksu typu signed char do odwołania się do tablicy b64_xtable, co przy bajtach >= 0x80 prowadzi do odczytu przed tablicą. Podatność jest aktywowana przez domyślne wywołanie Load lub LoadFile na niezaufanym dokumencie YAML zawierającym skalarny typ !!binary z bajtem o wysokim bicie.

Podatność w kliencie Zoom dla Windows, kliencie VDI oraz SDK spotkań umożliwia nieuwierzytelnionemu atakującemu przejęcie konta poprzez sieć. Problem wynika z nieprawidłowej walidacji danych wejściowych.

Jupyter Enterprise Gateway w wersjach od 2.0.0rc1 do 3.3.0 zawiera podatność polegającą na obejściu mechanizmu blokującego uruchamianie jąder Jupyter z UID lub GID 0 (root). Specjalnie spreparowana wartość KERNEL_UID lub KERNEL_GID pozwala na uruchomienie jądra jako root, co zwiększa powierzchnię ataku i może prowadzić do ucieczki z kontenera oraz przejęcia węzła roboczego i całego klastra Kubernetes.

Podatność SQL Injection w komponencie /ureport/datasource/previewData systemu ureport w wersji 2.2.9 umożliwia atakującym wstrzykiwanie złośliwych zapytań SQL. Luka ta pozwala na nieautoryzowany dostęp do wrażliwych danych przechowywanych w bazie danych.

WireGuard Easy do wersji 15.3.0 zawiera podatność polegającą na generowaniu kryptograficznie słabego jednorazowego tokena linku. Token jest obliczany przy użyciu CRC32 z losowej wartości ograniczonej do zakresu 0-999, co pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu na odzyskanie poświadczeń peerów WireGuard poprzez brute-force klucza składającego się z maksymalnie 1000 kandydatów na identyfikator klienta.

W ścieżce przychodzącej SCTP w systemie illumos występuje podatność polegająca na niewystarczającej walidacji parametrów adresowych w pakietach INIT ACK. Atakujący może wysłać spreparowany pakiet SCTP INIT ACK, powodując odczyt poza zakresem i uszkodzenie sterty jądra, co może prowadzić do zdalnego wykonania kodu.

Podatność w Argo Workflows przed wersjami 3.7.15 i 4.0.6 umożliwia ominięcie mechanizmu allow-list dla CVE-2026-31892. Poprzez pole ArtifactGC w WorkflowSpec użytkownik może wstrzyknąć dowolną łatkę strategicznego scalania do podu artifact-GC, w tym niebezpieczne ustawienia jak hostPath, uprzywilejowany tryb czy hostNetwork.

W Frogman przed wersją 1.6.3, użytkownicy z uprawnieniami PERM_READ mogli wywoływać wrażliwe funkcje API, ujawniając tajemnice AMI, PIN-y do połączeń wychodzących, konteksty dialplanu Asterisk, polecenia SSH, ścieżki kopii zapasowych, historię CDR oraz surowe zrzuty AMI z polami SIP (hasła, md5_cred, oauth_secret).

W Frogman przed wersją 1.6.2, funkcja fm_dialplan_apply akceptowała parametry szablonu (greeting, dest, url, extension, code, file) bez odpowiedniego oczyszczania, co pozwalało użytkownikowi z uprawnieniami PERM_WRITE i parametrem confirm:true na wstrzyknięcie dowolnych dyrektyw Asterisk, takich jak System(), Set(SHELL(...)), Goto lub Macro. Luka została naprawiona w wersji 1.6.2.