Katalog podatności CVE

Roo Code do wersji 3.54.0 zawiera podatność na obejście zatwierdzania poleceń w parseCommandLine(), która pozwala atakującym na automatyczne zatwierdzanie dowolnych poleceń powłoki poprzez umieszczenie podstawienia polecenia w pozycji polecenia. Atakujący stosujący pośrednią iniekcję promptu mogą wysyłać polecenia takie jak $(echo touch /tmp/x), które przechodzą listę dozwolonych echo, powodując wykonanie wyniku bez zatwierdzenia przez użytkownika.

Roo Code do wersji 3.54.0 zawiera podatność na obejście zatwierdzania poleceń w parseCommandLine(), która odrzuca podstawienia poleceń umieszczone obok znaków glob * lub ?. Atakujący stosujący pośrednią iniekcję promptu mogą tworzyć polecenia takie jak echo *$(...), które pasują do dozwolonych prefiksów, wykonując zabronione polecenia bez zatwierdzenia użytkownika, gdy włączone jest automatyczne zatwierdzanie.

Roo Code do wersji 3.54.0 zawiera podatność na obejście zatwierdzania poleceń, która pozwala atakującym na uruchamianie zabronionych poleceń powłoki, ponieważ parseCommandLine() traktuje podstawienia ${ command; } jako rozwinięcia parametrów. Atakujący stosujący pośrednią iniekcję promptu mogą osadzić zabronione polecenia wewnątrz dozwolonego polecenia, takiego jak echo, aby wykonać je bez zatwierdzenia użytkownika na bash 5.3+ lub ksh93.

Roo Code do wersji 3.54.0 zawiera podatność na obejście zatwierdzania poleceń, która pozwala atakującym na automatyczne zatwierdzanie zabronionych poleceń powłoki poprzez nadużywanie regexu maskującego cudzysłowy w parseCommandLine(). Atakujący mogą użyć pośredniej iniekcji promptu z uciekającymi lub pojedynczo cytowanymi podwójnymi cudzysłowami, aby ukryć separatory poleceń za dozwolonymi prefiksami, takimi jak echo, wykonując polecenia bez zatwierdzenia użytkownika.

Roo Code do wersji 3.54.0 zawiera podatność obejścia zatwierdzania poleceń w funkcji getCommandDecision(), która pozwala atakującym na automatyczne zatwierdzanie odrzuconych poleceń powłoki poprzez poprzedzenie ich zwykłym przekierowaniem >&. Atakujący wykorzystujący pośrednie wstrzyknięcie promptu mogą sprawić, że lista dozwolonych poleceń dopasuje cel przekierowania, np. echo, podczas gdy powłoka wykonuje odrzucone polecenie na maszynie dewelopera.

Dockhand przed wersją 1.0.45 zawiera obejście uwierzytelniania, w którym globalny hak uwierzytelniający pomija uwierzytelnianie dla ścieżek kończących się rozszerzeniem statycznego zasobu, takim jak .js, w tym trasy /api/*, a procedury obsługi mutacji użytkownika zawodzą otwarcie dla nieuwierzytelnionych wywołań. Nieuwierzytelnieni zdalni atakujący mogą wysłać żądanie PUT do /api/users/<id>.js, aby zresetować hasło administratora lub dowolnego użytkownika i przejąć konto.

Dockhand przed wersją 1.0.50 zawiera podatność eskalacji uprawnień, która pozwala użytkownikom z innej dzierżawy uzyskać dostęp administratora, ponieważ roszczenia OIDC iss, aud, nonce i exp nie są walidowane. Atakujący z uprawnieniami administratora w innej dzierżawie wspólnego dostawcy, takiego jak Microsoft Entra ID, mogą odtworzyć zmapowaną grupę administratorów i zalogować się jako administratorzy Dockhand.

Xen Orchestra przed wersją 6.9.0 zawiera podatność niewłaściwej kontroli dostępu, która pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi zostać globalnym administratorem poprzez nadużycie niechronionych metod vm.importFromEsxi i vm.importMultipleFromEsxi. Atakujący mogą wskazać xo-server na złośliwy host ESXi serwujący spreparowany plik .vmx z ustawionym __proto__.permission, zanieczyszczając Object.prototype, tak aby konta bez uprawnień dziedziczyły prawa administratora i umożliwiając zdalne wykonanie kodu.

W device-mapper-persistent-data znaleziono błąd. Lokalny atakujący może spowodować odmowę usługi (DoS), indukując użytkownika lub narzędzie systemowe do przetworzenia spreparowanych metadanych urządzenia zawierających nadmiernie duży indeks bloków. Błąd arytmetyczny w logice synchronicznego odczytu bloków powoduje panikę aplikacji i nieoczekiwane zakończenie.

Podatność przepełnienia bufora na stercie w sterowniku miniportu wirtualnego dysku twardego (VHD) pozwala autoryzowanemu atakującemu na lokalną eskalację uprawnień.

Mistral Vibe przed wersją 2.25.4 zawiera podatność obejścia bramki uprawnień poleceń, która pozwala atakującym na wykonywanie dowolnych poleceń poprzez ukrycie podstawienia polecenia wewnątrz wartości zmiennej w pojedynczych cudzysłowach, czego statyczna analiza tree-sitter-bash nie wykrywa. Atakujący mogą skonstruować dane wejściowe, takie jak osadzenie podstawienia polecenia w pojedynczych cudzysłowach i ponowne rozwinięcie go za pomocą operatora transformacji promptu ${var@P}, tak aby funkcja promptvars w bashu wykonała ukryte polecenie w czasie wykonywania, podczas gdy tylko końcowe dozwolone polecenie jest klasyfikowane, co prowadzi do cichego wykonywania dowolnych poleceń z uprawnieniami sesji terminala agenta.

Mistral Vibe przed wersją 2.25.5 zawiera podatność obejścia walidacji uprawnień, która pozwala atakującym na wykonywanie nieautoryzowanych poleceń poprzez wykorzystanie rozbieżności w parsowaniu między tree-sitter-bash a bash w obsłudze kontynuacji linii z backslash-nowa linia w funkcji _extract_commands() w bash.py. Atakujący mogą skonstruować ciąg poleceń, w którym tree-sitter-bash wyodrębnia tylko dozwolony prefiks, taki jak cd, podczas gdy bash łączy kontynuację linii w istotnie różne i ukryte polecenie, takie jak żądanie curl, powodując, że resolve_permission przyznaje uprawnienie ALWAYS, podczas gdy bash wykonuje nieautoryzowane dowolne polecenia.

Podatność wyłuskania nieufanego wskaźnika w Windows Virtualization-Based Security (VBS) Enclave pozwala autoryzowanemu atakującemu na lokalną eskalację uprawnień.

Podatność use-after-free w Windows Installer pozwala autoryzowanemu atakującemu na lokalną eskalację uprawnień.

Podatność przepełnienia bufora na stercie w sterowniku drukarki Microsoft PostScript pozwala autoryzowanemu atakującemu na wykonanie kodu przez sieć.

Odczyt poza zakresem w jądrze systemu Windows pozwala nieautoryzowanemu atakującemu na odmowę usługi przez sieć.

Podatność use-after-free w Windows Update Delivery Optimization pozwala autoryzowanemu atakującemu na lokalną eskalację uprawnień.

Podatność typu use-after-free w Software Protection Platform (SPP) pozwala uwierzytelnionemu atakującemu na lokalne podniesienie uprawnień.

Nieprawidłowe rozwiązywanie równoważności ścieżek w Windows SmartScreen pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu na obejście funkcji zabezpieczającej przez sieć.

Ujawnienie wrażliwych informacji systemowych do nieautoryzowanej sfery kontroli w jądrze systemu Windows pozwala autoryzowanemu atakującemu na lokalne ujawnienie informacji.