Katalog podatności CVE

Plugin Grav API (getgrav/grav-plugin-api) przed wersją 1.0.18 nie egzekwuje ograniczeń zakresu klucza API w funkcji injectSecurityTab() klasy BlueprintController. Osoba posiadająca klucz API z ograniczonym zakresem może zobaczyć i potencjalnie edytować pola uprawnień strony poza przyznanym zakresem.

Wtyczka getgrav/grav-plugin-api przed wersją 1.0.18 nie egzekwuje zakresu klucza API w funkcji requireNotSuperTarget() w UsersController.php w siedmiu wrażliwych punktach końcowych zarządzania użytkownikami. Sprawdzenie używa isSuperAdmin() na koncie działającym, zamiast weryfikować, czy konkretny klucz API ma uprawnienia super (przez isSuperWithinScope()). W rezultacie klucz API o zakresie poniżej pełnych uprawnień super, ale należący do konta super-administratora, może działać przeciwko innym kontom super-administratorów — wyłączać ich 2FA, usuwać ich awatary, tworzyć nowe klucze API pod ich tożsamością lub usuwać ich istniejące klucze API.

Osoba atakująca z dostępem do sieci może wykorzystać podatność niewłaściwej kontroli dostępu w UniFi Protect AI Key, aby podnieść swoje uprawnienia na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci może wykorzystać podatność niewłaściwej walidacji danych wejściowych w aplikacji UniFi Talk, aby wykonać wstrzyknięcie poleceń na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i niskimi uprawnieniami może wykorzystać podatność niewłaściwej kontroli dostępu w aplikacji UniFi Access, aby podnieść swoje uprawnienia na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci może wykorzystać podatność niewłaściwej walidacji danych wejściowych w UniFi Enterprise Audio/Video Bridge, aby wykonać wstrzyknięcie poleceń na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i w określonych warunkach może wykorzystać podatność niewłaściwej kontroli dostępu w UniFi Connect Display Cast Pro, aby podnieść swoje uprawnienia na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci może wykorzystać podatność niewłaściwej neutralizacji sekwencji CRLF w niektórych urządzeniach z systemem UniFi OS, aby ominąć uwierzytelnianie na tych urządzeniach lub instancjach.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i w określonych warunkach może wykorzystać podatność niewłaściwej neutralizacji sekwencji CRLF w niektórych urządzeniach z systemem UniFi OS, aby ominąć uwierzytelnianie na tych urządzeniach lub instancjach.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i niskimi uprawnieniami może wykorzystać podatność niewłaściwej walidacji danych wejściowych w aplikacji UniFi Protect, aby wykonać wstrzyknięcie poleceń na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i niskimi uprawnieniami może wykorzystać podatność niewłaściwej walidacji danych wejściowych w aplikacji UniFi Access, aby wykonać wstrzyknięcie poleceń na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sieci i niskimi uprawnieniami może wykorzystać podatność niewłaściwej walidacji danych wejściowych w aplikacji UniFi Access, aby wykonać wstrzyknięcie poleceń na urządzeniu.

Osoba atakująca z dostępem do sąsiedniej sieci może wykorzystać podatność przepełnienia bufora w przełączniku EdgeMAX EdgeSwitch z obsługą DHCPv6, co umożliwia zdalne wykonanie kodu na urządzeniu.

Plugin Greenshift – animation and page builder blocks dla WordPressa do wersji 12.8.9 zawiera podatność na Stored Cross-Site Scripting w obsłudze akcji customapi. Brak wystarczającej sanityzacji odpowiedzi API przed wyświetleniem przez innerHTML umożliwia uwierzytelnionym atakującym z dostępem na poziomie Contributor wstrzyknięcie dowolnych skryptów.

Plugin WP Data Access dla WordPressa do wersji 5.5.68 zawiera podatność Insecure Direct Object Reference w funkcji check_app_access. Brak walidacji klucza kontrolowanego przez użytkownika umożliwia nieuwierzytelnionym atakującym dostęp do danych z chronionych kontenerów aplikacji.

Wtyczka ERP: Complete HR, Accounting & CRM Suite Built for WooCommerce dla WordPressa (do wersji 1.17.8 włącznie) jest podatna na nieograniczone przesyłanie plików przez funkcję save_attachments(). Brak walidacji rozszerzeń plików i normalizacji ścieżek pozwala nieuwierzytelnionym atakującym na zapisanie złośliwego PHP poza katalogiem chronionym .htaccess, co może prowadzić do zdalnego wykonania kodu, jeśli PHP jest wykonywane w katalogu uploads.

Kontrola celu webhooka w OneUptime odrzuca adresy prywatne i pętli zwrotnej podane w formie IPv4 oraz mały zestaw form IPv6, ale nie obsługuje zakresu IPv4-mapped IPv6. Ścieżka dostarczania webhooka wywołuje SSRFProtection.validateWebhookTargetIsSafe, a sprawdzanie literałów hosta w Common/Server/Utils/SSRFProtection.ts, wykonywane przez isBlockedHostnameLiteral, odrzuca prywatne i pętli zwrotnej zakresy IPv4 i testuje wartość IPv6 przeciwko adresowi nieokreślonemu, pętli zwrotnej, prefiksowi link-local i prefiksom unique-local. Wartość taka jak [::ffff:127.0.0.1] nie pasuje do żadnego z nich. Wartość jest również rozpoznawana jako literał adresu, a nie nazwa, więc ścieżka ponownie sprawdzająca adresy uzyskane z rozwiązywania nazw nie jest wykonywana. Klient HTTP traktuje formę zmapowaną jako osadzony adres IPv4 i łączy się z nim, więc uwierzytelniony członek projektu, który może skonfigurować webhook, może skierować serwer do usług pętli zwrotnej, prywatnych zakresów sieciowych i punktów końcowych metadanych link-local, a odpowiedź jest rejestrowana tam, gdzie można odczytać wynik webhooka. Wersja 12.0.7 dodaje obsługę zmapowanego zakresu.

TarsWeb ufa nagłówkowi X-Forwarded-For kontrolowanemu przez klienta, co pozwala atakującemu podszyć się pod lokalnego wywołującego. Poprzez sfałszowanie adresu pętli zwrotnej i podanie parametru uid istniejącego konta, atakujący może uzyskać dostęp do konsoli jako dowolny użytkownik, w tym administrator, bez żadnych poświadczeń. Wersja 3.0.16 naprawia ten problem.

TarsWeb nie egzekwuje kontroli dostępu w czterech metodach kontrolera PatchController, co pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi na przesyłanie pakietów, wyzwalanie wdrożeń na dowolnym serwerze, pobieranie/usuwanie pakietów innych aplikacji oraz zmianę domyślnego pakietu.

mcp-fetch sprawdza cel pobierania pod kątem zabezpieczeń SSRF bez usuwania nawiasów otaczających literał IPv6. isSafeUrl odczytuje nazwę hosta z przeanalizowanego URL, która dla literału takiego jak http://[::1]/ daje string w nawiasach, a następnie testuje go za pomocą net.isIP. To wywołanie zwraca zero dla wartości w nawiasach, więc gałąź zawierająca sprawdzenia adresów prywatnych jest całkowicie pomijana. Zabezpieczenie przechodzi do rozwiązywania nazwy hosta, string w nawiasach nie jest rozwiązywalną nazwą, nie są zwracane żadne adresy, a cel jest zgłaszany jako bezpieczny. Klient HTTP następnie usuwa nawiasy i łączy się. Ponieważ adres może być podany w formie IPv4-mapped, ta sama ścieżka dociera do dowolnego celu IPv4, który miał być wykluczony przez sprawdzenia pętli zwrotnej i prywatnych, w tym punktów końcowych metadanych link-local. isPrivateIPv6 również nie obsługuje prefiksu ::ffff:, więc forma zmapowana przeszłaby nawet po usunięciu nawiasów. Cel pobierania jest dostarczany jako argument narzędzia, więc atakujący, który może wpływać na to, o co model prosi, może odczytać wewnętrzne odpowiedzi z powrotem do kontekstu modelu.