Katalog podatności CVE

LobsterAI w wersjach od 2026.5.27 do 2026.9.23 zawiera podatność external control of file path w handlerze IPC skills:delete, który ufa wartości openclawSourceDir z pliku _meta.json skilla podczas odinstalowywania. Atakujący może nakłonić użytkownika do instalacji spreparowanego skilla, co przy odinstalowaniu spowoduje rekurencyjne usunięcie dowolnych katalogów zapisywalnych przez użytkownika, np. katalogu domowego.

MariaDB Server w wersjach od 10.6.1 do 10.6.28, 10.11.19, 11.4.13, 11.8.9, 12.3.3 i 13.0.2 zawiera podatność w typie tabeli DOS silnika CONNECT, gdzie błędne sprawdzenie granic pozwala na zapis jednego bajtu NULL poza buforem stosu pod adresem kontrolowanym przez atakującego. Uwierzytelniony użytkownik z dostępem do silnika CONNECT może wywołać awarię i potencjalnie zdalne wykonanie kodu.

W SessionManager w Argo CD w wersji 3.0.6 występuje podatność typu race condition. Pozwala ona atakującemu ominąć ograniczanie liczby prób i przeprowadzić atak brute force poprzez powtarzane, spreparowane żądania.

Aplikacja Hayat Mobile firmy Hayat Health Facilities Inc. (Hayat Hospital) w wersjach od 3.3.0 do 3.4.0 zawiera podatność polegającą na użyciu uwierzytelniania po stronie klienta, co umożliwia obejście uwierzytelniania.

EIPStackGroup OpENer w wersji v2.3.0/master do commita 76b95cf zawiera podatność out-of-bounds read w parserze żądań Connection Manager. Pozwala to zdalnemu atakującemu wywołać odmowę usługi.

W EIPStackGroup OpENer v2.3 i master do commita 76b95cf istnieje podatność out-of-bounds read w parserze EtherNet/IP TCP SendRRData Common Packet Format. Problem występuje w CreateCommonPacketFormatStructure() przy przetwarzaniu opcjonalnych elementów adresu gniazda typu 0x8000 lub 0x8001 bez uprzedniej walidacji, że bufor CPF zawiera pełną strukturę sockaddr, co pozwala zdalnemu atakującemu wywołać odmowę usługi.

W usłudze serwerowej CIP SetAttributeList w EIPStackGroup OpENer w wersji 2.3 oraz w gałęzi master do commita 76b95cf występuje podatność typu out-of-bounds read. Pozwala ona zdalnemu atakującemu wywołać odmowę usługi (DoS).

OpENer v2.3.0 / commit 76b95cf zawiera podatność out-of-bounds read w ścieżce niepołączonej komunikacji explicit messaging. Pozwala to zdalnemu atakującemu wywołać odmowę usługi.

ILIAS w wersjach przed 9.24, 10.12 i 11.5 zawiera podatność nieograniczonego przesyłania plików w obsłudze obrazów przy imporcie pytań QTI (ilQtiMatImageSecurity). Uwierzytelnieni autorzy mogą przesłać wykonywalne pliki, a atakujący z uprawnieniami do importu puli pytań może zaimportować spreparowane archiwum zapisujące plik .htaccess i plik PHP do katalogu obrazów serwowanych przez WWW, uzyskując zdalne wykonanie kodu jako użytkownik serwera WWW.

MariaDB Server w wersjach od 10.6.1 do 10.6.28, 10.11.19, 11.4.13, 11.8.9, 12.3.3 i 13.0.2 w pakietach RPM tworzył konto usługi mysql z katalogiem danych bazy jako katalogiem domowym. Użytkownik bazy z uprawnieniem FILE mógł zapisać pliki startowe, takie jak .bash_profile, do $HOME, które mogły zostać wykonane, gdy administrator otworzył powłokę logowania dla konta mysql. Pakiety Debian nie są podatne, ponieważ używają /nonexistent jako katalogu domowego.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 router api/cluster udostępnia operacje modyfikacji węzłów i przestrzeni nazw oraz globalne przeładowanie/restart Nginx z wymogiem AuthRequired, ale bez RequireSecureSession. Uwierzytelniony użytkownik z włączonym OTP, posiadający skradziony lub trwały token JWT, może wykonywać operacje CRUD na węzłach, odczytywać lub podmieniać poświadczenia węzłów, zmieniać przestrzenie nazw oraz wywoływać przeładowanie/restart Nginx bez ponownego uwierzytelnienia drugim składnikiem.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 mechanizm samodzielnej aktualizacji weryfikuje pobrany plik binarny wyłącznie za pomocą skrótu pochodzącego z tego samego serwera aktualizacji. Skompromitowane lustro lub atakujący w sieci mogą dostarczyć złośliwy plik wykonywalny wraz z pasującym skrótem, a aplikacja zainstaluje i uruchomi ten kod w kontekście procesu Nginx UI przy następnej aktualizacji.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 zwykli uwierzytelnieni użytkownicy mogą uzyskać dostęp do /api/nodes i /api/nodes/:id, których odpowiedzi zawierają pole tokenu węzła. Ten sam token jest akceptowany jako X-Node-Secret przez AuthRequired i mapuje żądanie na initUser, co pozwala użytkownikowi podszyć się pod zaufany węzeł wobec osiągalnego członka klastra.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 plik internal/backup/restore.go rozpakowuje wewnętrzne archiwa przed zastosowaniem flag restore_nginx i restore_nginx_ui oraz zezwala na dowiązania symboliczne wskazujące na aktywną ścieżkę konfiguracji Nginx. Uwierzytelniony użytkownik mogący tworzyć i przywracać kopie zapasowe może przygotować kopię, która umieszcza dowiązanie symboliczne w drzewie tymczasowym, a następnie zapisuje przez nie zwykły plik, nawet gdy obie flagi przywracania są wyłączone.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 mechanizm AuthRequired akceptuje token cookie zarządzany przez przeglądarkę jako poświadczenie API, po tym jak front end zapisze JWT w tym cookie. Ponieważ punkty końcowe zarządzania nie wymagają powszechnie tokenu CSRF ani nie wykonują walidacji Origin lub Referer, zdalny atakujący może nakłonić przeglądarkę zalogowanego administratora do wysłania uwierzytelnionych żądań zmieniających stan z innej witryny, w tym POST /api/configs.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 punkt końcowy POST /api/login sprawdza EnabledOTP, ale nie wymaga asercji WebAuthn, gdy EnabledPasskey jest prawdziwe i nie skonfigurowano sekretu TOTP. Konto korzystające wyłącznie z passkey otrzymuje sesję po weryfikacji hasła, mimo że Enabled2FA wskazuje na posiadanie drugiego czynnika.

W Nginx UI od wersji 2.0.0 do 2.5.0 aplikacja akceptuje główne poświadczenie Node.Secret poprzez parametr zapytania node_secret w ścieżkach uwierzytelniania HTTP i WebSocket, zamiast wymagać nagłówka X-Node-Secret. Poświadczenie może pojawić się w logach dostępu, logach proxy, historii przeglądarki, nagłówkach Referer, adresach URL konfiguracji i danych środowiskowych wdrożenia.

SmarterMail przed buildem 9777 zawiera podatność na eskalację uprawnień, w której tokeny dostępu i odświeżania JWT zawierają roszczenie roli osadzone w momencie wydania, które nie jest ponownie weryfikowane względem aktualnej roli konta przy użyciu przez POST /api/v1/auth/refresh-token. Atakujący, którzy przechwycą token odświeżania wydany przed degradacją administratora lub zdegradowany użytkownik, którego sesja nie była aktywnie odpytywana w momencie degradacji, mogą odtworzyć nieaktualny token, aby uzyskać nowy token dostępu zachowujący wyższą rolę uprawnień.

SmarterMail przed buildem 9777 zawiera podatność na zdalne wykonanie kodu, która pozwala atakującemu posiadającemu token dostępu o zakresie SysAdmin obejść kontrolę zawartości katalogu skryptów Volume Mount poprzez utworzenie nowej domeny pocztowej z dowolną ścieżką główną FileStore wewnątrz zaufanego katalogu Scripts za pomocą punktu końcowego domain-put. Atakujący mogą ujawnić ścieżkę Scripts przez punkt końcowy AddOrUpdateMount, wyczyścić czarną listę rozszerzeń przesyłania przez punkt końcowy global-mail, a następnie przesłać złośliwy skrypt przez zwykłe API przesyłania plików poczty, tak aby zapisanie CommandMount uruchomiło RunScript przed walidacją, co skutkuje odwrotną powłoką wykonującą się jako konto usługi SmarterMail z uprawnieniami na poziomie SYSTEM.

Podatność polegająca na alokacji zasobów bez ograniczeń lub dławienia (CWE-770) podczas deserializacji obiektów Java w Google Guava w wersjach od 4.0 do 33.7.1 pozwala atakującemu wywołać odmowę usługi poprzez OutOfMemoryError. Podczas deserializacji instancji CompactHashMap, CompactHashSet lub MapMakerInternalMap Guava przydziela tablicę na podstawie parametru rozmiaru określonego przez wywołującego bez dławienia, co umożliwia wyczerpanie pamięci z spreparowanych strumieni serializacji.