Katalog podatności CVE

W Tesseract przed wersją 5.5.4 funkcja WeightMatrix::DeSerialize ufa bajtowi trybu z sieci LSTM w pliku traineddata i wywołuje WeightMatrix::DeSerializeOld, gdy flaga kDoubleFlag jest wyczyszczona. W domyślnych kompilacjach FAST_FLOAT DeSerializeOld wywołuje ASSERT_HOST zamiast zwrócić błąd, więc ładowanie spreparowanego modelu przez TessBaseAPI::Init kończy proces i powoduje odmowę usługi.

W Tesseract od wersji 5.4.0 do 5.5.4 funkcja AppendLinePolygon w src/api/pagerenderer.cpp niszczy należący do wywołującego akumulator Pta dla tekstu od prawej do lewej, przyjmując go przez wartość, pozostawiając wiszące wskaźniki line_top_rtl_pts i line_bottom_rtl_pts. Na stronie z tekstem hebrajskim lub arabskim w domyślnym poziomie PAGE XML, POLYGONFLAG z fałszywym skewed_flag wchodzi w podatne wywołania, a LEVELFLAG większy od zera zapewnia alternatywną bramkę. Wywołania wielokrotnie odczytują i zwalniają nieaktualny obiekt, powodując podwójne zwolnienie i użycie po zwolnieniu, pozwalając uszkodzonym współrzędnym dotrzeć do RecalcPolygonline.

W phoenix_html występuje podatność na cross-site scripting (XSS) polegająca na niewłaściwej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania stron internetowych. Funkcja attributes_escape/1 w lib/phoenix_html.ex escapuje wartości atrybutów, ale nie nazwy atrybutów; klucz taki jak 'x onmouseover' może zakończyć atrybut i rozpocząć nowy, a klucze atomowe są tylko dasheryzowane, co pozwala na wstrzyknięcie dowolnych znaków, w tym cudzysłowów i '>'. Podatność dotyczy wersji od 1.0.0 przed 3.3.5 oraz od 4.0.0 przed 4.4.0.

SNARK Verifier to generyczny weryfikator (S)NARK. W wersjach przed 0.2.5 obwód agregacji Halo 2 może nieprawidłowo obsługiwać punkty dowodu zakodowane jako punkt w nieskończoności. Funkcja EcPointLoader::multi_scalar_multiplication umieszcza bazę Value::Assigned(_) w parze z Value::Constant(ONE) na liście zmiennych bazowych i przekazuje ją bezpośrednio do sum_with_const. Domyślny shim deleguje do halo2-lib EccChip::sum, którego niekompletne dodawanie afiniczne zakłada punkty wejściowe różne od tożsamości. Punkt dowodu kontrolowany przez prover, zakodowany jako (0, 0), może zatem wejść do końcowej sumy agregacji przez skrót skalara jeden i wpłynąć na obliczenia MSM lub akumulatora. Praktyczna wykorzystywalność zależy od otaczających kontroli agregacji i final-decider; biuletyn nie potwierdza uniwersalnej akceptacji nieprawidłowych dowodów. Problem naprawiono w wersji 0.2.5.

OpenVM to wydajny i modułowy framework zkVM. W wersjach przed 1.7.0 w linii 1.x oraz w dotkniętych wersjach przedpremierowych 2.0 i 2.1 funkcja OpenVmHalo2Verifier.verify przyjmuje appExeCommit i appVmCommit jako wartości bytes32 bez sprawdzenia, czy któraś z nich jest mniejsza od modułu ciała skalarnego BN254. Mimo że długości wartości publicznych i danych dowodu są sprawdzane, wywołujący mogą podać niekanoniczne 256-bitowe kodowania większe lub równe temu modułowi na granicy wrappera Solidity. Aplikacje polegające na wrapperze mogą zatem akceptować niekanoniczne zobowiązania app executable i app VM, tworząc niejednoznaczność między dostarczonymi wartościami bajtowymi a elementami ciała używanymi przez weryfikator. Problem naprawiono w wersjach 1.7.0, 2.0.0-rc.3 i 2.1.0-preview.

SNARK Verifier to generyczny weryfikator (S)NARK. W wersjach przed 0.2.5 limb publicznej instancji akumulatora KZG są dekodowane bez konsekwentnego egzekwowania kanonicznych granic limb przed rekonstrukcją współrzędnych krzywej eliptycznej. PlonkProof::read wybiera skalary za pomocą accumulator_indices i przekazuje je do AccumulatorEncoding::from_repr. Dla loadera EVM LimbsEncoding::from_repr przekazuje je do EvmLoader::ec_point_from_limbs w snark-verifier/src/loader/evm/loader.rs, gdzie shl i add rekonstruują współrzędne, zanim validate_ec_point sprawdzi wynikowy punkt afiniczny, a nie oryginalne granice limb. Powiązana ścieżka natywna w snark-verifier/src/pcs/kzg/accumulator.rs może osiągnąć dekodowanie oparte na asercji lub unwrap i panikę zamiast zwrócić błąd weryfikacji. Pozwala to na niekanoniczne kodowania na granicy weryfikatora i może spowodować awarię natywnego weryfikatora. Oczekuje się, że standardowe obwody agregacji SDK ograniczają limby akumulatora przed tą granicą, co ogranicza praktyczną wykorzystywalność. Problem naprawiono w wersji 0.2.5.

W oprogramowaniu HotCRP wyszukiwanie komentarzy za pomocą terminu `cmt:USER` sprawdza widoczność komentarza, ale nie weryfikuje, czy tożsamość autora powinna być ujawniona. Uwierzytelniony użytkownik może więc wywnioskować autora anonimowego komentarza, naruszając anonimowość recenzentów.

Podatność w bazie czasu rzeczywistego Arc pozwala na obejście autoryzacji między bazami danych poprzez funkcje I/O DuckDB, takie jak parquet_scan, glob, read_csv_auto i inne, które nie są blokowane przez listę denylist. Poprzednia poprawka CVE-2026-47735 nie obejmowała tych aliasów i funkcji, umożliwiając nieautoryzowany dostęp do danych, schematów i statystyk innych baz w ramach dozwolonego katalogu głównego.

Przeglądarka Maxthon dla Androida przed wersją 7.5.8.103 zawiera podatność na podszywanie się paska adresu. Złośliwa strona może wyświetlić fałszywy pasek adresu z zaufaną domeną, wykorzystując brak trwałego powiadomienia o trybie pełnoekranowym, i nakłonić użytkownika do ujawnienia danych logowania.

W Immich przed wersją 3.0.0 punkt końcowy GET /api/map/markers ujawniał współdzielącemu z uprawnieniami tylko do odczytu współrzędne GPS i istnienie zarchiwizowanych zdjęć lub filmów innego użytkownika. Ujawnienie ogranicza się do metadanych lokalizacji i identyfikatorów zasobów, ponieważ same pliki pozostają chronione.

W Immich przed wersją 3.3.0 nieuwierzytelniony punkt końcowy /predict usługi uczenia maszynowego przyjmował obiekt opcji bez ograniczania parametrów wrażliwych na bezpieczeństwo. Atakujący z dostępem sieciowym mógł ustawić cache_dir na dowolną zapisywalną ścieżkę, powodując zapis pobieranych modeli oraz rekurencyjne usunięcie wybranego katalogu przez shutil.rmtree().

W pgAdmin 4 odświeżanie widoku zmaterializowanego przekazywało nazwę bazy danych do argumentu --dbname programu psql bez zmian. libpq traktuje wartość zawierającą "=" lub URI postgresql:// jako pełny ciąg połączenia, co pozwalało przekierować połączenie na wybrany host i port oraz ujawnić zapisane hasło serwera.

W pgAdmin 4 zmiana hasła użytkownika (przez niego samego lub administratora) nie unieważniała istniejących sesji. Sesja ustanowiona przed zmianą, np. na innym urządzeniu lub przez osobę znającą stare hasło, pozostawała zalogowana aż do wygaśnięcia.

W trybie serwera pgAdmin 4 sprawdzał uprawnienia do pliku w katalogu przechowywania za pomocą check_access_permission(), a następnie otwierał plik po nazwie zwykłym open() lub przekazywał ścieżkę narzędziom (pg_dump, pg_dumpall, pg_restore, psql) oraz funkcjom eksportu/importu servers.json. Podmiana dowiązania symbolicznego lub twardego albo FIFO między sprawdzeniem a otwarciem pozwalała wyjść poza katalog przechowywania i zapisać, nadpisać lub odczytać plik, albo załadować go do tabeli, z uprawnieniami konta systemowego pgAdmin. Luka dotyczy wersji pgAdmin 4 przed 9.19.

W pgAdmin 4 w trybie serwera punkty końcowe API serwera przechowywały flagę "shared" i nazwę użytkownika, pozwalając każdemu użytkownikowi mogącemu zarejestrować serwer na udostępnienie go wszystkim. Import servers.json miał podobną lukę, ponieważ wpisy "Shared" nieadministratora usuwano dopiero po walidacji.

W pgAdmin 4 hasło serwera było zapisywane w środowisku procesu pgAdmin (jako PGPASSWORD dla narzędzia PSQL oraz pod zmienną per-proces dla narzędzia) i nigdy nie usuwane. W trybie serwera środowisko jest współdzielone przez żądania wszystkich użytkowników i kopiowane do uruchamianych procesów, więc inny użytkownik mógł odziedziczyć hasło i użyć go do połączenia.

W trybie serwera pgAdmin 4 występuje luka w walidacji ścieżek: funkcja check_access_permission() sprawdzała jedną ścieżkę, a wywołujący używali innej, co pozwalało na odczyt, zapis, usuwanie lub przenoszenie plików poza katalogiem przechowywania użytkownika. Dodatkowo podwójne dekodowanie ścieżek folderów i brak separatora przy łączeniu ścieżek umożliwiały dostęp do katalogów innych użytkowników lub całego systemu. Podatność dotyczy wersji pgAdmin 4 przed 9.19 i nie występuje w trybie desktop.

W wersjach Secret Server starszych niż 12.3.1 aplikacja nie zawsze weryfikowała PIN ani kontrolę biometryczną podczas korzystania z urządzenia zgodnego z FIDO2. Może to pozwolić na obejście dodatkowej weryfikacji drugiego czynnika.

Podatność typu cross-origin request forgery w WIT SynApps Runtime do wersji 1.4.11 pozwalająca atakującym podać dowolny adres docelowy podczas wdrażania kontrolera, co powoduje wysyłanie przez przeglądarkę ofiary żądań odkrywania do hostów wskazanych przez atakującego. Atakujący może wykorzystać przeglądarkę ofiary do sondowania adresów loopback, lokalnych nazw hostów lub hostów wewnętrznych i inicjowania procesu rejestracji w instancjach REDY, przekraczając granice segmentacji IT/OT.

Podatność typu pre-authentication reflected cross-site scripting w WIT SynApps Runtime do wersji 1.4.11 pozwalająca nieuwierzytelnionym atakującym wstrzyknąć i wykonać dowolny JavaScript poprzez spreparowany parametr zapytania LINK wysłany do punktu końcowego /System/Session-1. Atakujący mogą wykorzystać tę lukę do przechwytywania poświadczeń, manipulacji procesem logowania, dostępu do danych widocznych w przeglądarce i wykonywania żądań same-origin do punktów końcowych kontrolera.