Katalog podatności CVE

Glances to narzędzie do monitorowania systemu, które przed wersją 4.5.5 używało funkcji pickle.load() do odczytu pliku cache z wersją. Brak weryfikacji integralności oraz walidacji formatu przed deserializacją umożliwia atakującemu z dostępem do tego pliku wprowadzenie złośliwego pliku pickle, co prowadzi do wykonania dowolnego kodu.

Glances to narzędzie do monitorowania systemów, które przed wersją 4.5.5 miało lukę w silniku monitorowania KVM/QEMU. Nazwy domen VM były przekazywane do szablonów poleceń bez odpowiedniego oczyszczania, co pozwalało na wykonanie dowolnych poleceń przez użytkowników mogących tworzyć lub zmieniać maszyny wirtualne.

W AzeoTech DAQFactory w wersjach 21.1 i wcześniejszych wykryto podatność Use After Free, która może być wykorzystana przez atakującego za pomocą specjalnie spreparowanych plików .ctl, prowadząc do wykonania kodu.

Wersje Cscape firmy Horner Automation przed 10.2 SP3 są podatne na lukę typu Out-of-Bounds Read podczas analizy plików CSP. Skuteczne wykorzystanie tej podatności może umożliwić atakującemu ujawnienie informacji oraz wykonanie dowolnego kodu.

Podatność w implementacji AES-GCM pozwala na zawinięcie licznika i ponowne użycie strumienia klucza przy przetwarzaniu bardzo dużych pojedynczych wiadomości (powyżej 64 GiB) przez API strumieniowe, co umożliwia odzyskanie tekstu jawnego.

Podatność w bibliotece wolfSSL dotyczy funkcji PKCS7_verify(), która błędnie zwracała sukces dla zdegenerowanych obiektów PKCS#7 zawierających tylko certyfikaty, bez podpisu. Taki obiekt ma puste pole signerInfos, przez co weryfikacja podpisanych danych kończy się sukcesem bez uwierzytelnienia jakiejkolwiek treści.

Menedżer pakietów pnpm w wersjach od 11.3.0 do 11.5.3 zawiera podatność, w której polecenie `pnpm stage download` tworzyło lokalną nazwę pliku na podstawie nazwy pakietu i wersji pochodzących z rejestru. Złośliwy manifest mógł spowodować zapis pliku poza wybranym katalogiem docelowym, nadpisując inny dostępny plik.

Menedżer pakietów pnpm przed wersjami 10.34.2 i 11.5.3 przechowuje metadane bootstrap menedżera pakietów w pierwszym dokumencie YAML pliku pnpm-lock.yaml. Złośliwe repozytorium może wykorzystać ten mechanizm, aby ominąć świeże rozwiązywanie wersji menedżera pakietów i spowodować instalację oraz wykonanie dowolnego kodu podczas automatycznej zmiany wersji.

pnpm przed wersjami 10.34.2 i 11.5.3 umożliwia instalację zależności konfiguracyjnych zdefiniowanych w pliku pnpm-workspace.yaml przed wykonaniem poleceń. Repozytorium może zadeklarować pacquet lub @pnpm/pacquet jako zależność konfiguracyjną, a pnpm traktuje tę zależność jako zgodę na użycie silnika instalacyjnego. Podczas instalacji pnpm rozwiązuje platformowo-specyficzny plik binarny @pacquet/<platform>-<arch>/pacquet z katalogu node_modules/.pnpm-config/<packageName> i uruchamia go jako programista lub użytkownik CI.

W pnpm przed wersjami 10.34.2 i 11.5.3, normalizator sufiksów peer-dependency błędnie usuwał tekst w nawiasach z lokalizatorów git, URL, tarball, plików i innych. Zatwierdzenie jednego źródła mogło autoryzować inne, kontrolowane przez atakującego źródło, którego lokalizator został znormalizowany do tej samej wartości.

pnpm przed wersjami 10.34.0 i 11.4.0 pozwala na wykorzystanie aliasu zależności przechodniej z metadanych pakietu rejestru do zawierania segmentów ścieżki (path traversal). Podczas instalacji pnpm używa tego aliasu jako ścieżki systemu plików przy linkowaniu węzłów zależności, co umożliwia atakującemu zastąpienie ścieżek w bieżącym projekcie dowiązaniami symbolicznymi do katalogów kontrolowanych przez atakującego.

Podatność w menedżerze pakietów pnpm przed wersjami 10.34.0 i 11.4.0 pozwala atakującemu na zapis lub usunięcie dowolnych plików w systemie plików podczas wykonywania polecenia pnpm install. Problem wynika z braku walidacji ścieżek w plikach .patch, co umożliwia użycie sekwencji ../ do wyjścia poza katalog pakietu.

W jq przed wersją 1.8.2, użycie opcji `--rawfile` z kontrolowanym przez atakującego plikiem może prowadzić do zapisu poza dozwolonym obszarem sterty w wersjach bez asercji. Błąd wynika z braku przerwania pętli po wystąpieniu błędu „String too long”, co powoduje dalsze operacje na nieprawidłowym obiekcie.

Podatność w menedżerze pakietów pnpm przed wersjami 10.33.4 i 11.0.7 pozwala złośliwemu serwerowi codeload.github.com na dostarczenie dowolnego archiwum tarball, które pnpm zainstaluje niezależnie od pliku lockfile. Lockfile nie przechowuje skrótów zależności pobieranych z tego serwera, co umożliwia atakującemu podmianę pakietów.

Podatność umożliwia obejście walidacji łańcucha zaufania X.509 w funkcji wolfSSL_X509_verify_cert() w bibliotece wolfSSL skompilowanej z opcją --enable-opensslextra. Gdy aplikacja dostarczy niezaufane certyfikaty pośrednie, a łańcuch jest dłuższy niż maksymalna dozwolona głębokość (domyślnie 100), walidator akceptuje certyfikat atakującego, nie docierając do zaufanego punktu kotwiczenia.

W Keycloak Policy Enforcer wykryto lukę, która pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi ominąć wszystkie polityki autoryzacji, w tym sprawdzanie ról, zakresów i uprawnień UMA. Poprzez dodanie ścieżki strony odmowy dostępu do URL żądania (jako segment ścieżki lub parametr zapytania) atakujący może uzyskać nieautoryzowany dostęp do chronionych zasobów.

W Keycloak wykryto brak autoryzacji w punkcie końcowym GroupResource.addChild() w Admin REST API. Uwierzytelniony użytkownik z ograniczonymi uprawnieniami administracyjnymi może przepiąć dowolną istniejącą grupę, w tym grupę z rolą realm-admin, pod swoją zarządzaną grupę, gdy włączone jest FGAPv2.

W Keycloak wykryto podatność, która pozwala zdalnemu atakującemu z uprawnieniami administracyjnymi (posiadającemu uprawnienie `manage-client` lub dostęp do punktów końcowych rejestracji klientów) na ominięcie walidacji URI klienta. Atakujący może zarejestrować złośliwego klienta z odpowiednio spreparowanym URI przekierowania, używając schematów `javascript:` lub `data:` bez uwzględniania wielkości liter, co prowadzi do podatności na Cross-Site Scripting (XSS).

Podatność przepełnienia bufora sterty w narzędziu socat w wersjach od 1.8.0.0 do 1.8.1.1. Błąd występuje podczas parsowania odpowiedzi serwera SOCKS5 w polu DOMAINNAME, gdzie długość nazwy domeny jest odczytywana jako typ signed char, co prowadzi do ujemnej wartości, która następnie jest niejawnie konwertowana na typ size_t, powodując nieograniczony zapis do 262-bajtowego bufora odpowiedzi.

W ToolJet przed wersją 3.20.178-lts występuje podatność SSRF w komponencie źródła danych RestAPI. Filtr prywatnych adresów IP sprawdza jedynie ciąg nazwy hosta, co pozwala na obejście zabezpieczeń i kradzież tokenów tożsamości zarządzanych przez Azure.