Katalog podatności CVE

Podatność w komponencie administracyjnym Analytics and Location Engine (ALE) umożliwia atak typu man-in-the-middle (MitM). Udana eksploatacja może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami roota na urządzeniu.

Podatności w interfejsie webowym Analytics and Location Engine pozwalają uwierzytelnionym zdalnym użytkownikom na uruchamianie dowolnych poleceń na hoście. Udana eksploatacja może umożliwić wykonanie dowolnych poleceń jako root, prowadząc do pełnego przejęcia systemu.

Podatność występuje w funkcji przywracania konserwacji Analytics and Location Engine (ALE). Udana eksploatacja może pozwolić uwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na uzyskanie nieautoryzowanego dostępu do systemu plików z uprawnieniami roota, co może skutkować pełnym przejęciem systemu.

Podatność w Analytics and Location Engine (ALE) może umożliwić nieautoryzowany dostęp, ujawnienie informacji lub odmowę usługi. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może wykorzystać system, wysyłając specjalnie spreparowane dane wejściowe lub przechwytując komunikację sieciową.

Podatność w komponencie Analytics and Location Engine (ALE) polega na nieprawidłowym przetwarzaniu przychodzących połączeń gniazd. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może ją wykorzystać, dostarczając specjalnie spreparowane dane wejściowe podczas nawiązywania połączenia.

Podatność w interfejsie zarządzania Analytics and Location Engine (ALE) może umożliwić ujawnienie wrażliwych informacji. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może ją wykorzystać, wysyłając specjalnie spreparowane żądania do określonych wewnętrznych punktów końcowych.

Podatność w wewnętrznym komponencie administracyjnym Analytics and Location Engine (ALE). Skuteczne wykorzystanie tej podatności może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na uzyskanie nieautoryzowanego zapisu do systemu plików z podwyższonymi uprawnieniami, co może prowadzić do pełnej kompromitacji systemu.

Podatność w Analytics and Location Engine (ALE), gdzie aplikacja i bazowy system operacyjny używają domyślnych, zakodowanych na stałe poświadczeń dla kilku kont administracyjnych i systemowych. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może wykorzystać tę podatność, próbując zalogować się przy użyciu tych znanych domyślnych poświadczeń. Skuteczne wykorzystanie może skutkować uzyskaniem przez atakującego nieautoryzowanego dostępu do interfejsu zarządzania aplikacją i bazowego systemu operacyjnego, co może prowadzić do pełnej kompromitacji systemu.

Problem w yaml-cpp 0.9.0 pozwala zdalnemu atakującemu uzyskać poufne informacje poprzez komponenty src/scanner.cpp, Scanner::PopIndent() oraz Scanner::PushIndentTo().

MPXJ to biblioteka open source do odczytu i zapisu planów projektowych z różnych formatów plików i baz danych. Od wersji 7.3.0 do 16.5.0 odczyt odpowiednio spreparowanego pliku Primavera P3 PRX lub SureTrak STX może spowodować zapis plików przez MPXJ w dowolnych lokalizacjach w systemie plików. Problem naprawiono w wersji 16.5.0.

mppx to interfejs TypeScript dla protokołu machine payments. Przed wersją 0.8.2 ścieżka współpodpisywania opłat w src/tempo/internal/fee-payer.ts kopiowała access_list dostarczony przez klienta z 0x78 FeePayerEnvelope bez weryfikacji długości ani zawartości. Ponieważ wpisy listy dostępowej EIP-2930 zużywają gaz wewnętrzny nawet, gdy wymienione adresy nie są używane, klient mógł dodać fikcyjne wpisy adresowe i spowodować, że portfel fee_payer serwera zapłaci niepotrzebne opłaty transakcyjne. Zademonstrowana lista 180 wpisów mieściła się w limicie gazu 500 000, limicie nagłówka 16 KB i budżecie symulacji RPC, zwiększając opłatę około 9,4 razy. Problem naprawiono w wersji 0.8.2.

mppx to interfejs TypeScript dla protokołu machine payments. Przed wersją 0.8.2 FeePayerPolicy w src/tempo/internal/fee-payer.ts używał decodeFunctionData do walidacji calldata sponsorowanego opłatami, ale nie odrzucał końcowych bajtów. Klient mógł dodać niezerowe dopełnienie, które zwiększało wewnętrzny gaz calldata, podczas gdy gas_limit i max_fee_per_gas pozostawały w limitach polityki, powodując, że portfel fee_payer serwera płacił znacznie więcej niż wymagała zdekodowana transakcja. Testowany limit nagłówka 16 KB ograniczał zademonstrowane dopełnienie do około 5500 bajtów i powodował około pięciokrotnie wyższą opłatę transakcyjną. Problem naprawiono w wersji 0.8.2.

Kaneo w wersjach od 2.3.12 do 2.12.2 zawiera podatność braku autoryzacji, która pozwala uwierzytelnionym członkom przestrzeni roboczej z rolami viewer lub member na usuwanie i modyfikowanie zadań poza przydzielonymi uprawnieniami poprzez wykorzystanie punktu końcowego masowych zadań, który pomija sprawdzanie uprawnień przestrzeni roboczej. Atakujący mogą wysyłać żądania do punktu końcowego PATCH /api/task/bulk, który weryfikuje jedynie członkostwo w przestrzeni roboczej bez wywoływania kontroli uprawnień opartej na rolach, aby trwale usunąć wszystkie zadania lub zmodyfikować ich status, priorytet, osobę przypisaną, termin i etykiety.

request-filtering-agent to implementacja http(s).Agent, która blokuje żądania do prywatnych/zastrzeżonych adresów IP. Przed wersją 3.2.1 klasy RequestFilteringHttpAgent i RequestFilteringHttpsAgent synchronicznie zgłaszały wyjątek z createConnection przy odrzucaniu dosłownego prywatnego adresu IP, takiego jak 169.254.169.254 lub 127.0.0.1. Ponieważ Node.js http.request i http.get oczekują asynchronicznego dostarczania błędów połączenia, wyjątek omijał req.on('error') i stawał się nieprzechwyconym wyjątkiem, który mógł zakończyć proces aplikacji. Nazwy hostów rozwiązywane asynchronicznie nie były dotknięte tą asymetrią dostarczania błędów. Problem naprawiono w wersji 3.2.1.

MPXJ to biblioteka open source do odczytu i zapisu planów projektów z różnych formatów plików i baz danych. Od wersji 5.5.5 do 16.4.1 MerlinReader tworzy DocumentBuilder z domyślnymi ustawieniami podczas parsowania XML z kolumny ZTIMEINTERVALS bazy danych SQLite projektu Merlin, pozostawiając włączone deklaracje doctype i encje zewnętrzne. Spreparowana baza danych może spowodować odczyt dowolnego lokalnego pliku przez parser, choć późniejsze przetwarzanie sparsowanego XML przez MPXJ sprawia, że ujawnienie zawartości pliku jest mało prawdopodobne. Problem naprawiono w wersji 16.4.1.

psd-tools to pakiet Pythona do pracy z plikami Adobe Photoshop PSD. Przed wersją 1.17.4 metody PSDImage.composite() i PSDImage.numpy() alokowały bufory wyjściowe na podstawie geometrii nagłówka PSD kontrolowanej przez atakującego, w tym szerokości, wysokości, kanałów, głębi i prostokątów warstw, przed walidacją tych wartości względem dostępnych danych pliku. Mały spreparowany plik PSD mógł zatem spowodować alokację pamięci rzędu wielu gigabajtów, a PSDImage.composite() mogło zwrócić czarny obraz zamiast zgłosić wyjątek. Usługi przetwarzające niezaufane pliki PSD mogą zostać zakończone przez obsługę braku pamięci. Problem naprawiono w wersji 1.17.4.

SIPGO to biblioteka do tworzenia usług SIP w języku GO. Przed wersją 1.4.1 funkcja ParserStream.parseSingle w sip/parser_stream.go przydziela bufor treści SIP na podstawie nagłówka Content-Length kontrolowanego przez klienta, zanim zostanie wymuszone ograniczenie ParseMaxMessageLength. Nieuwierzytelniony peer może wysłać wiadomość strumieniową przez TCP, TLS, WS lub WSS z zawyżoną zadeklarowaną długością, powodując nadmierną alokację pamięci i odmowę usługi przed odczytaniem treści. Problem został naprawiony w wersji 1.4.1.

LTSecurity LTK3500SF zawiera podatność związaną z twardo zakodowanymi poświadczeniami, gdzie hasła kont root i guest są przechowywane w /etc/shadow jako słabe hashe, które można odzyskać za pomocą narzędzi do łamania haseł opartych na słownikach. Odzyskane poświadczenia uwierzytelniają się w usługach Telnet i SSH urządzenia i dają dostęp na poziomie root do systemu operacyjnego. Usługi te nie są potwierdzone jako automatycznie uruchamiane przy starcie, więc wykorzystanie wymaga działania Telnet lub SSH, czy to włączonych przez konfigurację urządzenia, czy uruchomionych ręcznie.

SolarWinds Observability Self-Hosted jest dotknięty podatnością na nieuwierzytelnione zdalne wykonanie kodu, wynikającą z deserializacji niezaufanych danych, gdy aplikacja jest skonfigurowana do korzystania z określonego trybu komunikacji.

SolarWinds Observability Self-Hosted jest podatny na zdalne wykonanie kodu bez uwierzytelnienia z powodu niewystarczających kontroli integralności. Dotyczy to instalacji skonfigurowanych w sposób inny niż domyślny i niebezpieczny.