Katalog podatności CVE

Podatność na przechowywany XSS w pluginie Xpro Addons dla WordPress (wersje do 1.4.24). Brak odpowiedniego oczyszczania i kodowania w widżecie Icon Box umożliwia uwierzytelnionym atakującym (od poziomu contributor) wstrzyknięcie złośliwego JavaScript.

Wtyczka Gutenverse dla WordPressa do wersji 3.4.6 zawiera podatność na przechowywany XSS przez parametr 'imageLoad'. Brak odpowiedniej sanityzacji wejścia i ucieczki wyjścia umożliwia uwierzytelnionym atakującym z dostępem na poziomie współautora lub wyższym wstrzyknięcie dowolnych skryptów webowych.

Wtyczka Pie Register dla WordPressa zawiera brak sprawdzenia uprawnień w funkcji pie_main(), co pozwala nieuwierzytelnionym atakującym na zmianę statusu formularza rejestracyjnego. Podatność dotyczy wersji do 3.8.4.8 włącznie.

Podatność w Electron (wersje przed 38.8.6, 39.8.1, 40.8.0, 41.0.0-beta.8) na macOS. Funkcja app.moveToApplicationsFolder() używa AppleScript, który nieprawidłowo obsługuje niektóre znaki w ścieżce, co może prowadzić do wykonania dowolnego AppleScript po zaakceptowaniu przez użytkownika monitu.

W frameworku Electron przed wersjami 38.8.6, 39.8.1, 40.8.1 i 41.0.0 worker usługowy działający w sesji może fałszować odpowiedzi na wewnętrznym kanale IPC używanym przez webContents.executeJavaScript() i podobne metody. Powoduje to, że obietnica w procesie głównym rozwiązuje się z danymi kontrolowanymi przez atakującego.

W frameworku Electron przed wersjami 38.8.6, 39.8.1, 40.8.1 i 41.0.0, gdy element iframe żąda pełnego ekranu, blokady wskaźnika, blokady klawiatury, openExternal lub uprawnień mediów, pochodzenie przekazywane do session.setPermissionRequestHandler() pochodziło z strony najwyższego poziomu, a nie z żądającego iframe. Aplikacje przyznające uprawnienia na podstawie parametru pochodzenia mogą nieświadomie udzielić dostępu treściom osadzonym z zewnątrz.

Electron przed wersjami 38.8.6, 39.8.1, 40.8.1 i 41.0.0 na macOS i Linux zawiera podatność na odczyt poza zakresem sterty podczas parsowania spreparowanej wiadomości drugiej instancji, gdy aplikacja wywołuje app.requestSingleInstanceLock(). Wyciek pamięci może zostać dostarczony do handlera zdarzenia drugiej instancji. Problem dotyczy tylko procesów działających jako ten sam użytkownik co aplikacja Electron. Windows nie jest dotknięty.

W Electronie przed wersjami 38.8.6, 39.8.4, 40.8.4 i 41.0.0 stwierdzono nieprawidłowe zakresowanie ustawienia nodeIntegrationInWorker. W pewnych scenariuszach współdzielenia procesów, workerzy uruchomieni w ramkach z wyłączoną integracją Node.js mogli ją otrzymać. Problem dotyczy tylko aplikacji, które włączają nodeIntegrationInWorker.

Electron na Windows nie waliduje nazwy protokołu w app.setAsDefaultProtocolClient() przed zapisem do rejestru. Aplikacje przekazujące niezaufane dane jako nazwę protokołu mogą pozwolić atakującemu na zapis do dowolnych podkluczy rejestru, potencjalnie przejmując istniejące procedury obsługi protokołów.

Electron, framework do tworzenia aplikacji desktopowych, zawiera lukę use-after-free w przypadku, gdy aplikacja umożliwia pobieranie plików i programowo niszczy sesje. Jeśli sesja zostanie zniszczona podczas otwartego natywnego okna dialogowego zapisu pliku, zamknięcie okna dialogowego powoduje dereferencję zwolnionej pamięci, co może prowadzić do awarii lub uszkodzenia pamięci. Luka występuje przed wersjami 38.8.6, 39.8.0, 40.7.0 i 41.0.0-beta.8.

Electron, framework do tworzenia aplikacji desktopowych, zawiera lukę HTTP response header injection. Aplikacje rejestrujące niestandardowe protokoły za pomocą protocol.handle() lub modyfikujące nagłówki odpowiedzi przez webRequest.onHeadersReceived mogą być podatne, jeśli dane kontrolowane przez atakującego są odzwierciedlane w nazwie lub wartości nagłówka odpowiedzi. Luka występuje przed wersjami 38.8.6, 39.8.3, 40.8.3 i 41.0.3.

W implementacji Nimiq Proof-of-Stake w Rust (core-rs-albatross) dwa handlery żądań konsensusu zakładają, że indeks historii jest zawsze dostępny, co może prowadzić do paniki (unwrap) podczas synchronizacji węzła. Zdalny atakujący może wywołać awarię węzła.

Podatność w PraisonAI przed wersją 4.5.90, gdzie funkcja MCPToolIndex.search_tools() kompiluje dostarczony przez użytkownika ciąg znaków bezpośrednio jako wyrażenie regularne Pythona bez walidacji, sanityzacji lub limitu czasu. Specjalnie spreparowane wyrażenie regularne powoduje katastrofalne cofanie się w silniku re, blokując wątek Pythona na setki sekund i powodując całkowitą przerwę w działaniu usługi.

Avahi, system do wykrywania usług w sieci lokalnej za pomocą mDNS/DNS-SD, przed wersją 0.9-rc4 jest podatny na atak DoS. Każdy nieuprzywilejowany użytkownik lokalny może wysłać pojedyncze wywołanie metody D-Bus z konfliktowymi flagami publikacji, powodując awarię avahi-daemon.

W Emlog w wersji 2.6.2 i wcześniejszych wykryto podatność na SQL injection w funkcji updateTagName() w pliku include/model/tag_model.php. Funkcja bezpośrednio interpoluje dane wejściowe użytkownika do zapytania SQL bez użycia sparametryzowanych zapytań, co umożliwia atak SQL injection.

W systemie Emlog w wersji 2.6.2 i starszych występuje podatność na lokalne dołączanie plików (LFI) w pliku admin/plugin.php. Parametr $plugin z żądania GET jest bezpośrednio używany w ścieżce require_once bez odpowiedniego oczyszczania. Jeśli możliwe jest ominięcie sprawdzania tokena CSRF, atakujący może dołączyć dowolne pliki PHP z systemu plików serwera, prowadząc do wykonania kodu.

Emlog przed wersją 2.6.8 zawiera podatność na trwałe XSS w module komentarzy poprzez obejście walidacji schematu URI. Atakujący może wstrzyknąć złośliwy skrypt, który wykona się przy przeglądaniu strony z komentarzem.

Emlog przed wersją 2.6.8 zawiera podatność w interfejsie aktualizacji backendu, który akceptuje zdalne adresy URL SQL i ZIP przez parametry GET. Serwer pobiera i wykonuje plik SQL, a następnie pobiera plik ZIP i rozpakowuje go bezpośrednio do katalogu głównego serwera. Proces nie waliduje tokena CSRF, więc atakujący może nakłonić uwierzytelnionego administratora do odwiedzenia złośliwego linku, co prowadzi do dowolnego wykonania SQL i zapisu plików.

nimiq/core-rs-albatross przed wersją 1.3.0 zawiera podatność, w której wybrany walidator-proposer może wysłać blok makro wyborczy, którego header.interlink nie zgadza się z kanonicznym następnym interlinkiem. Uczciwi walidatorzy akceptują tę propozycję, ponieważ funkcja verify_macro_block_proposal() nie sprawdza wiązania interlink dla bloków wyborczych. Ten sam sfinalizowany blok jest później odrzucany przez verify_block() z błędem InvalidInterlink, ale dzieje się to po podjęciu decyzji przez Tendermint, co może prowadzić do problemów z konsensusem.

W LTI JupyterHub Authenticator przed wersją 1.6.3 walidator LTI 1.1 przechowuje nonce OAuth w słowniku na poziomie klasy, który rośnie bez ograniczeń. Nonce są dodawane przed weryfikacją podpisu, więc atakujący znający prawidłowy klucz konsumenta może wysyłać powtarzane żądania z unikalnymi nonce, stopniowo wyczerpując pamięć serwera i powodując odmowę usługi.