Podatności UltraVNC repeater

UltraVNC Repeater w wersjach przed 1300 nie ogranicza adresów IP docelowych ani portów TCP, co pozwala zdalnym atakującym uzyskać funkcjonalność otwartego proxy poprzez użycie podciągu :: pomiędzy adresem IP a numerem portu.

UltraVNC repeater do wersji 1.8.2.2 zawiera globalne przepełnienie bufora w osadzonym serwerze administracyjnym HTTP. Funkcje wi_senderr() i wi_replyhdr() w pliku repeater/webgui/webutils.c zapisują dostarczony przez wywołującego URI żądania HTTP do stałego 1000-bajtowego globalnego bufora (hdrbuf) za pomocą niesprawdzonych wywołań sprintf. Bufor odbioru HTTP akceptuje URI o długości do około 150 KB (WI_RXBUFSIZE = 153600), więc nieuwierzytelniony atakujący, który może dotrzeć do portu HTTP repeatera (domyślnie TCP 80), może przepełnić hdrbuf o co najmniej 500 bajtów pojedynczym żądaniem HTTP zawierającym URI o długości 1500 bajtów lub więcej, uszkadzając sąsiednie zmienne globalne w segmencie .bss.

UltraVNC repeater do wersji 1.8.2.2 inicjalizuje serwer administracyjny HTTP z zakodowanym na stałe domyślnym hasłem. Przy pierwszym uruchomieniu, gdy brakuje pliku settings2.txt, zapisywane jest hasło "adminadmi2" dla administratora. Uwierzytelnianie Basic-auth nie ma ograniczeń prędkości ani blokady konta.

W UltraVNC repeater do wersji 1.8.2.2 występuje podatność na zapis poza dozwolonym obszarem po uwierzytelnieniu. W parserze reguł allow/deny, po skopiowaniu tokena do bufora o stałym rozmiarze, kod bezwarunkowo zapisuje znak NUL na pozycji len, nie sprawdzając, czy nie przekracza ona rozmiaru bufora. Uwierzytelniony administrator może zapisać regułę z tokenem o długości równej lub większej niż rozmiar bufora, co powoduje nadpisanie sąsiednich danych na stosie.

W UltraVNC repeater do wersji 1.8.2.2 wykryto błąd off-by-one w funkcji dekodującej Base64 używanej do uwierzytelniania HTTP Basic. Funkcja wi_uudecode() w pliku webutils.c:817 sprawdza długość wejścia za pomocą ścisłego porównania większości (>), zamiast większe lub równe (>=), co pozostawia potencjalną lukę. Obecnie ryzyko jest ograniczone do zapisu jednego bajtu na granicy 1024-bajtowego bufora stosu.