Podatności Internet Explorer

Internet Explorer w systemach Windows 7 SP1, Windows Server 2008 i R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, a także w Windows 10 i Windows Server 2016, pozwala atakującemu na uzyskanie tych samych uprawnień co bieżący użytkownik, z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci. Jest to znane jako 'Podatność na uszkodzenie pamięci silnika skryptowego'.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, a także w Windows Server 2012 i R2, Windows 10 Gold, 1511, 1607, 1703, 1709 oraz Windows Server 2016, pozwala atakującemu uzyskać te same uprawnienia co bieżący użytkownik z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci. Jest to znane jako 'Podatność na uszkodzenie pamięci silnika skryptowego'.

Internet Explorer w systemach Windows 7 SP1, Windows Server 2008 R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 oraz Windows Server 2016 ma lukę, która pozwala atakującemu uzyskać te same uprawnienia co bieżący użytkownik. Problem wynika z niewłaściwego zarządzania obiektami w pamięci przez Internet Explorer.

Internet Explorer w systemach Windows 7 SP1, Windows Server 2008 i R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na uzyskanie tych samych uprawnień co bieżący użytkownik, z powodu sposobu, w jaki przeglądarki Microsoftu obsługują obiekty w pamięci. Jest to znane jako 'Podatność na uszkodzenie pamięci silnika skryptowego'.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, Windows Server 2012 R2, Windows 10 (wszystkie wersje do 1709) oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na uzyskanie tych samych uprawnień co bieżący użytkownik, z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 Gold, 1511, 1607, 1703, 1709, Windows Server 2016 i wersja 1709 pozwala atakującemu uzyskać te same uprawnienia co bieżący użytkownik, z powodu sposobu, w jaki Internet Explorer obsługuje obiekty w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 Gold, 1511, 1607, 1703 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika, z powodu sposobu, w jaki Internet Explorer obsługuje obiekty w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1 oraz Windows Server 2012 R2 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika, z powodu sposobu, w jaki Internet Explorer obsługuje obiekty w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, a także w Windows Server 2012 i R2, Windows 10 Gold, 1511, 1607, 1703 oraz Windows Server 2016, pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci przez silnik skryptowy.

Internet Explorer w systemach Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu błędnego zarządzania obiektami w pamięci przez silnik skryptowy.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 SP2 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 Gold, 1511, 1607, 1703 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika, z powodu sposobu, w jaki Internet Explorer uzyskuje dostęp do obiektów w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 R2 SP1, Windows 8.1, Windows RT 8.1, Windows Server 2012 i R2, Windows 10 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika, z powodu sposobu, w jaki Internet Explorer uzyskuje dostęp do obiektów w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows Server 2008 SP2 i Windows Server 2012 umożliwia atakującemu wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu niewłaściwego dostępu do obiektów w pamięci.

Internet Explorer w systemach Windows 10 oraz Windows Server 2016 pozwala atakującemu na obejście polityk integralności kodu w trybie użytkownika Device Guard (UMCI) z powodu braku walidacji tych polityk przez przeglądarkę.

Internet Explorer na systemach Microsoft Windows 8.1, Windows RT 8.1 oraz Windows Server 2012 R2 pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu niewłaściwego dostępu do obiektów w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, a także Windows Server 2012 i R2, pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu niewłaściwego dostępu do obiektów w pamięci.

Internet Explorer w systemach Microsoft Windows 7 SP1, Windows Server 2008 i R2 SP1, Windows 8.1 oraz Windows RT 8.1, a także Windows Server 2012 i R2, pozwala atakującemu na wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika z powodu niewłaściwego dostępu do obiektów w pamięci.

Istnieje podatność na zdalne wykonanie kodu, gdy Internet Explorer niewłaściwie uzyskuje dostęp do obiektów w pamięci, znana jako 'Podatność na uszkodzenie pamięci w Internet Explorer'.

Istnieje podatność na zdalne wykonanie kodu, gdy Internet Explorer niewłaściwie uzyskuje dostęp do obiektów w pamięci. Podatność ta może prowadzić do uszkodzenia pamięci, co umożliwia atakującemu wykonanie dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika.

W Internet Explorer występuje podatność na zdalne wykonanie kodu, związana z tym, jak silniki JScript i VBScript renderują obiekty w pamięci. Atakujący może wykorzystać tę podatność do wykonania dowolnego kodu w kontekście bieżącego użytkownika.

Podatność zdalnego wykonania kodu w programie Internet Explorer podczas nieprawidłowego dostępu do obiektów w pamięci. Atakujący może uszkodzić pamięć i wykonać dowolny kod w kontekście bieżącego użytkownika, co przy uprawnieniach administracyjnych może prowadzić do pełnego przejęcia systemu.

Podatność na zdalne wykonanie kodu w Internet Explorerze, wynikająca z nieprawidłowego dostępu do obiektów w pamięci. Atakujący może wykonać dowolny kod w kontekście bieżącego użytkownika.

IFRAME kontrolki WebBrowser w Internet Explorer 5.01 umożliwia zdalnemu atakującemu naruszenie polityki bezpieczeństwa między ramkami poprzez zdarzenie NavigateComplete2.

Internet Explorer 5.01 pozwala zdalnym atakującym na obejście polityki bezpieczeństwa cross frame poprzez złośliwy aplet, który współdziała z obiektem Java JSObject, aby zmodyfikować właściwości DOM i ustawić IFRAME na dowolny adres URL JavaScript.

Metoda window.showHelp() w Internet Explorer 5.x nie ogranicza wykonywania plików pomocy HTML (.chm) do lokalnego hosta, co pozwala zdalnym atakującym na wykonywanie dowolnych poleceń za pomocą Microsoft Networking.

Internet Explorer 5 nie zmienia strefy bezpieczeństwa dla dokumentu ładowanego w oknie aż do momentu jego załadowania, co może umożliwić zdalnym atakującym wykonanie JavaScriptu w innym kontekście bezpieczeństwa podczas ładowania dokumentu.

Przepełnienie bufora w Internet Explorer 4.0 za pomocą tagu EMBED może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu lub wykonania złośliwego kodu.

Internet Explorer 4.0 umożliwia zdalnym atakującym odczyt dowolnych plików tekstowych i HTML na maszynie użytkownika za pomocą małego IFRAME, który wykorzystuje Dynamic HTML (DHTML) do przesyłania danych do atakującego.

Internet Explorer 4 traktuje 32-bitową liczbę ("adres IP bez kropek") w URL jako nazwę hosta zamiast adresu IP, co powoduje zastosowanie ustawień Strefy Intranetu lokalnego do wynikowej strony internetowej.

Internet Explorer 5.01 i wcześniejsze wersje umożliwiają zdalnemu atakującemu stworzenie odniesienia do okna klienta i wykorzystanie przekierowania po stronie serwera do uzyskania dostępu do lokalnych plików przez to okno.

Internet Explorer 5 umożliwia zdalnemu atakującemu modyfikację konfiguracji proxy klienta IE za pomocą złośliwego serwera WPAD.

Internet Explorer umożliwia zdalnym atakującym odczyt plików poprzez przekierowanie danych do apletu Javascript.

Internet Explorer 5 umożliwia zdalnym atakującym odczyt plików poprzez metodę ExecCommand wywołaną na IFRAME.

W Internet Explorer 5 występuje podatność związana z 'zachowaniem pobierania', która umożliwia zdalnym atakującym odczyt dowolnych plików poprzez przekierowanie po stronie serwera.

Przepełnienie bufora w Internet Explorer 5 umożliwia zdalnym atakującym wykonywanie poleceń poprzez źle sformatowany ikonę ulubionych.

Internet Explorer z ustawieniem zabezpieczeń poniżej Medium umożliwia zdalnym atakującym wykonywanie dowolnych poleceń za pomocą złośliwej strony internetowej, która wykorzystuje obiekt ActiveX FileSystemObject.

Internet Explorer 5.0 umożliwia oszustwo okien, co pozwala zdalnemu atakującemu na podrobienie legalnej strony internetowej i przechwycenie informacji od klienta.

Internet Explorer 4 umożliwia zdalnym atakującym (operatorom złośliwych stron internetowych) odczyt zawartości schowka za pomocą obiektu ActiveX przeglądarki internetowej.

Internet Explorer 4.01 umożliwia zdalnym atakującym odczyt lokalnych plików oraz fałszowanie stron internetowych poprzez użycie znaku "%01" w adresie URL Javascript typu "about:", co powoduje, że przeglądarka używa domeny określonej po tym znaku.

Internet Explorer 4.01 umożliwia zdalnym atakującym odczyt dowolnych plików poprzez wklejenie nazwy pliku do kontrolki przesyłania plików, co jest znane jako nieufne wklejanie skryptów.

Internet Explorer 4.0 pozwala zdalnym atakującym na spowodowanie awarii (denial of service) poprzez kod HTML zawierający długi parametr CLASSID w tagu OBJECT.

Przepełnienie bufora w Internet Explorer 4.0 może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do systemu.

Internet Explorer 5.0 zapisuje nazwę użytkownika i hasło do serwerów FTP w historii URL, co może umożliwić lokalnym użytkownikom odczytanie tych informacji z pliku index.dat innego użytkownika lub osobom obserwującym użytkownika odczytanie informacji z paska stanu podczas najeżdżania myszką na link.

Internet Explorer 5.0 nieprawidłowo resetuje pamięć podręczną nazw użytkowników i haseł dla witryn internetowych, które nie stosują standardowych kontrolerów pamięci podręcznej. Może to umożliwić innym użytkownikom na tym samym systemie dostęp do zastrzeżonych witryn internetowych odwiedzanych przez innych użytkowników.

Internet Explorer 5.0 umożliwia zdalnemu serwerowi odczyt dowolnych plików z systemu plików klienta za pomocą komponentu Microsoft Scriptlet.

Kreator instalacji Internet Explorer 5.0 wyłącza wygaszacz ekranu oraz usługę harmonogramu zadań, co może prowadzić do zagrożeń bezpieczeństwa. W przypadku awarii podczas instalacji bez nadzoru, system może być narażony na dostęp osób z fizycznym dostępem.

Internet Explorer 3 zapisuje historię wszystkich odwiedzanych adresów URL w plikach DAT, które znajdują się w folderach Tymczasowe pliki internetowe i Historia. Pliki te nie są usuwane po wybraniu opcji 'Wyczyść historię' i są niewidoczne podczas przeglądania folderów z powodu dostosowanych wyświetleń.