Podatności Deno

Deno to środowisko uruchomieniowe dla JavaScript, TypeScript i WebAssembly. Przed wersją 2.5.6, wcześniejsza poprawka mająca blokować uruchamianie plików wsadowych/shell systemu Windows poprzez zwracanie błędu, gdy rozszerzenie ścieżki uruchamianego pliku odpowiadało .bat lub .cmd, była niewystarczająca. To sprawdzenie wykonuje porównanie uwzględniające wielkość liter z małymi literami, więc może zostać ominięte, gdy rozszerzenie używa alternatywnej wielkości liter (np. .BAT, .Bat itp.). Ta podatność jest naprawiona w wersji 2.5.6.

Deno to środowisko uruchomieniowe dla JavaScript, TypeScript i WebAssembly. Przed wersją 2.6.0, moduł node:crypto nie finalizuje szyfrowania. Ta podatność pozwala atakującemu na nieskończone szyfrowanie, co może prowadzić do naiwnych prób brute force oraz bardziej wyrafinowanych ataków mających na celu poznanie sekretów serwera. Podatność jest naprawiona w wersji 2.6.0.

Podatność w Deno przed wersją 2.7.5 umożliwia zdalnemu serwerowi WebSocket spowodowanie awarii procesu Deno poprzez wysłanie odpowiedzi z nagłówkami Sec-WebSocket-Protocol lub Sec-WebSocket-Extensions zawierającymi nie-drukowalne znaki ASCII (0x80-0xFF). Błąd wynika z nieprawidłowego parsowania tych nagłówków, co prowadzi do paniki i zatrzymania całego procesu.

W Deno przed wersją 2.8.1 funkcja process.loadEnvFile() nie respektuje ograniczeń uprawnień środowiskowych (--deny-env). Pozwala to na zapisanie zmiennych z pliku .env do procesu nawet gdy dostęp do środowiska jest zabroniony.

W Deno przed wersją 2.8.1, podczas nawiązywania połączenia WebSocket, sprawdzano tylko nazwę hosta docelowego względem reguł --deny-net, ale nie weryfikowano adresów IP, na które ta nazwa się rozwiązywała. Skrypt atakującego może użyć specjalnie spreparowanej domeny, która przechodzi kontrolę nazwy hosta, ale rozwiązuje się na zabroniony adres IP, całkowicie omijając ograniczenia sieciowe.

W Deno przed wersją 2.8.1 funkcja fetch() sprawdzała nazwę hosta docelowego względem reguł --deny-net, ale nie weryfikowała adresów IP, na które ta nazwa została rozwiązana. Skrypt atakującego mógł użyć specjalnie spreparowanej domeny, która przechodzi kontrolę nazwy hosta, ale rozwiązuje się na zabroniony adres IP, całkowicie omijając ograniczenia sieciowe.