Podatności Coder

W Coder przed wersjami 2.24.5, 2.29.13, 2.30.8, 2.31.12, 2.32.2 i 2.33.3 funkcja `azureidentity.Validate()` nie weryfikuje podpisu PKCS#7, a jedynie sprawdza, czy certyfikat podpisującego pochodzi od zaufanego urzędu certyfikacji Azure. Atakujący może osadzić prawdziwy certyfikat Azure wraz z dowolną treścią, np. `{"vmId":"<target>"}`, a sfałszowane `vmId` zostanie zaakceptowane, co umożliwi przejęcie tokena sesji agenta ofiary.

W Coder przed wersjami 2.29.17, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2, mechanizm proxy aplikacji obszaru roboczego oparty na subdomenie umożliwiał ominięcie kontroli CORS dla tego samego właściciela. Gdy segment subdomeny z nazwą obszaru roboczego był parsowany jako UUID, obszar roboczy był rozpoznawany po ID bez weryfikacji, czy nazwa użytkownika w URL-u odpowiada rzeczywistemu właścicielowi, podczas gdy middleware CORS ufał niezweryfikowanej nazwie użytkownika w nazwie hosta.

W Coder przed wersjami 2.29.17, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 komponent dashboardu `AgentLogLine` używał biblioteki `ansi-to-html` bez włączonej opcji `escapeXML: true`, a wynik wstawiał przez `dangerouslySetInnerHTML`. Powodowało to, że osadzony w logach agenta HTML był renderowany jako aktywny kod. Sanityzacja po stronie serwera nie neutralizowała znaków meta HTML.

W Coder od wersji 2.30.0 do 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2, serwer proxy AI Bridge (`aibridgeproxyd`) domyślnie akceptował każdy certyfikat TLS dla połączeń HTTPS z serwerem Coder. Luka wynika z ustawienia `InsecureSkipVerify: true` w domyślnym transporcie, co umożliwia atak typu man-in-the-middle.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 endpoint odtwarzania devcontainera sprawdzał tylko uprawnienie `ActionRead` na workspace, pomijając kontrolę `ActionUpdate` przed destrukcyjną przebudową. Atakujący z niskimi uprawnieniami i dostępem do workspace'a mógł wykorzystać tę lukę do nieautoryzowanej przebudowy.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2, wywołanie RPC `CreateSubAgent` nie sprawdzało żądanego poziomu udostępniania aplikacji względem `MaxPortSharingLevel` szablonu przed zapisaniem aplikacji obszaru roboczego. Pozwalało to właścicielowi obszaru roboczego na przekroczenie skonfigurowanego przez administratora maksymalnego poziomu udostępniania portów.

Podatność w Coder CLI pozwala na kradzież tokena sesji użytkownika poprzez otwarcie złośliwego adresu URL aplikacji workspace. Atakujący (twórca szablonu) może skonfigurować zewnętrzną aplikację workspace, która po uruchomieniu komendy `coder open app` podmienia token sesji w adresie URL, a następnie otwiera go w przeglądarce ofiary.

Podatność w Coder umożliwia atakującemu przekierowanie ruchu z proxy aplikacji workspace do dowolnego hosta poprzez nagłówek X-Forwarded-Host. Problem występuje, gdy włączone jest subdomenowe routowanie aplikacji (wildcard hostname), ofiara odwiedza współdzieloną aplikację atakującego, a upstream proxy nie usuwa tego nagłówka.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 funkcja `UpsertWorkspaceApp` nadpisuje istniejący wpis aplikacji, a `insertAgentApp` akceptuje identyfikator aplikacji z ładunku `CompleteJob` bez weryfikacji, czy należy on do budowanego workspace. Pozwala to na przypisanie agenta z innego workspace, co wymaga podwyższonych uprawnień autora szablonu lub operatora zewnętrznego provisionera.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 koordynator sieci tailnet nie sprawdza poprawności adresów IP dostarczonych przez agenta w polu AllowedIPs, co pozwala agentowi na podszywanie się pod inne UUID i przechwytywanie ruchu sieciowego. Luka umożliwia nieautoryzowanym agentom dodawanie własnych tras do konfiguracji WireGuard, potencjalnie prowadząc do ataku typu man-in-the-middle.

Podatność w Coder pozwala na wstrzyknięcie dowolnej konfiguracji SSH do pliku ~/.ssh/config użytkownika poprzez niesanitowane wartości HostnameSuffix i SSHConfigOptions dostarczane przez serwer. Atak wymaga kontroli nad serwerem Coder (złośliwy wdrożenie, atak MITM lub dostęp administracyjny).

Podatność w Coder umożliwia atakującemu przesłanie żądania DataUpload z zawyżoną wartością FileSize, co prowadzi do alokacji nadmiernej ilości pamięci i potencjalnego wyczerpania zasobów serwera. Problem występuje w wersjach od 2.24.0 do 2.29.6, 2.32.6, 2.33.7 i 2.34.1.

Podatność w Coder umożliwia atak DoS przez przesłanie spreparowanego archiwum ZIP, które podczas konwersji do TAR w pamięci nie ma limitu całkowitego rozmiaru dekompresowanych danych. Atak wymaga uwierzytelnienia i dostępu do przesyłania plików.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 endpoint `PUT /api/v2/users/{user}/password` autoryzował tylko akcję `ActionUpdatePersonal` i nie zapobiegał resetowaniu hasła konta `owner` przez użytkownika z rolą `user-admin`. Ponadto nie wymagał bieżącego hasła przy resetowaniu przez administratora.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2, walidacja atrybutu `email_verified` w OIDC callback była podatna na atak przez nieprawidłowe rzutowanie typu w Go. Gdy dostawca tożsamości zwracał tę wartość jako nieboolean (np. string "false") lub ją pomijał, asercja zawodziła w sposób otwarty, co powodowało uznanie e-maila za zweryfikowany. W połączeniu z bezwarunkowym mechanizmem awaryjnym opartym na e-mailu, umożliwiało to przejęcie konta.

W Coder przed wersjami 2.29.7, 2.32.7, 2.33.8 i 2.34.2 wykryto dwie luki w mechanizmie logowania OIDC, które połączone umożliwiają przejęcie konta. Dopasowywanie użytkowników na podstawie adresu e-mail działało bez sprawdzania, czy istnieje już powiązanie z innym podmiotem IdP, a roszczenie `email_verified` było egzekwowane tylko wtedy, gdy występowało jako wartość logiczna `false`, co oznacza, że brak roszczenia lub wartość inna niż logiczna były traktowane jako zweryfikowane.

Coder przed wersjami 2.24.5, 2.29.13, 2.30.8, 2.31.12, 2.32.2 i 2.33.3 zawiera podatność na nieuwierzytelniony, półślepy SSRF przez endpoint tożsamości instancji Azure. Zewnętrzny atakujący może zmusić serwer Coder do wysyłania żądań HTTP GET do dowolnych hostów wewnętrznych lub zewnętrznych, wysyłając spreparowany podpis PKCS#7.

W Coder od wersji 2.33.0 do 2.33.8 i 2.34.2, obsługa żądań w AI Bridge używa `io.ReadAll` bez ograniczenia rozmiaru, co pozwala uwierzytelnionemu użytkownikowi z dostępem do AI Bridge na wysłanie dowolnie dużego ciała żądania i wyczerpanie pamięci. Podatność prowadzi do odmowy usługi (DoS).

W Coder przed wersjami 2.29.7 i 2.30.2 moduł `dotfiles` przekazywał niesanitowane dane wejściowe użytkownika do poleceń powłoki, co umożliwiało wykonanie dowolnego kodu w przestrzeni roboczej. Atakujący mógł wykorzystać specjalnie spreparowany `dotfiles_uri` (np. zawierający podstawienie polecenia `$(...)`) do uzyskania kontroli nad własnym workspacem. Dodatkowo, głębokie linki `mode=auto` na stronie tworzenia workspace'a umożliwiały atak jednoklikowy bez potwierdzenia użytkownika.

Podatność w Coder umożliwia zawieszonym użytkownikom dalsze korzystanie z ważnych kluczy API do czasu ich usunięcia. Mechanizm uwierzytelniania proxy AI Bridge nie sprawdza, czy konto jest zawieszone, co pozwala na nieautoryzowany dostęp.