CVE Vulnerability Catalog

Podatność CVE-2026-28718 dotyczy braku wystarczającej walidacji danych wejściowych w logowaniu uwierzytelniania, co może prowadzić do ataku typu denial of service. Dotknięte są produkty Acronis Cyber Protect 17 (Linux, Windows) przed wersją 41186.

Wirtualne urządzenie ma ustawione domyślne dane logowania dla lokalnego użytkownika z uprawnieniami. Dotyczy to produktów Acronis Cyber Protect Cloud Agent (VMware) przed wersją 36943 oraz Acronis Cyber Protect 17 (VMware) przed wersją 41186.

The WebSocket Application Programming Interface lacks restrictions on the number of authentication requests. This absence of rate limiting may allow an attacker to conduct denial-of-service attacks or brute-force attacks to gain unauthorized access.

The WebSocket backend uses charging station identifiers to uniquely associate sessions but allows multiple endpoints to connect using the same session identifier. This leads to predictable session identifiers, enabling session hijacking or shadowing.

Podatność CVE-2025-11792 dotyczy lokalnego podwyższania uprawnień z powodu ataku typu DLL hijacking. Dotyczy to produktu Acronis Cyber Protect Cloud Agent (Windows) przed wersją 41124.

Podatność CVE-2025-11791 dotyczy ujawnienia i manipulacji wrażliwymi informacjami z powodu niewystarczających kontroli autoryzacji. Dotyczy to produktów Acronis Cyber Protect 17 oraz Acronis Cyber Protect Cloud Agent przed określonymi wersjami.

Podatność w usłudze Payment Orchestrator umożliwia podniesienie uprawnień, co może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do zasobów systemowych. Atakujący może wykorzystać tę lukę, aby uzyskać wyższe uprawnienia niż powinien mieć.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają podatność na lokalne włączenie pliku w rozszerzeniu BlueBubbles, które musi być zainstalowane i włączone. Funkcja sendBlueBubblesMedia nie weryfikuje parametrów mediaPath względem listy dozwolonych, co pozwala atakującym na odczytanie dowolnych plików z lokalnego systemu plików.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają podatność na przejęcie poleceń, która pozwala atakującym na wykonywanie niezamierzonych binariów poprzez manipulację zmiennymi środowiskowymi PATH. Atakujący z uwierzytelnionym dostępem do powierzchni wykonawczych node-host lub ci, którzy uruchamiają OpenClaw w kontrolowanych przez siebie katalogach, mogą umieszczać złośliwe pliki wykonywalne w PATH, aby nadpisać dozwolone polecenia safe-bin i osiągnąć dowolne wykonanie poleceń.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają podatność na atak typu denial of service w funkcji fetchWithGuard, która alokuje całe ładunki odpowiedzi w pamięci przed wymuszeniem limitów maxBytes. Zdalni atakujący mogą wywołać wyczerpanie pamięci, serwując zbyt duże odpowiedzi bez nagłówków content-length.

Wersje OpenClaw 2026.1.5 przed 2026.2.12 nie wymuszają obowiązkowej autoryzacji na trasie HTTP /agent/act, co pozwala nieautoryzowanym lokalnym użytkownikom na wywoływanie uprzywilejowanych operacji. Atakujący zdalni w lokalnej sieci lub lokalne procesy mogą wykonywać dowolne akcje w kontekście przeglądarki oraz uzyskiwać dostęp do wrażliwych danych sesji.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.12 tworzą ścieżki do plików transkryptów, używając niesanitarnych parametrów sessionId oraz sessionFile, nie egzekwując ograniczeń katalogowych. Uwierzytelnieni atakujący mogą wykorzystać sekwencje przejścia ścieżki, takie jak ../../etc/passwd, aby odczytać lub zapisać dowolne pliki poza katalogiem sesji agenta.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.15 używają algorytmu SHA-1 do haszowania kluczy pamięci podręcznej identyfikatorów sandboxów dla konfiguracji Dockera i przeglądarek, co jest przestarzałe i podatne na ataki kolizyjne. Atakujący może wykorzystać kolizje SHA-1 do zanieczyszczenia pamięci podręcznej, co pozwala na błędną interpretację jednej konfiguracji sandboxa jako innej.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.13 zawierają podatność na odmowę usługi w obsłudze webhooków, która buforuje ciała żądań bez ścisłych limitów na bajty lub czas. Zdalni, nieautoryzowani atakujący mogą wysyłać zbyt duże ładunki JSON lub wolne przesyłania do punktów końcowych webhooków, co prowadzi do presji na pamięć i degradacji dostępności.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają lukę w walidacji stanu OAuth w ręcznym procesie logowania Chutes, co pozwala atakującym na ominięcie ochrony CSRF. Atakujący może nakłonić użytkownika do wklejenia danych zwrotnych OAuth kontrolowanych przez atakującego, co umożliwia substytucję poświadczeń i trwałość tokenów dla nieautoryzowanych kont.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają podatność typu server-side request forgery w opcjonalnej rozszerzeniu Tlon Urbit, które akceptuje dostarczone przez użytkownika podstawowe adresy URL do uwierzytelniania bez odpowiedniej walidacji. Atakujący mogą wpłynąć na skonfigurowany adres URL Urbit, co pozwala na wymuszenie bramy do wykonywania żądań HTTP do dowolnych hostów, w tym adresów wewnętrznych.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.2 zawierają podatność na obejście autoryzacji, która pozwala klientom z zakresem operator.write na zatwierdzanie lub odrzucanie żądań zatwierdzenia wykonania za pomocą komendy czatu /approve. Komenda ta omija sprawdzenie uprawnień operator.approvals, co stwarza ryzyko nieautoryzowanego dostępu.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.2 zawierają podatność w procesie nawiązywania połączenia WebSocket, która pozwala na pominięcie weryfikacji tożsamości urządzenia, gdy obecny jest auth.token, ale nie jest on weryfikowany. Atakujący mogą połączyć się z bramą bez podawania tożsamości urządzenia lub parowania.

Wersje OpenClaw przed 2026.2.14 zawierają podatność na błędne kierowanie webhooków w komponencie monitorującym Google Chat. Umożliwia to atakującym przetwarzanie zdarzeń webhooków w niewłaściwych kontekstach kont, co prowadzi do obejścia zamierzonych list dozwolonych i polityk sesyjnych.

Wersje OpenClaw 2026.1.29-beta.1 i wcześniejsze przed 2026.2.14 zawierają podatność w serwerze mostka przeglądarki sandbox, który akceptuje żądania bez wymogu uwierzytelnienia bramy. Umożliwia to lokalnym atakującym dostęp do punktów kontrolnych przeglądarki.